Plaża
Plaża – pas nadbrzeżny pokryty materiałem sypkim: piaskiem, żwirem bądź ich mieszaniną, leżący nad brzegiem zbiorników wodnych<ref name="Lindner183"></ref>.
Plaże są wykorzystywane w zasadzie jedynie w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, gdyż ze względu na nieurodzajność i niestabilność oraz możliwość zalania inna działalność gospodarcza jest w zasadzie niemożliwa.
Plaże często są mylone z leżącymi za wałem burzowym wydmami, na które podczas sztormów woda ze zbiornika nie sięga.
Części składowe
Plaża dzieli się na trzy części, patrząc kolejno od zbiornika<ref name="Lindner183"/>:- strefa zmywania − miejsce, gdzie w normalnych warunkach dochodzi do cyklicznego zalewania przez fale,
- wał brzegowy − podłużny wał pomiędzy strefą zmywania a tarasem burzowym,
- taras burzowy − zasadnicza część plaży zalewana podczas sztormów.
Powstawanie plaży
Plaża powstaje na skutek akumulacji piasku i żwiru na nabrzeżu oraz rzadziej na skutek erozji klifów<ref name="Lindner186"></ref>. Plaże powstają również w sposób antropogeniczny poprzez nawiezienie piasku na nabrzeże; zabieg ten jest dość drogi i stosowany wyłącznie jeśli w okolicy brakuje plaż<ref name="Gadling.com"></ref>.
Wykorzystanie gospodarcze
Plaże są wykorzystywane jedynie w celach rekreacyjno-wypoczynkowych<ref name="Gadling.com"/>. Wszelka inna działalność (rolnicza lub przemysłowa) na terenie plaży nie może być realizowana, ze względu na małą stabilność gruntu, całkowity brak żyzności gruntu oraz zalewanie podczas sztormów<ref name="Lindner183"/>. Swoistą namiastką działalności gospodarczej jest zbieranie bursztynu<ref name=kidzina></ref>.
Przyroda
W krajach Unii Europejskiej przyroda plaż podlega ochronie na mocy Dyrektywy Siedliskowej, gdyż wytwarzają się na nich siedliska przyrodnicze wymagające ochrony w sieci Natura 2000 – kidzina na brzegu morza (typ siedliska nr 1210)<ref name=kidzina/> oraz inicjalne stadia nadmorskich wydm białych w górnej części plaży i jej pograniczu ze strefą wydm (typ siedliska nr 2110)<ref name=inicjalne></ref>. Kidzina mimo braku gleby jest stosunkowo żyznym siedliskiem, zwłaszcza zasobnym w azot, ze względu na rozkładające się szczątki organizmów (drewno, glony, tzw. trawa morska) nanoszonych przez fale i wiatr<ref name=kidzina/>. Dla siedlisk tych charakterystyczna jest efemeryczność, na co składają się czynniki ludzkie (rozdeptywanie, grabienie lub bronowanie, zabiegi hydrotechniczne) i naturalne. Szczególnie duży wpływ na sezonową przebudowę siedliska mają zimowe sztormy<ref name=kidzina/><ref name=inicjalne/>. Takie warunki pozwalają na wykształcenie się specyficznych zbiorowisk roślinnych tworzonych przez rośliny słonolubne, nierzadko azotolubne, o krótkim cyklu życiowym (np. łoboda nadbrzeżna) lub o systemie korzeni i pędów pozwalającym na odrastanie po przysypaniu przez piasek (np. honkenia piaskowa<ref></ref>).
Z punktu widzenia turystyki kidzina jest traktowana jak skupisko śmieci, przez co na użytkowanych rekreacyjnie plażach nie jest chroniona, lecz usuwana. Specjalnej ochronie podlega jedynie w rezerwatach<ref name=kidzina/>. Również różnego typu zabiegi techniczne mające na celu ochronę brzegów przed erozją morską (abrazją) i wiatrową, prowadząc do stabilizacji warunków, niszczą naturalne siedlisko<ref name=inicjalne/>.