Stanisław Marusarz


</ref>}}
</ref>}}
}}
Stanisław Marusarz (ur. 18 czerwca 1913 w Zakopanem, zm. 29 października 1993 tamże) – polski skoczek narciarski, dwuboista i alpejczyk (w biegu zjazdowym i kombinacji alpejskiej), czterokrotny olimpijczyk, podporucznik AK<ref name=ski9 />, trener. Wicemistrz świata w skokach 1938 z Lahti. Kawaler Krzyża Wielkiego, Krzyża Komandorskiego i Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, oraz Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. Najlepszy Sportowiec Polski w roku 1938 w Plebiscycie Przeglądu Sportowego. Zasłużony Mistrz Sportu z 1951 r.

Był dwudziestojednokrotnym mistrzem Polski w skokach, zjeździe, kombinacji klasycznej i alpejskiej oraz w sztafetach biegowych 4 razy 10&nbsp;km i 5 razy 10&nbsp;km<ref name=ski1></ref><ref name=legendy>Legendy polskiego sportu cz. 1 Białe szaleństwo, Aniela Tajner, fundacja „Gloria Victoribus”, 1991, str. 20-23</ref>.

Autor książek Na skoczniach Polski i świata. Kartki z pamiętnika (opracował Zbigniew K. Rogowski, Warszawa 1955) i Skok, który uratował mi życie (spisał Zbigniew K. Rogowski, Warszawa 1974)<ref name=olimp />. Startował na nartach przez ponad 30 lat<ref name=mlody></ref>.

Życie prywatne

Miał dwie siostry: Helenę i Zofię oraz brata Jana. Obie siostry zginęły w czasie wojny. Helena została rozstrzelana przez Niemców, a Zofia wywieziona do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Od 1939 żonaty z Ireną z Jezierskich, miał syna Piotra i dwie córki, Barbarę i Magdalenę, oraz czwórkę wnuków: Jakuba (urodzony w 1972), Marię (ur. 1977), Krzysztofa (ur. 1979) i Magdalenę Sasanę (ur. 1984)<ref name=olimp /><ref name=szatkowski></ref>. Stryjem Stanisława Marusarza był Jędrzej Marusarz, którego synami byli Andrzej i Józef, biegacze i kombinatorzy klasyczni<ref name=ski2 />.

Życiorys

Urodził i wychował się w rodzinie góralskiej, jako syn Heleny, z domu Tatar, i gajowego Jana<ref name=olimp></ref><ref name=ski2></ref>. Skakać na nartach zaczął w wieku 10 lat. Wygrał dziecięce zawody (zjazd spod Regli na Lipki, miał numer startowy 28) i za zwycięstwo otrzymał od organizatorów, zakopiańskiego Sokoła, rękawice<ref name=olimp />. Trzy lata później wziął udział w zawodach w Zakopanem, choć początkowo sędziowie nie chcieli dopuścić go do konkursu z powodu młodego wieku. Zajął w nich 3. miejsce, za Bronisławem Czechem (który skoczył 44 m) i Stanisławem Gąsienicą Sieczką<ref name=ski2 />. Po raz pierwszy rozdawał autografy, a w nagrodę otrzymał prawdziwe narty skokowe<ref name=ski2 />. Wkrótce potem działacze ST PTT Zakopane, Józef Oppenheim i Ignacy Bujak, uznali go za wielki talent i zapisali do swojego klubu. Po zawodach na zaprojektowanej przez Aleksandra Schielego skoczni w Jaworzynce, w których nie startował, postanowił oddać na niej swój pierwszy, nieoficjalny skok. Przy wychodzeniu z progu popełnił błąd, co skutkowało upadkiem na głowę i stoczeniem się z zeskoku. Odległość skoku wyniosła niewiele ponad 10 m<ref name=ski2 />.

Marusarz dołączył wkrótce do czołówki zakopiańskich skoczków, do której należeli Aleksander Rozmus, Czech, Gąsienica Sieczka i Henryk Mückenbrunn<ref name=ski2 />. Po raz pierwszy wystartował za granicą w Starym Smokowcu<ref name=olimp />. Sezon 1929/1930 zakończył udziałem w konkursie skoków we Lwowie, gdzie uzyskał 44 metry i zajął 1. miejsce<ref name=olimp />.

1931-1935


W 1931 zdobył tytuł wicemistrza Polski w skokach<ref name=mp></ref>. Był to jego pierwszy medal na tej imprezie. Zdobył także złote medale MP w zjeździe i w sztafecie 5 razy 10&nbsp;km<ref name=ski9 />. W konkursie skoków narciarskich zorganizowanych we Włoszech w miejscowości Ponte di Legno zajął czwarte miejsce. Podjął tam potem również nieudaną próbę bicia rekordu świata<ref></ref>.

W 1932 roku pojechał na igrzyska do Lake Placid. Konkurs skoków odbył się, mimo trudnych warunków<ref name=ski3></ref>. Zeskok rozmiękł i stworzył na samym dole jeziorko o głębokości około 30&nbsp;cm<ref name=ski3 />. Dodatkowym utrudnieniem była położona tam słoma. Marusarz zajął ostatecznie 17. miejsce<ref name=ski3 />, po skokach na 55 m i 53 m, z notą 192,5 pkt.<ref name=ref />. W biegu na 18&nbsp;km był 27. i tą samą lokatę zajął w klasyfikacji kombinacji. Po raz pierwszy w karierze zdobył złoty medal mistrzostw Polski w skokach<ref name=mp />, a także w kombinacji klasycznej i w sztafecie 5 razy 10&nbsp;km<ref name=ski9 />. Zagrał wtedy również w filmie Adama Krzeptowskiego Biały ślad<ref></ref>. Ustanowił także swój pierwszy rekord Krokwi, skacząc 72 m. Potem bił go jeszcze trzykrotnie – w 1934 (74 m) i w 1948 (83,5 m i 85 m)<ref></ref>.

W 1933 pojechał na zawody FIS do Innsbrucku. Startował w kombinacji klasycznej, w której zajął 6. miejsce i w biegu na 18&nbsp;km, w którym był 32.<ref name=ski9 /> Został międzynarodowym mistrzem Jugosławii i Niemiec w skokach. Ponownie zajął 1. miejsce na MP w skokach i w sztafecie 5 razy 10&nbsp;km. Zwyciężył także w zawodach w zjeździe i w kombinacji alpejskiej<ref name=ski9 />. Po raz pierwszy, głosami czytelników Przeglądu Sportowego, znalazł się w czołowej "10" Plebiscytu na Najlepszych Sportowców Polski. Otrzymał 6416 głosów i zajął 9. miejsce<ref></ref>.

W 1934 został także mistrzem Czechosłowacji w skokach<ref name=olimp />. Na mistrzostwach świata w Sollefteå był 7. w kombinacji norweskiej, 21. w skokach i 5. w biegu sztafetowym<ref name=ski9 />. W Plebiscycie PS był natomiast 6. (10 731 głosów)<ref></ref>.

17 marca 1935, podczas zawodów w jugosłowiańskiej Planicy, jako pierwszy Polak w historii został rekordzistą świata w długości skoku. Uzyskał odległość 95 m<ref name=legendy/><ref name=rekordy></ref>. Tego samego dnia, podczas pojedynku z zawodnikami norweskimi, skoczył jeszcze 97 m, ponownie zostając rekordzistą świata, lecz chwilę później Reidar Andersen wylądował na 99 m<ref name=rekordy />. Wcześniej Marusarz wygrał otwarty konkurs skoków z notą 326,1 pkt<ref name=and></ref>. Na MŚ w Wysokich Tatrach w konkursie skoków uplasował się na 4. lokacie, tracąc 4,1 pkt. do brązowego medalu<ref></ref>. W kombinacji norweskiej był 11.<ref name=ski9 /> Zdobył tytuł mistrza Polski w kombinacji klasycznej i w skokach<ref name=ski9 />. Został także międzynarodowym mistrzem Anglii w zjeździe<ref name=olimp />. W corocznym Plebiscycie Przeglądu Sportowego uplasował się tuż za podium, na czwartej lokacie. Otrzymał 14 814 punktów<ref></ref>.

1936-1939

Na światowych mistrzostwach w narciarstwie alpejskim w Innsbrucku zajął 16. miejsce w zjeździe, 22. w slalomie i 21. w kombinacji alpejskiej<ref name=ski9 />. Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1936 odbyły się w Garmisch-Partenkirchen. Startować mogli tylko amatorzy<ref name=ski4></ref>. Oprócz Marusarza Polskę reprezentowali na niej Bronisław Czech, Michał Górski, Stanisław Karpiel, Andrzej Marusarz, Karol Zając, Weischenk i Marian Woyna Orlewicz. Stanisław Marusarz na igrzyska pojechał przeziębiony, z silną gorączką<ref name=ski3 />. Lekarz z wioski olimpijskiej zaaplikował mu sporą dawkę zastrzyków, odradzając jednocześnie start w konkursie. Skoczek po tygodniu zaczął chodzić, a po kilku dniach oddał dwa skoki, oba nieustane<ref name=ski3 />. Podczas otwartego konkursu skoków po raz pierwszy w życiu wystąpił na oświetlonym w nocy obiekcie. Potem wziął udział w zawodach kombinacji norweskiej.

, gdzie Stanisław Marusarz w 1938 zdobył srebrny medal mistrzostw świata
Stanisław Marusarz zajął w kombinacji siódme miejsce, ex aequo z fińskim zawodnikiem Timo Muramą, z notą 393,3 punktu<ref name=ski3 />. W konkursie skoków był 5.<ref></ref>, po skokach na 73 m i 75,5 m. Łączna nota wyniosła 221,6 pkt.<ref name=ski5></ref> Były to pierwsze punkty olimpijskie zdobyte przez Polaka na zimowych igrzyskach. Następne uzyskał Franciszek Gąsienica Groń w 1956 r.<ref name=ski5 /> Marusarz w 1936 wywalczył jeszcze kolejny tytuł mistrza Polski w skokach, w kombinacji klasycznej i w sztafecie 4 razy 10&nbsp;km<ref name=ski9 />, a w Plebiscycie Przeglądu Sportowego zajął 7. miejsce, otrzymując od czytelników 14 274 głosów<ref></ref>.

W 1937 został mistrzem Anglii w biegu<ref name=olimp />. Na mistrzostwach świata w Chamonix sklasyfikowany został na 12. lokacie w konkursie skoków<ref name=ski9 />. Wywalczył ponadto kolejny tytuł mistrza Polski w skokach<ref name=ski9 />.

Na Mistrzostwach Świata 1938 w Lahti zdobył srebrny medal<ref></ref>. Do zawodów przygotowywał się we Lwowie, gdzie pracował w sklepie sportowym Scott i Pawłowski<ref name=ski5 />. Potem, w Zakopanem, wygrał eliminacje do mistrzostw. Do Finlandii pojechało pięciu polskich narciarzy, a ich kapitanem sportowym był dr Henryk Szatkowski<ref name=ski5 />. Marusarz na treningach oddawał dalekie skoki. W skokach do kombinacji klasycznej, w pierwszym skoku, osiągnął wysoką lokatę, lecz w drugiej serii upadł<ref name=ski6></ref>. W biegu na 18&nbsp;km do kombinacji uplasował się na dalekiej pozycji i po zsumowaniu punktacji za skok i bieg zajął w klasyfikacji 21. miejsce<ref name=ski6 />. W konkursie skoków lądował na 66 m i 67 m<ref name=ski5 />, dwukrotnie bijąc rekord obiektu<ref name=ski6 />. Sędziowie zaczęli toczyć spory o długość jego drugiego skoku. Fiński arbiter uważał, że Polak osiągnął 67,5 m, sędzia norweski, sprzyjający swemu rodakowi Asbjørnowi Ruudowi, nie chciał się z tym zgodzić i ostatecznie ogłoszono, że Marusarz skoczył 67 m<ref name=ski6 />. Mistrzem świata został Ruud, o 0,3 pkt. przez Marusarzem<ref name=ski5 />.

Ruud chciał oddać Marusarzowi puchar za mistrzostwo świata, ale ten go nie przyjął<ref name=ski7></ref>. Dostał za to trzeci puchar i dywanik z reniferami. Według wielu działaczy i zawodników z Finlandii i Norwegii to jemu, a nie Ruudowi należał się tytuł mistrzowski, dlatego nazwano go moralnym mistrzem świata<ref name=ski7 />. Marusarz stał się symbolem młodego pokolenia – wysportowanego, mądrego i oddanego ojczyźnie, uosabiającego marzenia Józefa Piłsudskiego<ref name=ps />. Dzięki temu medalowi, w plebiscycie Przeglądu Sportowego, został przez kibiców wybrany najlepszym sportowcem Polski w roku 1938<ref name=profil></ref>. Otrzymał 28 230 punktów<ref name=mlody />. Został też laureatem Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej<ref name=mlody />. Otrzymał również posadę dzierżawcy schroniska SN PTT na Hali Pysznej<ref name=ski7 />.

W styczniu 1939 podczas konkursu skoków Marusarz złamał obojczyk. O swojej kontuzji nikogo nie zawiadomił, ponieważ chciał wziąć udział w mistrzostwach świata w Zakopanem<ref name=szatkowski />. Zajął w nich 5. lokatę w skokach<ref></ref> i 7. w kombinacji norweskiej<ref name=ski9 />. Był na 1. miejscu podczas MP w skokach i w zjeździe<ref name=ski9 />.

1940-1945

Po wybuchu II wojny światowej schronisko na Pysznej stało się punktem przerzutowym dla kurierów tatrzańskich<ref name=zys></ref>. Po wkroczeniu wojsk niemieckich Marusarz wstąpił do ZWZ-AK, pełniąc służbę kurierską na trasie Zakopane-Budapeszt<ref name=legendy/><ref name=olimp />. Przeprowadzał ludzi, przenosił materiały konspiracyjne i pieniądze na działalność podziemną. Dwukrotnie został schwytany przez słowacką służbę graniczną Jozefa Tisy. Za pierwszym razem, wiosną 1940, salwował się ucieczką z posterunku żandarmerii w Szczyrbskim Plesie, schronił się u znajomego Słowaka, a potem wrócił do Zakopanego<ref name=olimp />. Za drugim razem (został złapany na granicznej rzece Hornád) oddano go, wraz z żoną, Niemcom i uwięziono w areszcie w Preszowie<ref name=zys />, a następnie w Muszynie (znajdowała się tam wówczas także jego siostra Helena<ref name=harcerz></ref>), gdzie był bity i oblewany wodą<ref name=harcerz /> i w Nowym Sączu. Po przesłuchaniu w siedzibie zakopiańskiego gestapo został przewieziony do więzienia przy ulicy Montelupich w Krakowie<ref name=olimp />. Żona Irena, udając ciążę, po trzech miesiącach została zwolniona z nowosądeckiego więzienia<ref name=harcerz />. Marusarz odmówił współpracy z okupantami, którzy proponowali mu posadę trenera<ref name=zbrojna></ref>. Został skazany na śmierć. 2 lipca, razem z Aleksandrem Bugajskim, uciekł z więzienia, skacząc z okna na pierwszym piętrze<ref name=profil /><ref name=olimp />. Podczas ucieczki został postrzelony<ref name=zys />. Ucieczka Marusarza z krakowskiego więzienia wzbudziła podziw w okupowanej Polsce<ref name=zbrojna />. Dotarł pieszo do Zakopanego, a potem przedarł się na Węgry, gdzie przebywał do końca wojny z przerwą na jedną kurierską misję w Polsce. Pod zmienionym nazwiskiem, jako Stanisław Przedstalski<ref></ref>, trenował węgierskich skoczków i zjazdowców<ref name=zbrojna />. W styczniu 1944 roku wziął udział w konkursie na skoczni w Borsafüred. Spotkał tam jednego z przedwojennych skoczków, Niemca Seppa Weilera, który rozpoznał od razu Polaka, ale nie złożył doniesienia do gestapo<ref name=zbrojna />. Marusarz przebywając na Węgrzech brał udział w projektowaniu skoczni w Koszycach i Borsafüred. Do Zakopanego powrócił w 1945 roku<ref name=legendy/>. Prowadził schronisko turystyczne na Ornaku<ref name=olimp />.

1946-1957

przeprowadza wywiad ze Stanisławem Marusarzem w czasie mistrzostw Polski w 1952 r.
W 1946 ponownie został międzynarodowym mistrzem Czechosłowacji w skokach. Zdobył złote medale na mistrzostwach Polski w skokach i w kombinacji<ref name=ski9 />. Zaczął mieć też problemy ze Służbą Bezpieczeństwa. Przez dwa lata ukrywał się w Karpaczu, pomagając w przekraczaniu granicy osobom prześladowanym, wytyczając trasę zjazdową i dwie skocznie<ref name=zys />.

Na igrzyskach w St. Moritz w 1948 uplasował się na 27. pozycji w konkursie skoków. Osiągnął wtedy odległości 59 m i 59 m, z notą 192,8 pkt.<ref name=ref /> W Karpaczu wywalczył kolejny złoty medal w MP w skokach<ref name=ps>Przegląd Sportowy, 90 lat polskiego sportu 1921-2011, str. 19, Warszawa 2011</ref>.
, 13 lutego 1949
W 1949 wygrał zawody o Puchar Tatr<ref name=olimp /> i zajął 1. lokatę w MP w skokach<ref name=mp />.

W 1951 po raz kolejny został mistrzem kraju w skokach<ref name=mp />. Otrzymał także tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu, a w Plebiscycie Przeglądu Sportowego został sklasyfikowany na 5. pozycji z 17 143 głosami<ref></ref>.

Na igrzyskach w Oslo znów był 27., po skokach na 59 m i 60,5 m. Nota wyniosła 189,0 pkt.<ref name=ref /> Był chorążym polskiej ekipy, zarówno podczas igrzysk w St. Moritz, jak i w Oslo. W 1952 wygrał także Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny<ref name=olimp /> i po raz jedenasty w historii zawody o skokowe mistrzostwo Polski. Skokiem na 78 metr został rekordzistą wiślackiej Malinki<ref></ref>. Po raz ostatni znalazł się w najlepszej "10" Plebiscytu Przeglądu Sportowego – tym razem był 10. z 9 374 punktami<ref></ref>. W 1988 grupa ekspertów związana z tą gazetą ogłosiła listę Najlepszych Sportowców Polski za rok 1953, na której umieszczono Marusarza na 15. miejscu (w 1953 Plebiscyt nie został przeprowadzony z powodów ideologicznych)<ref>Przegląd Sportowy, nr 250/251 z 22-26 grudnia 1988, Warszawa 1988</ref>.

W 1955 wywalczył brązowy medal na MP w skokach – ostatni w karierze<ref name=mp />.

W 1956 był jednym z przedskoczków podczas igrzysk olimpijskich w Cortina d'Ampezzo na skoczni Italia (skoczył 71 m)<ref></ref>. Często zachęcał młodych polskich skoczków do podjęcia prób bicia rekordu Wielkiej Krokwi<ref name=mlody />.

W latach 1952–1957 skakał w klubie WKS Zakopane. Potem postanowił zakończyć karierę<ref name=profil />. Był trenerem i wieloletnim kierownikiem zespołu zakopiańskich skoczni, za czasów jego działalności wybudowano Średnią Krokiew oraz całkowicie przebudowaną Wielką Krokiew, którą przygotowywano do MŚ 1962<ref name=olimp />. Mistrzowski konkurs na Wielkiej Krokwi w 1962 został otworzony skokiem Marusarza. Wylądował on na 70 m<ref></ref>. Prócz tego brał udział w zawodach motocrossowych<ref name=olimp />. Jego dom odwiedzało wiele znanych osób, m.in. prezydent Finlandii Urho Kekkonen<ref name=zys />.

</ref>
}}

1966-1989

W 1966 został zaproszony do otwarcia konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Garmisch-Partenkirchen<ref name=ski9></ref>. Postanowił skoczyć na nartach. Miał wtedy 53 lata, a nie skakał od dziewięciu. Decyzja Marusarza wywołała wśród sędziów konsternację. Musiał pożyczyć narty i buty, skoczył jednak w garniturze i krawacie<ref name=ski9 />. Organizatorzy podali przez megafony wiek i życiorys polskiego skoczka. Niemieccy kibice zareagowali bardzo żywiołowo, dopingując Polaka<ref name=ski9 />. Marusarz osiągnął odległość 66 m<ref name=ski9 />. Po wybiegu nosili go na ramionach skoczkowie, m.in. Bjørn Wirkola. Następnego dnia Marusarz otwierał konkurs skoków na olimpijskiej skoczni Bergisel w Innsbrucku. Skoczył w granicach 70 m, przy aplauzie austriackiej widowni<ref name=ski9 />.

W 1969 został wybrany narciarzem 50-lecia PZN<ref name=mlody />.

Swój ostatni skok w życiu oddał w Zakopanem w 1979 r., w wieku 66 lat, na potrzeby filmu Dziadek Janusza Zielonackiego<ref></ref>.

w Zakopanem
Postanowieniem Prezydium Rady Narodowej Miasta Zakopanego nr 17/33/89 i Gminy Tatrzańskiej z 22 lutego 1989 nadano skoczni Wielka Krokiew imię Stanisława Marusarza (w uzasadnieniu napisano m.in. "za wzór postaw patriotycznych i sportowych")<ref name=olimp />.

Śmierć

Zmarł na zawał serca<ref name=ps /> 29 października 1993, wygłaszając przemówienie na pogrzebie Wacława Felczaka – swojego dowódcy z czasów okupacji – na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem, około godziny 15<ref name=szatkowski />. Na cmentarzu tym został później pochowany. W Zakopanem przy ulicy Andrzeja Struga 18, w dawnym domu Marusarza, mieści się obecnie galeria trofeów, na którą składają się puchary i trofea sportowe, emblematy i sportowe legitymacje<ref name=mlody />. Wkrótce w pawilonie na Wielkiej Krokwi ma powstać izba pamięci Stanisława Marusarza, która potem ma stać się częścią Muzeum Sportów Zimowych<ref></ref>. Marusarz jest też patronem kilku szkół, m. in. Szkoły Podstawowej w Wojciechowie<ref></ref>. W 2010 prezydent Lech Kaczyński pośmiertnie odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski<ref></ref><ref></ref>. 13 sierpnia 2011, podczas X Festiwalu Gwiazd Sportu, w Alei Gwiazd Sportu przy ul. Reymonta w Dziwnowie odsłonięto dziewięć replik medali polskich sportowców, w tym Marusarza<ref></ref>.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1932 Lake Placid
width=5% align=center–
17. miejsce (w skokach), 27. miejsce (w biegu na 18&nbsp;km), 27. miejsce (w kombinacji norweskiej)

width=28%1936 Garmisch-Partenkirchen
width=5% align=center–
5. miejsce (w skokach), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1948 Sankt Moritz
width=5% align=center–
27. miejsce (w skokach)

width=28%1952 Oslo
width=5% align=center–
27. miejsce (w skokach)
}

Starty S. Marusarza w kombinacji na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Dyscyplina/konkurencja
! Wynik
! Strata
! Zwycięzca


}

Starty S. Marusarza w skokach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=100% class=wikitable style="font-size: 89%; text-align:center"

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Skocznia
! Konkurs
! Skok 1
! Skok 2
! Nota
! Strata
! Zwycięzca

align=right12 lutego
align=left Lake Placid
align=leftOlimpijska

align=right16 lutego
align=left Garmisch-Partenkirchen
align=leftGroße Olympiaschanze

align=right17 lutego
align=left Sankt Moritz
align=leftOlympiaschanze

align=right24 lutego
align=left Oslo
align=leftHolmenkollbakken

}

Starty S. Marusarza w biegach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Dyscyplina
! Czas
! Strata
! Zwycięzca

}

Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1933 Innsbruck
width=5% align=center–
6. miejsce (w kombinacji klasycznej), 32. miejsce (w biegu na 18&nbsp;km)

width=28%1934 Sollefteå
width=5% align=center–
21. miejsce (w skokach), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej), 5. miejsce (w biegu sztafetowym)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1935 Wysokie Tatry
width=5% align=center–
4. miejsce (w skokach), 11. miejsce (w kombinacji norweskiej)

width=28%1937 Chamonix
width=5% align=center–
12. miejsce (w skokach)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1938 Lahti
width=5% align=center–
srebrny medal (w skokach)

width=28%1939 Zakopane
width=5% align=center–
5. miejsce (w skokach), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej)
}

Mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1936 Innsbruck
width=5% align=center–
16. miejsce (w zjeździe), 22. miejsce (w slalomie), 21. miejsce (w kombinacji alpejskiej)
}

Sukcesy krajowe

Inne

Odznaczenia

Stanisław Marusarz był odznaczony trzynastokrotnie polskimi orderami<ref name=ski9 />: