Wiesław Gawłowski


Wiesław Stanisław Gawłowski (ur. 19 maja 1950 w Tomaszowie Mazowieckim, zm. 14 listopada 2000) – ps. "Mały" (miał tylko 180 cm wzrostu) lub "Gaweł", siatkarz, trener, mistrz świata z Meksyku i mistrz olimpijski z Montrealu, w reprezentacji narodowej rozegrał 366 spotkań (1969-1980), co do niedawna było rekordem w polskiej siatkówce. Zginął w wypadku samochodowym na trasie z Budzanowa do Białołęki koło Płocka, 14 listopada 2000 r.

Życiorys

Był synem Józefa i Marii Hajda. W roku 1968 ukończył I LO w Tomaszowie Mazowieckim. Studiował na AWF-ie w Warszawie, którą ukończył w 1974 roku. Jego praca magisterska nosiła tytuł "Analiza gry reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn na mistrzostwach świata w Sofii 1970". Napisał ją pod kierunkiem Zygmunta Krausa.
Miał żonę Barbarę oraz dwóch synów: Macieja oraz Wojciecha.

Kariera

Siatkówkę trenował już w szkole podstawowej. Jego pierwszym trenerem był Edmund Wojewódzki. Karierę sportową zaczynał jako siatkarz Lechii Tomaszów Mazowiecki. Z Lechii trafił do AZS AWF Warszawa (1969-1973). Po studiach zasilił szeregi Płomienia Milowice (1973-1980).
Do Reprezentacji Polski trafił w wieku 16 lat.
2-krotny Mistrz Polski (1977, 1979) z Płomieniem Milowice, 3-krotny wicemistrz (1970, 1975, 1976) oraz 3-krotny brązowy medalista MP (1969, 1972, 1974). Z Płomieniem wywalczył Puchar Europy Mistrzów Krajowych (1977/78) oraz zajął 3 miejsce w sezonie 1978/79.
Mistrz świata z Meksyku (1974), 3-krotny srebrny medalista ME z Belgradu (1975), Helsinek (1977) i Paryża (1979)). 2 miejsce w PŚ w 1973 w Pradze. Najlepszy siatkarz Polski w klasyfikacji ''Przeglądu Sportowego'' (1979).
W klubie był atakującym, a w reprezentacji rozgrywającym i w tej roli zaliczany był do czołówki światowej. Trzykrotny olimpijczyk (Monachium 1972, Montreal 1976 i Moskwa 1980). W Montrealu zastąpił Stanisława Gościniaka na pozycji rozgrywającego.
Po zakończeniu reprezentacyjnej kariery wyjechał do Włoch, gdzie występował w zespole Vianello Pescara (w latach 1980-1985) i Pallavolo Pinetese (1985-1986, potem w 1986-1990 jako grający trener zespołu). Po zakończeniu kariery sportowej (do r. 1992) był trenerem drużyn siatkarskich w miejscowościach Pineto i w Pescara. W r. 1992 powrócił do kraju i osiadł w Piasecznie koło Warszawy. Zajmował się działalnością gospodarczą i sportową. Odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.
W swojej karierze siatkarza przeszedł dość zasadniczą metamorfozę wynikająca głównie (także warunków fizycznych) z potrzeb reprezentacji Polski: z atakującego (w klubie) stał się rozgrywającym i na tej pozycji zaliczany był do czołówki światowej. Panowało powszechne przekonanie, że gdyby Gawłowski miał nie 180 a 190 cm wzrostu, byłby na pewno najlepszym siatkarzem świata. Jego wszechstronność pod siatką, zarówno w ataku jak i obronie była imponująca. Podczas Mistrzostw Świata w Meksyku (1974), rozgrywającym reprezentacji Polski (uznany potem za najlepszego siatkarza mistrzostw) był Stanisław Gościniak, za którego na krótkie zmiany wchodził Gawłowski. A jednak trener Hubert Wagner przed Olimpiadą w Montrealu dokonał
niespodziewanej (przez wielu uważanej za bardzo kontrowersyjną) zmiany Gawłowskiego za Stanisława Gościniaka (ten wyjechał do USA i nie wrócił już do reprezentacji). Trener argumentował swoją decyzję wszechstronnością Gawłowskiego (lepszy blok, większe zagrożenie atakiem przy tylko nieco mniejszych umiejętnościach rozegrania piłki).

Kluby

Sukcesy reprezentacyjne

Sukcesy klubowe

Nagrody indywidualne

Śmierć

Zginął w wypadku samochodowym 14 listopada 2000 roku w Białobrzegach pod Płockiem na trasie z Budzanowa do Białołęki<ref>Wiesław Gawłowski nie żyje – Archiwum Rzeczpospolitej</ref>.