Wawrzyniec Staliński
występywreprezentacji(gole) = 13 (11)data1 =
data2 =
}}
Wawrzyniec Staliński (ur. 28 lipca 1899<ref name=autonazwa1>B. Tuszyński, H. Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m. w., str. 670, ISBN 978-83-86320-01-1</ref> we Wrocławiu<ref name=autonazwa1 /> w Rogoźnie (inne źródła podają Poznań<ref name=autonazwa1 />), zm. 3 czerwca 1985<ref name=autonazwa1 /> we Wrocławiu<ref name=autonazwa1 />) - polski piłkarz, reprezentant Polski.
Charakterystyka
W rodzinnym mieście Rogoźnie, już jako 11-letni chłopak, wraz ze swoimi starszymi kolegami, namiętnie uganiał za piłką. Po przeniesieniu się do Poznania, na krótko został zawodnikiem Sparty Poznań, aby następnie grać w Posnanii Poznań. W 1919 roku zasilił szeregi Warty Poznań, pozostając temu klubowi wierny do końca kariery. Należał do najlepszych piłkarzy w historii klubu. Charakteryzował się silną budową ciała, wielką sprawnością fizyczną, przebojowością i ofensywnym stylem gry. Perfekcyjnie opanował sztukę zdobywania bramek. Dzięki tym cechą był przez długie lata "królem strzelców" w klubie i czołowym snajperem tak w lidze jak i w reprezentacji. Był napastnikiem, który potrafił zagrać na pozycji kierownika ataku, tak na łączniku, jak i na pozycji skrzydłowego. To w dużej mierze jego widowiskowa gra, ściągała tłumy kibiców na stadiony całej Polski.
Reprezentacja
W drużynie narodowej zadebiutował 3 września 1922 w Czerniowcach w meczu z Rumunią (1:1). Był rezerwowym na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 1924. Ostatnie spotkanie w reprezentacji rozegrał 27 października 1928 roku w Pradze w meczu z Czechosłowacją (3:2). Ogółem w reprezentacji w 13 spotkaniach zdobył 11 bramek. Zagrał też w jednym meczu uznanym za nieoficjalny (23 maja 1925 z Czechosłowacją)<ref name=autonazwa2>A. Gowarzewski, Biało-czerwoni. dzieje polskiej reprezentacji (1). Encyklopedia piłkarska FUJI. tom 2 wyd. GIA, Katowice 1991, str. 32-72, ISBN 978-83-86320-01-1</ref> . Był pierwszym polskim zawodnikiem w historii reprezentacji, który zdobył trzy gole w jednym meczu (08.08.1926 z Finlandią)<ref name=autonazwa2 /> .
Lista występów w reprezentacji "A"
{class="wikitable"
!width=15L.p.!!width=125Data !!width=120 Miejsce !!width=120Gospodarz !!width=10 vs !!width=118 Gość !!width=35 Wynik !!width=40 Bramki !!Uwagi
1.3 września 1922Czerniowce<center>-<center>1:1<center>−mecz towarzyski
2.23 września 1923Helsinki<center>-<center>5:3<center> mecz towarzyski
3.25 września 1923Tallinn<center>-<center>1:4<center>mecz towarzyski
4.1 listopada 1923Kraków<center>-<center>2:2<center> mecz towarzyski
5.18 maja 1924Sztokholm<center>-<center>5:1<center>−mecz towarzyski
6.31 sierpnia 1924Budapeszt<center>-<center>4:0<center>-mecz towarzyski
7.30 sierpnia 1925Helsinki<center>-<center>2:2<center>mecz towarzyski
8.2 września 1925Tallinn<center>-<center>0:0<center>− mecz towarzyski
9.1 listopada 1925Kraków<center>-<center>2:6<center>-mecz towarzyski
10.8 sierpnia 1926Poznań<center>-<center>7:1<center> mecz towarzyski
11.20 sierpnia 1926Budapeszt<center>-<center>4:1<center>mecz towarzyski
12.1 lipca 1928Katowice<center>-<center>2:1<center>mecz towarzyski
13.27 października 1928Praga<center>-<center>3:2<center>-mecz towarzyski
}
Liga
W 1929 z Wartą Poznań zdobył Mistrzostwo Polski. 19 sierpnia 1928 w meczu przeciwko TKS Toruń (2:2) wystąpił po raz 300 w barwach Warty <ref>Kurier Poznański, nr 378, s 9.</ref>.
Po zakończeniu kariery
Po zakończeniu kariery piłkarskiej, został cenionym sędzią ligowym. Po wojnie wycofał się z czynnego życia sportowego. Los swój związał na długie lata z Wrocławiem, "piłka pozostała dla niego tylko wspomnieniem i okazją do westchnień: dawniej to się gole strzelało! "