Stanisław Gąsienica Sieczka
Stanisław Gąsienica Sieczka (ur. 24 października 1904 w Zakopanem, zm. 10 października 1975 tamże) – polski narciarz klasyczny, olimpijczyk. Reprezentant Polski w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej. Ojciec Romana Gąsienicy Sieczki. Reprezentował barwy klubów SN PTT i ON "Sokół". Był też jednym z pierwszych zawodników, którzy specjalizowali się w skokach narciarskich<ref name=ski></ref>.
Przebieg kariery
Gąsienica Sieczka ukończył szkołę podstawową i przyuczył się do zawodu stolarza<ref name=olimp />. Od najmłodszych lat skakał i biegał na nartach. W 1922 wyróżniał się w biegach juniorów<ref name=olimp />. Swoje pierwsze sukcesy odniósł na narciarskich mistrzostwach Polski w 1924 w Krynicy, kiedy to zajął 3. miejsce w biegu sztafetowym (wraz z Andrzejem Krzeptowskim i Adamem Krzeptowskim). Trzeci był również wtedy w zawodach skoków, w kategorii seniorów II klasy oraz szósty w biegu z przeszkodami<ref name=ski />. W konkursie skoków osiągnął najdalszą odległość – 20,5 m. W łącznej klasyfikacji do biegu złożonego był czwarty. W I i II mistrzostwach Zakopanego był pierwszy w biegu głównym i skokach w klasie II seniorów<ref name=ski />. 22 marca 1925 wystąpił w konkursie skoków otwierających nową skocznię, Krokiew w Zakopanem, stworzoną przez Karola Stryjeńskiego. Podczas zawodów padał deszcz<ref name=ski />. Wilgoć i płytka warstwa śniegu tamowały siłę rozbiegu. Czołówka polskich skoczków skakała ze skróconego rozbiegu. Zawodnicy zostali podzieleni na trzy klasy i grupę juniorów. Gąsienica Sieczka w drugiej serii konkursowej skokiem na 36 m ustanowił pierwszy rekord Krokwi i jednocześnie rekord Polski<ref name=olimp></ref>. Z notą 17,208 punktu zwyciężył przed Henrykiem Mückenbrunnem (16,267 pkt.) i Aleksandrem Rozmusem (15,896 pkt.)<ref name=ski /> Zawody zostały opisane w prasie, między innymi 3 kwietnia w Głosie zakopiańskim.
W marcu 1926 wziął udział w międzynarodowym konkursie skoków w Harrachovie, gdzie na pokrytej lodem skoczni zajął 5. pozycję. W Wengen uplasował się na 8. lokacie, skokiem na 42 m bijąc rekord swojego kraju. Wielu zawodników, w tym kilku najlepszych, miało upadki. W 1927 był czwarty na mistrzostwach Czechosłowacji w Novým Světe w Karkonoszach (rywalizacja odbywała się w dniach 28-30 stycznia), ustanawiając kolejny, o pół metra dłuższy od poprzedniego, rekord Polski<ref name=ski />. Startował też udanie w zawodach podczas konkursu w Pontresinie w Szwajcarii, gdzie skoczył 66 m, ale nie zwyciężył, ponieważ przypadkowo dotknął reką zeskoku<ref name=ski />. W tamtym sezonie był jeszcze 6. w Klosters i 3. w Arosie.
W 1928 reprezentował barwy Polski na igrzyskach olimpijskich w Sankt Moritz. Sieczka skakał ostrożnie, gdyż był po kontuzji (nadwyrężenie ramienia), ale mimo to zajął najlepsze miejsce z Polaków<ref name=ski />. Był na 23. pozycji, po skokach na odległość 58 m i 41 m<ref></ref>, z łączną notą 13,917 pkt. Rezultat z pierwszej serii dał mu kolejny rekord Polski<ref name=olimp />. Po Igrzyskach wystartował w odbywających się 22 lutego prestiżowych zawodach w Pontresinie. Był 10., z kolejnym krajowym rekordem – tym razem wynoszącym 63 m<ref name=olimp />. Został też rekordzistą skoczni w Jaworzynce (34 m)<ref name=ski />.
W 1929 startował na mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym, które odbywały się w Zakopanem. Podczas konkursu skoków i biegu zjazdowego mróz sięgał 35 stopni Celsjusza<ref name=ski />. W kombinacji norweskiej Gąsienica Sieczka zajął 13. pozycję ze skokami 34 m i 44 m, w biegu był 27. W niedzielnym konkursie skoków na Krokwi Sieczka zajął 38. miejsce, gdyż jego drugi skok na 45,5 m zakończył się upadkiem. Po konkursie najlepsi zawodnicy podjęli próbę bicia rekordu skoczni. Sigmund Ruud skoczył 71,5 m, ale miał upadek<ref name=ski />, natomiast Sieczka osiągnął 66 metrów, ustanawiając rekord obiektu. Był to ostatni w jego karierze rekord Polski.
Po zakończeniu kariery
Zagrał w dwóch filmach Adama Krzeptowskiego: w Białym śladzie z 1932, gdzie zagrał Jaśka i Zamarłym echu z 1934, gdzie wcielił się w Jędrka Liptowskiego<ref></ref>. Po zakończeniu kariery zajął się gospodarstwem i stolarką. Po II wojnie światowej pracował w wytwórni nart w Zakopanem<ref name=olimp />. Na nartach skakał jego syn Roman, który także był rekordzistą Krokwi i olimpijczykiem (Cortina d'Ampezzo 1956). Stanisław Gąsienica Sieczka zmarł 10 października 1975 i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.
Osiągnięcia
Igrzyska olimpijskie
{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1928 Sankt Moritz
width=5% align=center–
23. miejsce (w skokach)
}
Starty S. Gąsienicy Sieczki na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo
{ width=100% class=wikitable style="font-size: 89%; text-align:center"! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Skocznia
! Konkurs
! Skok 1
! Skok 2
! Nota
! Strata
! Zwycięzca
align=leftOlympiaschanze
}
Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym
{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1929 Zakopane
width=5% align=center–
13. miejsce (w kombinacji norweskiej), 38. miejsce (w skokach)
}