Język staronordyjski


</font></U></font>, <font color=yellow><U><font color=yellow>staroangielski</font></U></font> oraz <font color=green><U><font color=green>starosaksoński</font></U></font> wraz ze <font color=green>starodolnofrankijskim</font> – o pewnym stopniu wzajemnego zrozumienia z mówiącymi językiem staronordyckim.

Język staronordyjski (staronordycki, staroislandzki, norse) – język z grupy języków germańskich, którym posługiwali się Wikingowie od VIII wieku do ok. 1300. Powstał z pranordyckiego w VIII w.

Z niego rozwinęły się współczesne języki skandynawskie: islandzki, norweski, farerski, szwedzki i duński oraz wymarły język norn z Szetlandów. Najbardziej podobny do niego jest współczesny język islandzki.

Język staronordyjski wpływał również na język angielski, w szczególności dialekty szkockie mają dużo zapożyczeń z tego języka (zob. język scots)

Dialekty

Język staronordyjski nie był jednolity i rozpadał się na kilka zespołów dialektów. Do najczęściej wyróżnianych zaliczają się:

Najwięcej inskrypcji zachowało się w dialektach zespołu zachodniego, przez co stały się one podstawą częściowo zrekonstruowanej, ustandaryzowanej formy języka staronordyckiego, nauczanej obecnie na uniwersytetach do celów akademickich.

W średniowieczu język staronordyjski zapisywany był tradycyjnie alfabetem runicznym. Dzisiejsza ustandaryzowana ortografia w alfabecie łacińskim oparta jest na pisowni średniowiecznej literatury islandzkiej.

Linki zewnętrzne




Altnordische Sprache
Old Norse
Vieux norrois