Język islandzki
Język islandzki (isl. íslenska) - język z grupy języków nordyckich, którym posługują się mieszkańcy Islandii. Posługuje się nim około 270 tys. osób., głównie Islandczycy w kraju i na emigracji. Zapisywany alfabetem łacińskim.
Etapy rozwoju języka islandzkiego to okres staroislandzki (do 1550 r.) i nowoislandzki (po 1550 r.).
Początkowo był to język osadników norweskich tzw. norse czyli język staronordyjski. Z tego pierwotnego języka wykształciły się islandzki i norweski. Jednak ze względu na izolację wyspy język islandzki zmienił się nieznacznie od początku pierwszego tysiąclecia. Dlatego współcześni Islandczycy mogą bez wcześniejszego przygotowania czytać sagi spisane w XII i XIII wieku. Jednakże choć pisownia islandzka i odmiana wyrazów są bardzo archaiczne, to w artykulacji zaszły głębokie zmiany i wymowa wyrazów jest inna niż kiedyś.
Umiejętność pisania i czytania była na Islandii powszechna, nawet wśród chłopów, którzy przechowywali stare rękopisy sag, czytane podczas długich zimowych nocy. Po przyjęciu chrześcijaństwa w 1000 roku, w wyniku decyzji islandzkiego parlamentu, Althingu, wprowadzono na wyspie alfabet łaciński. Alfabet islandzki zawiera kilka dodatkowych liter (w nawiasie litery rzadko używane):
Współczesny język islandzki to przykład puryzmu językowego. Wszystkie obce wyrazy, szczególnie z języka angielskiego, zastępowane są islandzkimi neologizmami, tworzonymi przez specjalną komisję rządową.
Bardzo purystyczna forma języka islandzkiego to język wielko- lub wysokoislandzki (Háfrónska).
Zabytki języka islandzkiego
- Edda poetycka - zbiór pieśni o tematyce mitologicznej,
- Heimskringla czyli "Krąg ziemi" - historia królów norweskich,
- Íslendingabók czyli "Księga o Islandczykach",
- Landnámabók czyli "Księga o zajmowaniu ziemi".
Zobacz też