Województwo wołyńskie (I Rzeczpospolita)
Województwo wołyńskie – województwo Korony I Rzeczypospolitej, część Małopolski. Utworzone w 1566, na sejmie w Lublinie w roku 1569 przyłączone do Korony<ref>Volumina Legum T. II s.</ref>. Istniało do III Rozbioru Polski w 1795 r. Herbem województwa był biały krzyż w czerwonym polu z tarczą sercową z białym orłem. Senatorów większych było w województwie wołyńskim trzech: biskup łucki, wojewoda i kasztelan wołyńscy. Województwo dzieliło się na trzy powiaty: łucki, włodzimierski i krzemieniecki. Każdy z tych powiatów miał swoje starostwo grodowe w mieście powiatowym. Sejmikowało zaś województwo w Łucku, obierając z każdego powiatu po dwóch posłów sejmowych i jednym deputacie.
Wojewodowie
- Janusz Ostrogski (od 1558)
- Aleksander Czartoryski (od 1566)
- Aleksander Ostrogski (od 1593)
- Adam Aleksander Sanguszko (1630-1653)
- Mikołaj Jerzy Czartoryski (od 1657)
- Michał Jerzy Czartoryski (od 1661)
- Mikołaj Hieronim Sieniawski (od 1679)
- Jan Stanisław Jabłonowski (1693-1697)
- Jan Stadnicki (do 1713)
- Atanazy Miączyński (25 sierpnia 1713-1723)
- Stanisław Ledóchowski (26 marca 1724-1726)
- Michał Potocki (od 1726)
- Franciszek Salezy Potocki (1755)
- Józef Kanty Ossoliński (1757-1775)
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Źródła
Z. Zychyliński "Złota księga szlachty polskiej" T. XIII, s. 210 Miączyńscy herbu Suchekomnaty
Woiwodschaft Wolhynien (bis 1795)
Volhynian Voivodeship (1569–1795)