Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010
{ border=1 align=right cellpadding=4 cellspacing=0 width=300 style="margin: 0 0 1em 1em; background: #FFFFFF; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
! 2 bgcolor=efefef align=center Skoki narciarskie
na XXI Zimowych Igrzyskach Olimpijskich
bgcolor=efefef align=center 2
Miejsce
rozgrywania igrzysk Vancouver
valign=top
Miejsce
rozgrywania zawodów
Whistler Olympic Park
valign=top
Dni rozgrywania konkursów
13-22.02.2010
Liczba reprezentacji 18
valign=top
Liczba zawodników 71<ref group="uwaga">W tym 69 skoczków narciarskich i dwóch kombinatorów norweskich, którzy zostali zgłoszeni do konkursu drużynowego (Taylor Fletcher i Wołodymyr Traczuk).</ref>
Konkurencje • skoki indywidualne
na skoczni HS106
• skoki indywidualne
na skoczni HS140
• skoki drużynowe
na skoczni HS140
valign=top
Mistrzowie olimpijscy Simon Ammann (dwukrotnie),
Austria
}
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich, przeprowadzone w ramach igrzysk w Vancouver.
Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 w Vancouver po raz 21. w historii skoczkowie narciarscy walczyli o medale olimpijskie. Areną zmagań był kompleks skoczni Whistler Olympic Park, gdzie rozegrano trzy konkursy skoków narciarskich - dwa indywidualne (na skoczni normalnej i dużej) oraz jeden drużynowy (na skoczni dużej). Dwukrotnym indywidualnym mistrzem olimpijskim został Simon Ammann, srebrne medale dwukrotnie zdobył Adam Małysz, a brązowe – Gregor Schlierenzauer. Drużynowe mistrzostwo olimpijskie zdobyła reprezentacja Austrii, która wyprzedziła zdobywców medalu srebrnego – Niemców oraz brązowych medalistów – Norwegów.
Konkursy odbyły się między 13 a 22 lutego 2010. Najmłodszym skoczkiem, który wziął w nich udział, był Peter Prevc, który w trakcie igrzysk miał 17 lat. Najstarszy był natomiast Noriaki Kasai, który startował w wieku 37 lat. Dwa lata starszy od Kasai był Takanobu Okabe, jednak został on jedynie powołany do kadry japońskiej i nie wystąpił w żadnej z trzech konkurencji. We wszystkich trzech konkursach medale olimpijskie zdobył jeden zawodnik – Gregor Schlierenzauer.
Przed igrzyskami
W marcu 2009 roku treningi wznowił dwukrotny srebrny medalista olimpijski w konkurencjach drużynowych, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata, pięciokrotny złoty medalista mistrzostw świata i pięciokrotny triumfator Turnieju Czterech Skoczni, Janne Ahonen<ref></ref>, który rok wcześniej zakończył karierę sportową. Decyzję o powrocie na skocznie umotywował przede wszystkim chęcią zdobycia indywidualnego medalu igrzysk olimpijskich<ref></ref>.
Na dwa tygodnie przed konkursami olimpijskimi dyrektor Pucharu Świata Walter Hofer przedstawił nowe przepisy dotyczące kombinezonów skoczków narciarskich, z których wynikało, że zaklejanie logo sponsorów jest niedozwolone. W wyniku tego wszyscy zawodnicy zmuszeni byli do zakupu nowych kombinezonów<ref></ref>.
Na początku lutego 2010 kontuzji kolana doznał Dmitrij Wasiljew, który w ówczesnej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajmował szesnaste miejsce. Uraz ten uniemożliwił mu start w konkursach olimpijskich<ref name="wasiljew"></ref>. Podczas konkursu Pucharu Świata w Willingen, na tydzień przed igrzyskami, kontuzji uległ także Bjørn Einar Romøren, który złamał palec lewej ręki<ref></ref>, jednak Norweg ostatecznie wziął udział w zawodach w Vancouver.
Trzy spośród pięciu ostatnich konkursów Pucharu Świata, które odbyły się przed rozpoczęciem igrzysk, wygrał Gregor Schlierenzauer, a po jednym - Simon Ammann i Anders Jacobsen. Ci trzej zawodnicy, a także Thomas Morgenstern, Adam Małysz i Janne Ahonen zdaniem bukmacherów byli faworytami do zdobycia medalu olimpijskiego<ref></ref><ref></ref>.
Na prowadzeniu w klasyfikacji Pucharu Narodów znajdowała się reprezentacja Austrii, która wygrała dwa konkursy drużynowe w sezonie. 7 lutego, w ostatnim konkursie przed rozpoczęciem zmagań olimpijskich, zwyciężyła reprezentacja Niemiec przed Norwegami i Austriakami<ref></ref>. Te trzy drużyny, a także Finlandia i Japonia były uważane za kandydatów do medalu.
Tytułów mistrzów olimpijskich z igrzysk w 2006 roku w Turynie bronili: Thomas Morgenstern w konkursie indywidualnym na skoczni dużej oraz reprezentacja Austrii w konkursie drużynowym. Złoty medal olimpijski na skoczni normalnej w Turynie zdobył Lars Bystøl, jednak w 2009 roku zakończył sportową karierę i nie wystartował w Vancouver<ref></ref><ref></ref>.
Kontrowersje wokół startu kobiet
W styczniu 2008 organizatorzy igrzysk w Vancouver rozpoczęli starania nad wprowadzeniem konkursu skoków kobiet do kalendarza ZIO 2010. Od początku tych zmagań przeciwne stanowisko wyraził Międzynarodowy Komitet Olimpijski, który uznał, że konkurencja ta nie spełnia wymogów. Komitet poinformował, że aby skoki kobiet trafiły do programu igrzysk olimpijskich, najpierw dwukrotnie muszą zostać rozegrane zawody w tej dyscyplinie w ramach mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a także, że decyzja o włączeniu nowej konkurencji do kalendarza musi zapaść nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem igrzysk<ref></ref>.
W marcu tego samego roku ostatecznie zapadła decyzja o niewprowadzeniu konkursu skoków kobiet do kalendarza igrzysk w Vancouver. Przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Jacques Rogge uargumentował tą decyzję niewielką liczbą zawodniczek, które uprawiają skoki narciarskie<ref></ref>.
W maju 2008 grupa piętnastu skoczkiń, m.in. Anette Sagen, Daniela Iraschko, Lindsey Van i Katie Willis, pozwała organizatorów igrzysk do sądu z uwagi na to, że niewłączenie konkurencji kobiet do programu było naruszeniem praw równości płci<ref></ref>. W wyniku postępowania sądowego, z uwagi na zapis w kanadyjskiej konstytucji mówiący o tym, że kobiety mają te same prawa co mężczyźni, istniało także zagrożenie usunięciem konkursu mężczyzn z kalendarza igrzysk<ref></ref>.
10 lipca 2009 kanadyjski sąd odrzucił pozew wytoczony organizatorom igrzysk. Lauri Ann Fenlon, sędzia Sądu Najwyższego prowincji Kolumbia Brytyjska oznajmiła, że wybór dyscyplin należy wyłącznie do Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego<ref></ref>. W tydzień po ogłoszeniu decyzji zawodniczki złożyły odwołanie<ref></ref>, jednak w listopadzie 2009 Sąd Apelacyjny Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver odrzucił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego do programu igrzysk nie został wprowadzony konkurs w skokach narciarskich kobiet<ref></ref>.
Kwalifikacja olimpijska
Zgodnie z rozporządzeniem Międzynarodowej Federacji Narciarskiej do konkurencji olimpijskich mogło przystąpić maksymalnie 70 zawodników. W pierwszej kolejności kwalifikację olimpijską uzyskali zawodnicy, którzy w sezonie 2009/2010 przynajmniej dwukrotnie zajęli miejsca w pierwszej dwudziestce zawodów Pucharu Świata oraz wszyscy skoczkowie, którzy uplasowali się w pierwszej trzydziestce mistrzostw świata w 2009 roku w Libercu<ref></ref>. W drugiej kolejności przyznawania kwalifikacji olimpijskiej wzięli udział wszyscy zawodnicy, którzy w okresie od 1 lipca 2008 do 25 stycznia 2010 zdobyli przynajmniej jeden punkt do klasyfikacji Pucharu Świata, Letniej Grand Prix lub Pucharu Kontynentalnego. Spośród nich zostali wyłonieni najlepsi zawodnicy według Światowej Listy Rankingowej, którzy dotychczas nie uzyskali kwalifikacji olimpijskiej. W następnej kolejności brano pod uwagę klasyfikacje generalne Pucharu Kontynentalnego w sezonach 2008/2009 oraz 2009/2010. Kanada jako organizator igrzysk miała zagwarantowany udział zawodników, którzy pomiędzy 1 lipca 2008 a 25 stycznia 2010 zdobyli przynajmniej jeden punkt Pucharu Świata, Letniej Grand Prix lub Pucharu Kontynentalnego, jednak ich liczba nie mogła być większa niż pięciu. Ostatecznie kwalifikację uzyskało czterech kanadyjskich skoczków. Kwoty krajowe dla wszystkich reprezentacji zostały oficjalnie ogłoszone przez Międzynarodową Federację Narciarską dnia 28 stycznia 2010<ref name=pdf></ref>.
Zgodnie z regulaminem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w seriach kwalifikacyjnych przed konkursami olimpijskimi każda reprezentacja mogła wystawić maksymalnie czterech zawodników<ref></ref>, natomiast w seriach treningowych mogło wystartować pięciu skoczków z każdego kraju<ref name=pdf/>.
Skocznie
Dwa spośród trzech konkursów (jeden indywidualny i jeden drużynowy) Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 odbyły się na skoczni dużej w Whistler, której rozmiar wynosi 140 m. Trzeci z konkursów został przeprowadzony na obiekcie normalnym (HS 106), umieszczonym w tym samym kompleksie skoczni, co skocznia duża.
W kwietniu 2004 roku w Whistler rozpoczęto budowę dwóch skoczni narciarskich, które były areną zmagań na igrzyskach w 2010 roku. Oficjalne otwarcie kompleksu skoczni odbyło się 15 grudnia 2007<ref></ref>.
Do czasu rozpoczęcia igrzysk na obiekcie normalnym nie rozegrano żadnych zawodów Pucharu Świata ani mistrzostw świata, w związku z czym nie ustanowiono oficjalnego rekordu. Nieoficjalną rekordzistką skoczni była Lindsey Van, która w 2008 roku uzyskała 105,5 metra w konkursie Pucharu Kontynentalnego<ref name="skispr"></ref>.
{ class=wikitable
!
! Nazwa skoczni
! Miejscowość
! Punkt K
! HS
! 3 Rekord skoczni<ref group="uwaga">W tabeli podano rekordy skoczni, obowiązujące w trakcie Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010.</ref>
----
Whistler Olympic Park Ski Jump
Whistler
K-95<ref name="skispr"/>
HS 106<ref name="skispr"/>
3 brak oficjalnego rekordu<ref group="uwaga">Nieoficjalny rekord należał do Lindsey Van - 105,5 metra. Zawodniczka uzyskała ten wynik w trakcie konkursu Pucharu Kontynentalnego, w związku z czym nie został uznany za oficjalny rekord skoczni. Oficjalne rekordy uznaje się tylko w trakcie serii konkursowych Pucharu Świata, mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich.</ref>
----
Whistler Olympic Park Ski Jump
Whistler
K-125<ref name="skispr"/>
HS 140<ref name="skispr"/>
149,0 m<ref name="skispr"/>
Gregor Schlierenzauer
25.01.2009
}
Jury
Dyrektorem konkursów w skokach narciarskich na igrzyskach w Vancouver był Donald Grady oraz z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, dyrektor zawodów Pucharu Świata, Walter Hofer. Asystentem Waltera Hofera był, podobnie jak w innych oficjalnych zawodach organizowanych przez FIS, Miran Tepeš. Sędzią technicznym był Sandro Pertile, a jego asystentem - Geir Steinar Løng.
Skład sędziowski poszczególnych konkursów przedstawia poniższa tabela:{ width=100% style="font-size: 90%; text-align: center" class=wikitable
!Sędzia
!Kraj
!Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. HS 106<ref name=kwal106></ref><ref name=konk106></ref>
!Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. HS 140<ref name=kwal140></ref><ref name=konk140></ref>
!Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. druż. HS 140<ref name=druz140></ref>
}
Przebieg zawodów
Pierwszy konkurs olimpijski w Vancouver został rozegrany 13 lutego 2010 na skoczni normalnej o punkcie konstrukcyjnym na 95. metrze. Belka startowa podczas pierwszej serii konkursowej ustawiona była na 17. pozycji. Zawody rozpoczął Anders Johnson, który uzyskał 86,5 metra. Pierwszy skok poza granicę 95 metrów oddał występujący z numerem dziewiątym reprezentant Kazachstanu, Nikołaj Karpienko, który uzyskał odległość 96 metra i objął prowadzenie. Zawodnik z numerem czwartym, Vincent Descombes Sevoie uzyskał tę samą odległość co Karpienko, jednak dostał wyższe noty za styl i został liderem konkursu. Kolejnym zawodnikiem, który zasiadł na belce startowej był Janne Happonen. Oddał skok na 97,5 metra i prowadził w konkursie. Na pierwszym miejscu zmienił go następny z zawodników, Roman Koudelka, który jako pierwszy przekroczył granicę 100 metrów, uzyskując 101,5 metra. Czeski skoczek był liderem konkursu przez 18 następnych skoków<ref></ref>. Do uzyskanej przez niego odległości zbliżyli się między innymi: Peter Prevc (100 m), Martin Schmitt (99,5 m), Tom Hilde (100 m) i Kamil Stoch (98,5 m)<ref name="snc1"></ref>.
Koudelkę pokonał jego rodak, Jakub Janda, który uzyskał rezultat o pół metra gorszy, jednak za sprawą wyższych not sędziowskich zdołał objąć prowadzenie. Zaraz po Jandzie skok na tę samą odległość uzyskał Michael Neumayer, jednak jego styl został niżej oceniony przez jury i uplasował się na trzecim miejscu<ref name="snc1"/>.
Jako czterdziesty miał wystartować Pascal Bodmer, jednak ze względu na problemy z kombinezonem oddał swój skok jako ostatni zawodnik pierwszej serii<ref></ref>. Na belce startowej zasiadł za to Michael Uhrmann i po skoku na 103,5 metra objął prowadzenie. Nikt poza Simonem Ammannem, który skoczył 1,5 metra dalej, nie zdołał wyprzedzić Niemca. Tę samą odległość co Uhrmann uzyskał Adam Małysz, lecz z powodu odjazdu jednej z nart przy lądowaniu uzyskał o 0,5 punktu mniej za styl. Skoki na 102 metry oddali Thomas Morgenstern, Janne Ahonen oraz Robert Kranjec i zajmowali kolejne miejsca od czwartego do szóstego. Pół metra bliżej skoczył Gregor Schlierenzauer i zajmował siódmą lokatę po pierwszej serii konkursowej<ref name="snc1"/>.
Przed drugą serią sędziowie zdecydowali wydłużyć rozbieg do 18. belki startowej. Pierwszym zawodnikiem był Nikołaj Karpienko, który uzyskał 96 metrów. Ten sam rezultat uzyskał Vincent Descombes Sevoie i wyprzedził Kazacha. 3,5 metra dalej skoczył Kalle Keituri, a 4 metry dalej Janne Happonen i ci zawodnicy kolejno obejmowali prowadzenie. Happonen pozostawał na pierwszym miejscu przez dwa kolejne skoki aż do momentu, gdy Anders Bardal uzyskał 100 metrów. Lepszy od Bardala okazał się Noriaki Kasai (100,5 m). Następnie prowadzenie obejmowali kolejno: Martin Schmitt (103,5 m), Anders Jacobsen (104 m) i Peter Prevc (104,5 m). Zmiana lidera nastąpiła dopiero po skoku Gregora Schlierenzauera, który uzyskując 106,5 metra wyprzedził Prevca o dziewięć punktów. Kolejni trzej zawodnicy - Robert Kranjec, Janne Ahonen i Thomas Morgenstern osiągnęli krótsze rezultaty, w wyniku czego Schlierenzauer pozostawał liderem aż do ostatnich trzech skoków konkursowych<ref name="snc1"/>.
Trzeci zawodnik pierwszej rundy, Adam Małysz uzyskał 105 metrów i objął prowadzenie, tym samym zapewniając sobie medal olimpijski. Michael Uhrmann lądował trzy metry bliżej i wypadł poza podium olimpijskie. Najdłuższy skok drugiej serii, a jednocześnie całego konkursu oddał Simon Ammann, który dzięki uzyskanym 108 metrom w ostatecznym rozrachunku miał siedem punktów przewagi nad drugim Małyszem. Jednocześnie odległość Ammanna była nowym, oficjalnym rekordem skoczni normalnej w Whistler<ref></ref>. Simon Ammann zdobył trzeci w karierze tytuł mistrza olimpijskiego w skokach narciarskich<ref name="snc1"/>.
Drugi z indywidualnych konkursów olimpijskich odbył się 20 lutego na skoczni dużej. Rywalizacja rozpoczęła się z dwunastej belki startowej. Jako pierwszy skok oddał Stefan Read, który wylądował na 104,5 metrze. Zawodnicy, którzy wystartowali w następnej kolejności - Tomáš Zmoray i Peter Frenette kolejno obejmowali prowadzenie. Frenette skoczył 114,5 metra, co pozwoliło mu zachować prowadzenie przez osiem następnych skoków. Amerykanina wyprzedził jedenasty zawodnik na liście startowej, Stefan Hula, który uzyskał odległość 122,5 metra. Polak zajmował pierwsze miejsce przez następne siedem skoków, aż do momentu gdy na belce startowej zasiadł Peter Prevc. Prevc skoczył dwa metry dalej od Huli, dzięki czemu został liderem konkursu<ref name=snc2></ref>.
Pierwszy skok za punktem konstrukcyjnym oddał Matti Hautamäki - 134 metry. Występujący po reprezentancie Finlandii zawodnicy nie byli w stanie go wyprzedzić - Kamil Stoch uzyskał 126 metrów, Antonín Hájek 128 metrów, a Michael Neumayer 130 metrów. Hautamäki prowadził w konkursie przez 20 skoków, a zawodnikiem, który go wyprzedził był dopiero Adam Małysz. Polski skoczek lądował na 137 metrze, dzięki czemu z przewagą 6,4 punktu był liderem konkursu. Żaden z czterech kolejnych skoczków, wszystkich reprezentantów Austrii, nie zdołał wyprzedzić reprezentanta Polski. Wolfgang Loitzl i Thomas Morgenstern skoczyli na odległość 129,5 metra, Andreas Kofler uzyskał 131,5 metra, a Gregor Schlierenzauer 130,5 metra. Ostatni zawodnik pierwszej serii, Simon Ammann skoczył o siedem metrów dalej od prowadzącego Małysza i został liderem na półmetku rywalizacji z przewagą 6,6 punktu<ref name=snc2/>.
Druga runda indywidualnego konkursu na skoczni HS 140 została przeprowadzona z 11. belki startowej. Rozpoczynający drugą serię Harri Olli uzyskał 129 metrów. Zajmujący z nim ex aequo 29. miejsce Daiki Itō lądował pół metra bliżej i w efekcie zajął drugie miejsce. Jeden z najdłuższych skoków w całym konkursie oddał Robert Kranjec, który osiągnął 135,5 metra i prowadził przez kolejne pięć skoków, aż do momentu gdy swój skok oddał Noriaki Kasai. Kasai lądował pół metra bliżej od Kranjca, jednak za sprawą przewagi punktowej uzyskanej w pierwszej serii objął prowadzenie. Kasai i Kranjec byli na prowadzeniu konkursu do czasu, gdy swoje skoki rozpoczęli oddawać zawodnicy z najlepszej dziesiątki pierwszej serii<ref name="snc2"/>.
126 metrów uzyskał Johan Remen Evensen, jednak ten rezultat nie pozwolił mu na pokonanie prowadzącej dwójki. Szesnasty zawodnik pierwszej serii, Janne Ahonen zrezygnował ze startu w drugiej rundzie ze względu na kontuzję więzadła bocznego, którą odniósł w trakcie serii próbnej<ref name="ahonen"/>. Zmiana lidera konkursu nastąpiła po skoku Antonína Hájka, który wylądował na 129 metrze. Metr dłuższą odległość odnotował Michael Neumayer i objął prowadzenie<ref name="snc2"/>.
Obrońca tytułu mistrza olimpijskiego z 2006 roku, Thomas Morgenstern po skoku na 129,5 metra zdołał wyprzedzić Neumayera. Kolejnym z zawodników był Wolfgang Loitzl, jednak oddał skok na 121,5 metra, w wyniku czego zajmował szóste miejsce. Piąty po pierwszej serii Gregor Schlierenzauer osiągnął 136 metrów i z przewagą ponad 15 punktów wyprzedził Morgensterna. Następny zawodnik, Andreas Kofler uzyskał rezultat gorszy o metr od Schlierenzauera, w wyniku czego zajmował drugie miejsce ze stratą jednego punktu. Trzeci zawodnik pierwszej rundy, Matti Hautamäki uzyskał 104 metry i w efekcie spadł do trzeciej dziesiątki zawodów. 133,5 metra skoczył Adam Małysz i objął prowadzenie w konkursie, jednocześnie zapewniając sobie drugi srebrny medal igrzysk w Vancouver. Małysza pokonał prowadzący po pierwszej serii Simon Ammann, który dzięki skokowi na 138 metrów zyskał ponad 14 punktów przewagi nad reprezentantem Polski. Ammann zdobył drugi złoty medal na igrzyskach w Vancouver i jednocześnie czwarty złoty medal zimowych igrzysk olimpijskich w karierze<ref name="snc2"/>.
Ostatnią konkurencją skoków narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 był konkurs drużynowy na obiekcie dużym. Początkowo do startu w zawodach zostało zgłoszonych trzynaście drużyn, poza dwunastoma, które wzięły udział w konkursie, także Ukraina<ref name="ukraina"/>, jednak z powodu kontuzji jednego z ukraińskich skoczków wycofała się z rywalizacji<ref name="szumbarec"/>. W pierwszej kolejce skoków najdłuższe skoki oddali Wolfgang Loitzl (138 m) i Michael Neumayer (137 m), dzięki czemu na pierwszym miejscu plasowała się reprezentacja Austrii, a na drugim Niemiec. Klasyfikacja ta nie uległa zmianie do końca konkursu. Trzecie miejsce po pierwszej turze skoków zajmowała Finlandia po skoku Mattiego Hautamäki na 133,5 metra. W drugiej grupie zawodników najlepszy okazał się kolejny reprezentant Austrii, Andreas Kofler, który uzyskał 132 metry. Metr krócej lądował Roman Koudelka. Prowadzące trzy drużyny nie zmieniły się. W trzeciej rundzie najdalej skoczył Thomas Morgenstern (135,5 m), dzięki czemu reprezentacja Austrii powiększyła przewagę punktową nad zajmującą drugą pozycją reprezentacją Niemiec. Drugi co do odległości skok tej tury oddał Peter Prevc (132 m), a pół metra bliżej lądował Johan Remen Evensen, dzięki czemu ekipa norweska awansowała na trzecie miejsce. W ostatniej, czwartej grupie, kończącej pierwszą serię konkursową najdłuższy skok oddał Gregor Schlierenzauer, który jako jedyny w pierwszej serii przekroczył odległość 140 metrów, która jest wielkością skoczni w Whistler. Drugi najdłuższy skok należał do Andersa Jacobsena (138,5 m), a trzeci do Adama Małysza (136,5 m). Sytuacja na półmetku pierwszej serii nie zmieniła się względem trzeciej kolejki - prowadzili Austriacy przed Niemcami i Norwegami. Do drugiej serii konkursowej nie awansowały drużyny: Francji, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Kanady<ref name="snc3"></ref>.
Pierwszym skoczkiem, który wystartował był Antonín Hájek, który uzyskał 135 metrów. W pierwszej grupie zawodników dłuższe skoki od Czecha oddali: Michael Neumayer (136,5 m) i Wolfgang Loitzl (138,5 m). Klasyfikacja drużyn nie uległa zmianie w porównaniu z wynikami pierwszej serii. Drugą turę skoków rozpoczął Roman Koudelka, który uzyskał 135,5 metra. Janne Happonen, Tom Hilde i Andreas Wank skoczyli po 139 metrów, a najdalej lądował Andreas Kofler. Kofler uzyskał 142 metry, co do tej pory było najdłuższym rezultatem w całym konkursie. W przedostatniej kolejce najdłuższy skok oddał Thomas Morgenstern, który lądował na 135 metrze. Pół metra krócej skoczył reprezentant Polski, Kamil Stoch, dzięki czemu drużyna polska zmniejszyła stratę do bezpośrednio ją wyprzedzających - Japonii i Czech. W ósmej, ostatniej kolejce skoków najdalej skoczył Gregor Schlierenzauer (146,5 m). Skok za punktem HS oddał także Anders Jacobsen (140,5 m), a odległość 140 metrów uzyskali Michael Uhrmann i Noriaki Kasai. Pół metra przed punktem HS lądował Adam Małysz, a metr bliżej Robert Kranjec. W końcowej klasyfikacji drużynowego konkursu olimpijskiego na pierwszym miejscu znaleźli się reprezentanci Austrii z przewagą 72,1 punktu nad drugimi Niemcami. Brązowy medal przypadł ekipie Norwegów<ref name="snc3"/>.
Złote medale Simona Ammanna
Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City Simon Ammann zdobył dwa złote medale olimpijskie w startach indywidualnych, czyniąc to jako drugi skoczek narciarski w historii po Matti Nykänenie. Na igrzyskach w Vancouver Ammann jako pierwszy zawodnik w historii powtórzył swoje osiągnięcie i jednocześnie stał się pierwszym, który zdobył cztery złote medale zimowych igrzysk olimpijskich w konkurencjach indywidualnych<ref></ref>.
Po zwycięstwie Ammanna na skoczni normalnej w Whistler pojawiły się spekulacje, jakoby jego sukcesy sportowe wynikały ze stosowania przez skoczka wiązań narciarskich, które zamiast pasków mocujących miały bolce. Trener reprezentacji Austrii, Alexander Pointner domagał się dochodzenia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej w tej sprawie<ref></ref>. Po przeprowadzonej kontroli przedstawiciele FIS - Jouko Törmänen i Sepp Gratzer uznali, że wiązania Ammanna są regulaminowe i nie ma możliwości, aby je zakwestionować<ref></ref>.
Medaliści
Konkurs indywidualny na skoczni HS 106 (13.02.2010)
{ width=100% border=2 cellpadding=3 cellspacing=2 style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 89%; text-align: center"bgcolor=lightblue style="border-bottom:1px solid black; border-top:1px solid black;"
! Medal
! Imię i nazwisko
! Skok 1
! Skok 2
! Noty za styl
• • • •
! Nota łączna
! Strata
bgcolor=FFFACD
}
Konkurs indywidualny na skoczni HS 140 (20.02.2010)
{ width=100% border=2 cellpadding=3 cellspacing=2 style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 89%; text-align: center"bgcolor=lightblue style="border-bottom:1px solid black; border-top:1px solid black;"
! Medal
! Imię i nazwisko
! Skok 1
! Skok 2
! Noty za styl
• • • •
! Nota łączna
! Strata
bgcolor=FFFACD
}
Konkurs drużynowy na skoczni HS 140 (22.02.2010)
{ width=100% border=2 cellpadding=3 cellspacing=2 style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 89%; text-align: center"bgcolor=lightblue style="border-bottom:1px solid black; border-top:1px solid black;"
! Medal
! Kraj
! Imię i nazwisko
! Skok 1
! Skok 2
! Noty za styl
• • • •
! Nota łączna zawodnika
! Nota łączna drużyny
! Strata
bgcolor=FFFACD
4
align=left 4 Austria align=left Wolfgang Loitzl 138,0 m
140,4 pkt 138,5 m
141,8 pkt
4 –
bgcolor=FFFACD
align=leftAndreas Kofler 132,0 m
126,1 pkt 142,0 m
138,6 pkt
align=leftThomas Morgenstern 135,5 m
135,9 pkt 135,0 m
135,0 pkt
align=leftGregor Schlierenzauer 140,5 m
144,9 pkt 146,5 m
145,2 pkt
4
align=left 4 Niemcy align=left Michael Neumayer 137,0 m
135,6 pkt 136,5 m
134,7 pkt
4 72,1 pkt
bgcolor=eeeeee
align=leftAndreas Wank 128,5 m
120,3 pkt 139,0 m
141,7 pkt
align=leftMartin Schmitt 128,0 m
119,9 pkt 122,0 m
106,6 pkt
align=leftMichael Uhrmann 135,0 m
133,5 pkt 140,0 m
143,5 pkt
4
align=left 4 Norwegia align=left Anders Bardal 128,0 m
118,4 pkt 127,0 m
117,1 pkt
4 77,6 pkt
bgcolor=ffebcd
align=leftTom Hilde 127,5 m
118,5 pkt 139,0 m
141,7 pkt
align=leftJohan Remen Evensen 131,5 m
126,7 pkt 129,5 m
122,1 pkt
align=leftAnders Jacobsen 138,0 m
140,4 pkt 140,5 m
145,4 pkt
}
Klasyfikacja medalowa
{ border=1 cellpadding=4 cellspacing=0 style="margin: 0 0 1em 1em; background: #fff; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align: right"
6 align=center bgcolor=f9f9f9 Klasyfikacja medalowa
style="background:#efefef;text-align:center;"
! width=15 Lp.
! width=200 align=left Państwo
! width=50
złoto
! width=50
srebro
! width=50
brąz
! width=50
razem
1.
align=left
bgcolor=F7F6A8 2
bgcolor=DCE5E5 -
bgcolor=FFDAB9 -
2
2.
align=left
bgcolor=F7F6A8 1
bgcolor=DCE5E5 -
bgcolor=FFDAB9 2
3
3.
align=left
bgcolor=F7F6A8 -
bgcolor=DCE5E5 2
bgcolor=FFDAB9 -
2
4.
align=left
bgcolor=F7F6A8 -
bgcolor=DCE5E5 1
bgcolor=FFDAB9 -
1
5.
align=left
bgcolor=F7F6A8 -
bgcolor=DCE5E5 -
bgcolor=FFDAB9 1
1
}
Wyniki
Kwalifikacje do konkursu indywidualnego na skoczni HS 106 (12.02.2010)
{ class="wikitable sortable"
!Miejsce
!Skoczek
!Kraj
!Skok
!Wynik punktowy
!Kwalifikacja
! 1.
Michael Uhrmann
106,0
! 138,5
Q
! 2.
Jakub Janda
105,0
! 135,5
Q
! 3.
Michael Neumayer
105,5
! 135,0
Q
! 4.
Daiki Itō
104,5
! 134,5
Q
! 4.
Antonín Hájek
105,0
! 134,5
Q
! 6.
Harri Olli
105,0
! 133,5
Q
! 6.
Noriaki Kasai
105,5
! 133,5
Q
! 8.
Janne Happonen
104,5
! 133,0
Q
! 9.
Martin Schmitt
103,5
! 132,5
Q
! 10.
Tom Hilde
103,5
! 132,0
Q
! 11.
Kalle Keituri
103,0
! 130,0
Q
! 12.
Kamil Stoch
103,0
! 127,5
Q
! 13.
Emmanuel Chedal
102,0
! 127,0
Q
! 13.
Peter Prevc
101,5
! 127,0
Q
! 15.
Jernej Damjan
102,5
! 126,5
Q
! 15.
Krzysztof Miętus
101,5
! 126,5
Q
! 17.
Stefan Hula
101,5
! 125,5
Q
! 18.
Pascal Bodmer
100,5
! 123,5
Q
! 18.
Roman Koudelka
100,0
! 123,5
Q
! 18.
Vincent Descombes Sevoie
100,5
! 123,5
Q
! 21.
Anders Bardal
99,5
! 122,5
Q
! 22.
Kim Hyun-ki
99,0
! 121,5
Q
! 23.
Andreas Küttel
99,0
! 120,5
Q
! 23.
Wołodymyr Boszczuk
99,0
! 120,5
Q
! 25.
David Lazzaroni
97,5
! 117,5
Q
! 26.
Dienis Korniłow
97,5
! 117,0
Q
! 27.
Pawieł Karielin
97,5
! 116,5
Q
! 27.
Primož Pikl
97,5
! 116,5
Q
! 29.
Aleksiej Korolew
97,0
! 116,0
Q
! 30.
Peter Frenette
97,0
! 115,0
Q
! 31.
Nikołaj Karpienko
97,0
! 114,5
Q
! 32.
Andrea Morassi
96,5
! 114,0
Q
! 33.
Taku Takeuchi
96,0
! 113,5
Q
! 33.
Dmitrij Ipatow
96,0
! 113,5
Q
! 35.
Sebastian Colloredo
96,0
! 113,0
Q
! 35.
Nicholas Alexander
96,0
! 113,0
Q
! 37.
Lukáš Hlava
95,5
! 112,0
Q
! 37.
Witalij Szumbareć
95,5
! 112,0
Q
! 39.
Shōhei Tochimoto
95,0
! 111,0
Q
! 40.
Choi Heung-chul
93,5
! 108,5
Q
! 40.
Anders Johnson
93,5
! 108,5
Q
! 42.
Tomáš Zmoray
94,0
! 107,5
nq
! 43.
Choi Yong-jik
93,5
! 107,0
nq
! 44.
MacKenzie Boyd-Clowes
92,5
! 105,0
nq
! 45.
Ilja Roslakow
92,0
! 104,5
nq
! 46.
Trevor Morrice
92,0
! 103,5
nq
! 47.
Stefan Read
91,5
! 103,0
nq
! 48.
Ołeksandr Łazarowicz
90,5
! 100,0
nq
! 49.
Eric Mitchell
89,0
! 98,5
nq
! 50.
Alexandre Mabboux
89,0
! 97,5
nq
! –
Robert Kranjec
102,0
! –
pq
! –
Bjørn Einar Romøren
97,5
! –
pq
! –
Anders Jacobsen
DNS
! –
pq
! –
Janne Ahonen
102,0
! –
pq
! –
Adam Małysz
105,5
! –
pq
! –
Wolfgang Loitzl
103,5
! –
pq
! –
Andreas Kofler
105,0
! –
pq
! –
Thomas Morgenstern
105,5
! –
pq
! –
Gregor Schlierenzauer
107,0
! –
pq
! –
Simon Ammann
103,0
! –
pq
! –
Roberto Dellasega
DSQ<ref name="dell" group="uwaga"/>
! DSQ<ref name="dell" group="uwaga">Dyskwalifikacja z powodu nieprzepisowego kombinezonu.</ref>
nq
}
- pq - zawodnik ma zapewnioną kwalifikację dzięki pozycji w pierwszej "10" klasyfikacji Pucharu Świata
- Q - zawodnik zakwalifikował się do konkursu głównego
- nq - zawodnik odpadł w kwalifikacjach
- DNS - zawodnik nie wystartował
- DSQ - dyskwalifikacja
Konkurs indywidualny na skoczni HS 106 (13.02.2010)
{ class="wikitable sortable"
!Miejsce
!Skoczek
!Kraj
!Skok 1
!Skok 2
!Wynik punktowy
bgcolor=FFFACD
! 1.
Simon Ammann
105,0
108,0
! 276,5
bgcolor=eeeeee
! 2.
Adam Małysz
103,5
105,0
! 269,5
bgcolor=ffebcd
! 3.
Gregor Schlierenzauer
101,5
106,5
! 268,0
! 4.
Janne Ahonen
102,0
104,0
! 263,0
! 5.
Michael Uhrmann
103,5
102,0
! 262,5
! 6.
Robert Kranjec
102,0
102,5
! 259,5
! 7.
Peter Prevc
100,0
104,5
! 259,0
! 8.
Thomas Morgenstern
102,0
101,5
! 258,5
! 9.
Anders Jacobsen
99,5
104,0
! 257,0
! 10.
Martin Schmitt
99,5
103,5
! 256,0
! 11.
Wolfgang Loitzl
100,0
102,5
! 255,0
! 12.
Tom Hilde
100,0
101,5
! 252,0
! 12.
Roman Koudelka
101,5
100,5
! 252,0
! 14.
Jakub Janda
101,0
99,5
! 250,5
! 15.
Daiki Itō
100,5
100,0
! 249,5
! 16.
Michael Neumayer
101,0
99,5
! 247,0
! 17.
Noriaki Kasai
99,0
100,5
! 244,5
! 18.
Anders Bardal
98,0
100,0
! 242,5
! 19.
Andreas Kofler
98,0
98,5
! 241,5
! 19.
Janne Happonen
97,5
100,0
! 241,5
! 21.
Antonín Hájek
98,5
98,0
! 239,5
! 22.
Kalle Keituri
97,0
99,5
! 238,0
! 23.
Bjørn Einar Romøren
98,5
96,0
! 235,0
! 24.
Emmanuel Chedal
99,0
96,5
! 234,5
! 24.
Primož Pikl
97,5
97,5
! 234,5
! 26.
Dienis Korniłow
98,0
96,5
! 232,5
! 27.
Kamil Stoch
98,5
95,5
! 232,0
! 28.
Vincent Descombes Sevoie
96,0
97,0
! 230,0
! 29.
Sebastian Colloredo
96,0
96,5
! 229,0
! 29.
Nikołaj Karpienko
96,0
97,0
! 229,0
! 31.
Pascal Bodmer
95,5
–
! 112,5
! 31.
Stefan Hula
95,0
–
! 112,5
! 33.
Pawieł Karielin
95,0
–
! 111,5
! 34.
Taku Takeuchi
94,5
–
! 110,5
! 35.
Andreas Küttel
94,0
–
! 110,0
! 36.
Krzysztof Miętus
94,0
–
! 109,0
! 37.
Shōhei Tochimoto
93,5
–
! 108,5
! 38.
Jernej Damjan
93,5
–
! 108,0
! 38.
Lukáš Hlava
94,0
–
! 108,0
! 40.
Kim Hyun-ki
93,0
–
! 107,0
! 41.
Nicholas Alexander
93,5
–
! 106,5
! 41.
Peter Frenette
93,0
–
! 106,5
! 43.
Andrea Morassi
92,5
–
! 106,0
! 44.
Aleksiej Korolew
93,0
–
! 105,0
! 45.
Witalij Szumbareć
92,0
–
! 104,5
! 46.
Dmitrij Ipatow
91,0
–
! 102,5
! 47.
David Lazzaroni
90,5
–
! 101,0
! 48.
Choi Heung-chul
87,5
–
! 95,0
! 49.
Anders Johnson
86,5
–
! 92,5
! 50.
Wołodymyr Boszczuk
87,5
–
! 91,5
! –
Harri Olli
97,5
–
! DSQ<ref name="dell" group="uwaga"/>
}
Kwalifikacje do konkursu indywidualnego na skoczni HS 140 (20.02.2010)
{ class="wikitable sortable"
!Miejsce
!Skoczek
!Kraj
!Skok
!Wynik punktowy
!Kwalifikacja
! 1.
Noriaki Kasai
142,5
! 143,5
Q
! 2.
Daiki Itō
139,5
! 142,6
Q
! 3.
Andreas Wank
137,5
! 138,0
Q
! 3.
Antonín Hájek
137,5
! 138,0
Q
! 3.
Matti Hautamäki
137,5
! 138,0
Q
! 6.
Johan Remen Evensen
137,0
! 137,1
Q
! 7.
Anders Bardal
136,5
! 136,7
Q
! 8.
Tom Hilde
136,5
! 135,7
Q
! 9.
Harri Olli
137,0
! 135,6
Q
! 10.
Emmanuel Chedal
137,0
! 135,1
Q
! 11.
Jakub Janda
134,5
! 131,6
Q
! 12.
Michael Neumayer
136,0
! 129,3
Q
! 13.
Janne Happonen
133,0
! 128,4
Q
! 14.
Dienis Korniłow
132,0
! 127,6
Q
! 14.
Stefan Hula
132,0
! 127,6
Q
! 16.
Krzysztof Miętus
132,5
! 127,0
Q
! 17.
Kamil Stoch
131,0
! 125,3
Q
! 18.
Sebastian Colloredo
131,5
! 125,2
Q
! 19.
Shōhei Tochimoto
130,5
! 123,4
Q
! 20.
Andreas Küttel
130,0
! 122,5
Q
! 21.
Peter Prevc
129,5
! 122,1
Q
! 22.
Taku Takeuchi
129,5
! 121,6
Q
! 23.
Jernej Damjan
129,5
! 121,1
Q
! 24.
Pawieł Karielin
128,5
! 119,3
Q
! 25.
Martin Schmitt
128,0
! 118,9
Q
! 26.
Vincent Descombes Sevoie
128,0
! 117,9
Q
! 27.
Roman Koudelka
127,5
! 117,0
Q
! 28.
Nicholas Alexander
127,5
! 116,5
Q
! 29.
Martin Cikl
126,0
! 114,3
Q
! 30.
Peter Frenette
126,0
! 113,8
Q
! 31.
Andrea Morassi
124,0
! 109,7
Q
! 32.
Aleksiej Korolew
123,5
! 109,3
Q
! 33.
Kim Hyun-ki
123,0
! 108,9
Q
! 34.
Choi Heung-chul
122,5
! 107,0
Q
! 35.
David Lazzaroni
122,5
! 105,0
Q
! 36.
Stefan Read
120,5
! 102,9
Q
! 37.
Dmitrij Ipatow
120,0
! 102,0
Q
! 38.
Ilja Roslakow
119,5
! 101,1
Q
! 39.
Mitja Mežnar
120,0
! 101,0
Q
! 40.
Tomáš Zmoray
119,5
! 100,6
Q
! 41.
Nikołaj Karpienko
119,0
! 100,2
nq
! 42.
Anders Johnson
117,0
! 95,6
nq
! 43.
Ołeksandr Łazarowicz
116,5
! 94,2
nq
! 44.
Roberto Dellasega
113,5
! 87,8
nq
! 45.
MacKenzie Boyd-Clowes
111,0
! 83,8
nq
! 46.
Choi Yong-jik
110,5
! 83,4
nq
! 47.
Wołodymyr Boszczuk
109,5
! 81,1
nq
! 48.
Alexandre Mabboux
107,0
! 76,1
nq
! 49.
Trevor Morrice
106,0
! 73,8
nq
! 50.
Witalij Szumbareć
102,0
! 65,6
nq
! 51.
Eric Mitchell
93,0
! 47,4
nq
! –
Michael Uhrmann
134,5
! –
pq
! –
Robert Kranjec
134,5
! –
pq
! –
Anders Jacobsen
142,5
! –
pq
! –
Janne Ahonen
126,5
! –
pq
! –
Adam Małysz
133,5
! –
pq
! –
Wolfgang Loitzl
125,5
! –
pq
! –
Andreas Kofler
125,5
! –
pq
! –
Thomas Morgenstern
129,5
! –
pq
! –
Gregor Schlierenzauer
134,5
! –
pq
! –
Simon Ammann
140,0
! –
pq
}
- pq - zawodnik ma zapewnioną kwalifikację dzięki pozycji w pierwszej "10" klasyfikacji Pucharu Świata
- Q - zawodnik zakwalifikował się do konkursu głównego
- nq - zawodnik odpadł w kwalifikacjach
Konkurs indywidualny na skoczni HS 140 (20.02.2010)
{ class="wikitable sortable"
!Miejsce
!Skoczek
!Kraj
!Skok 1
!Skok 2
!Wynik punktowy
bgcolor=FFFACD
! 1.
Simon Ammann
144,0
138,0
! 283,6
bgcolor=eeeeee
! 2.
Adam Małysz
137,0
133,5
! 269,4
bgcolor=ffebcd
! 3.
Gregor Schlierenzauer
130,5
136,0
! 262,2
! 4.
Andreas Kofler
131,5
135,0
! 261,2
! 5.
Thomas Morgenstern
129,5
129,5
! 246,7
! 6.
Michael Neumayer
130,0
130,0
! 245,5
! 7.
Antonín Hájek
128,0
129,0
! 240,6
! 8.
Noriaki Kasai
121,5
135,0
! 239,2
! 9.
Robert Kranjec
118,5
135,5
! 233,7
! 10.
Wolfgang Loitzl
129,5
121,5
! 230,3
! 11.
Tom Hilde
124,0
126,5
! 227,9
! 12.
Anders Jacobsen
128,0
122,5
! 226,4
! 13.
Emmanuel Chedal
118,5
131,5
! 225,5
! 14.
Kamil Stoch
126,0
123,5
! 224,1
! 15.
Johan Remen Evensen
123,5
126,0
! 223,6
! 16.
Peter Prevc
124,5
124,0
! 222,3
! 17.
Jakub Janda
126,5
121,5
! 221,4
! 18.
Harri Olli
117,0
129,0
! 217,8
! 19.
Stefan Hula
122,5
124,0
! 217,2
! 20.
Daiki Itō
117,0
128,5
! 216,9
! 21.
Vincent Descombes Sevoie
120,0
124,5
! 211,6
! 22.
Anders Bardal
119,0
124,0
! 211,4
! 23.
Roman Koudelka
117,5
125,0
! 208,5
! 24.
Andreas Küttel
121,5
119,0
! 204,9
! 25.
Michael Uhrmann
122,5
116,5
! 202,7
! 26.
Matti Hautamäki
134,0
104,0
! 202,4
! 27.
Sebastian Colloredo
118,5
120,5
! 202,2
! 28.
Andreas Wank
127,5
110,0
! 200,5
! 29.
Mitja Mežnar
119,0
118,5
! 198,5
! 30.
Martin Schmitt
122,5
108,0
! 182,4
! 31.
Janne Ahonen
125,0
DNS<ref group="uwaga">Zawodnik zakwalifikował się do serii finałowej, jednak zrezygnował ze startu.</ref>
! 111,0
! 32.
Peter Frenette
114,5
–
! 90,6
! 33.
Jernej Damjan
114,0
–
! 89,7
! 34.
David Lazzaroni
112,0
–
! 85,6
! 35.
Dienis Korniłow
111,5
–
! 85,2
! 36.
Krzysztof Miętus
111,5
–
! 84,7
! 37.
Taku Takeuchi
110,5
–
! 83,9
! 38.
Pawieł Karielin
109,0
–
! 80,2
! 39.
Aleksiej Korolew
108,5
–
! 79,8
! 40.
Nicholas Alexander
109,0
–
! 79,2
! 41.
Martin Cikl
108,0
–
! 78,4
! 42.
Kim Hyun-ki
107,5
–
! 78,0
! 43.
Tomáš Zmoray
108,0
–
! 77,4
! 44.
Ilja Roslakow
105,5
–
! 73,9
! 45.
Shōhei Tochimoto
105,5
–
! 73,4
! 46.
Stefan Read
104,5
–
! 71,6
! 47.
Dmitrij Ipatow
100,5
–
! 63,9
! 48.
Andrea Morassi
100,5
–
! 59,9
! 49.
Choi Heung-chul
98,5
–
! 56,3
! –
Janne Happonen
122,0
–
! DSQ<ref name="dell" group="uwaga"/>
}
Konkurs drużynowy na skoczni HS 140 (22.02.2010)
{ class="wikitable sortable" style="text-align: center"
! Miejsce
! Kraj
! Zawodnik
! Skok 1
! Skok 2
! Wynik punktowy
! Nota zespołu
bgcolor=FFFACD
! 4 1.
align=left 4 Austria align=left Wolfgang Loitzl 138,0 138,5 282,2
! 4 1107,9
bgcolor=FFFACD
align=leftAndreas Kofler 132,0 142,0 264,7
bgcolor=FFFACD
align=leftThomas Morgenstern 135,5 135,0 270,9
bgcolor=FFFACD
align=leftGregor Schlierenzauer 140,5 146,5
290,1
bgcolor=eeeeee
! 4 2.
align=left 4 Niemcy align=left Michael Neumayer 137,0 136,5 270,3
! 4 1035,8
bgcolor=eeeeee
align=leftAndreas Wank 128,5 139,0 262,0
bgcolor=eeeeee
align=leftMartin Schmitt 128,0 122,0 226,5
bgcolor=eeeeee
align=leftMichael Uhrmann 135,0 140,0 277,0
bgcolor=ffebcd
! 4 3.
align=left 4 Norwegia align=left Anders Bardal 128,0 127,0 235,5
! 4 1030,3
bgcolor=ffebcd
align=leftTom Hilde 127,5 139,0 260,2
bgcolor=ffebcd
align=leftJohan Remen Evensen 131,5 129,5 248,8
bgcolor=ffebcd
align=leftAnders Jacobsen 138,0 140,5 285,8
! 4 4.
align=left 4 Finlandia align=left Matti Hautamäki 133,5 130,0 253,3
! 4 1014,6
align=leftJanne Happonen 128,5 139,0 262,5
align=leftKalle Keituri 123,0 132,0 235,0
align=leftHarri Olli 134,0 134,5 263,8
! 4 5.
align=left 4 Japonia align=left Daiki Itō 129,5 133,5 252,9
! 4 1007,7
align=leftTaku Takeuchi 125,5 129,5 235,5
align=leftShōhei Tochimoto 128,0 132,0 245,0
align=leftNoriaki Kasai 133,5 140,0 274,3
! 4 6.
align=left 4 Polska align=left Stefan Hula 129,0 127,5 240,7
! 4 996,7
align=leftŁukasz Rutkowski 123,0 127,5 226,9
align=leftKamil Stoch 126,5 134,5 248,8
align=leftAdam Małysz 136,5 139,5 280,3
! 4 7.
align=left 4 Czechy align=left Antonín Hájek 129,0 135,0 255,2
! 4 981,8
align=leftRoman Koudelka 131,0 135,5 258,7
align=leftLukáš Hlava 125,0 126,0 226,8
align=leftJakub Janda 128,0 129,0 241,1
! 4 8.
align=left 4 Słowenia align=left Primož Pikl 124,0 119,5 211,3
! 4 958,8
align=leftMitja Mežnar 126,5 131,0 239,0
align=leftPeter Prevc 132,0 127,5 245,1
align=leftRobert Kranjec 129,0 139,0 263,4
! 4 9.
align=left 4 Francja align=left Vincent Descombes Sevoie 125,0 111,0
! 4 419,8
align=leftDavid Lazzaroni 125,0 112,0
align=leftAlexandre Mabboux 108,5 78,8
align=leftEmmanuel Chedal 127,5 118,0
! 4 10.
align=left 4 Rosja align=left Pawieł Karielin 114,5 90,6
! 4 414,1
align=leftDienis Korniłow 129,5 122,1
align=leftIlja Roslakow 119,5 101,1
align=leftDmitrij Ipatow 118,5 100,3
! 4 11.
align=left 4 Stany Zjednoczone align=left Anders Johnson 115,5 92,4
! 4 340,0
align=leftPeter Frenette 124,5 111,1
align=leftTaylor Fletcher 88,5 36,3
align=leftNicholas Alexander 119,0 100,2
! 4 12.
align=left 4 Kanada align=left MacKenzie Boyd-Clowes 105,0 72,0
! 4 294,6
align=leftTrevor Morrice 101,0 64,8
align=leftEric Mitchell 102,0 66,6
align=leftStefan Read 114,0 91,2
}
Składy reprezentacji
Mimo wcześniejszego powołania do reprezentacji, w żadnych zawodach nie wystartowali: Martin Koch i Takanobu Okabe. Do konkursów drużynowych powołani zostali dwaj kombinatorzy norwescy: w drużynie USA był to Taylor Fletcher, a w drużynie Ukrainy – Wołodymyr Traczuk. Traczuk ostatecznie nie wystartował, gdyż zespół ukraiński wycofał się ze startu w konkursie drużynowym z powodu kontuzji Witalija Szumbarecia<ref name="szumbarec"/>.
W składzie reprezentacji Rosji zabrakło najwyżej sklasyfikowanego w Pucharze Świata rosyjskiego skoczka, Dmitrija Wasiljewa, który z powodu kontuzji nie wyleciał do Vancouver<ref name="wasiljew"/>. Tuż po igrzyskach, z uwagi na niskie lokaty pozostałych reprezentantów Rosji w konkursach olimpijskich, trener tej drużyny, Wolfgang Steiert został zwolniony<ref></ref>.
Poniższa tabela przedstawia składy wszystkich osiemnastu reprezentacji, które uczestniczyły w konkursach skoków na igrzyskach olimpijskich w Vancouver.{ width=100% border=2 cellpadding=3 cellspacing=2 style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 89%; text-align: left"
style="border-bottom:1px solid black; border-top:1px solid black;"
!2Zawodnik
!2Data urodzenia
!3Miejsca na ZIO 2006
!3Miejsca na ZIO 2010
!2Źródło
!ind. norm.
!ind. duża
!druż. duża
!ind. norm.
!ind. duża
!druż. duża
9 bgcolor=gainsboro<center>Austria<ref></ref> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Czechy<ref name="sklady"></ref> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Finlandia<ref name="sklady"/> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Francja<ref name="sklady"/> (4)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Japonia<ref name="sklady"/> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Kazachstan<ref name="sklady"/> (2)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Korea Południowa<ref name="sklady"/> (3)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Niemcy<ref name="sklady"/> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Norwegia<ref></ref> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Polska<ref></ref> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Rosja<ref name="sklady"/> (4)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Słowacja<ref name="sklady"/> (1)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Słowenia<ref name="sklady"/> (5)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Stany Zjednoczone<ref></ref> (4)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Szwajcaria<ref></ref> (2)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Ukraina<ref name="sklady"/><ref name="ukraina"/> (4)</center>
9 bgcolor=gainsboro<center>Włochy<ref name="sklady"/> (3)</center>
}
Upadki
W trakcie jednego z treningów przed konkursem na obiekcie dużym, swojego skoku nie ustał Janne Ahonen. Upadek ten spowodował u zawodnika kontuzję więzadła bocznego i uniemożliwił mu start w drugiej serii konkursu indywidualnego na skoczni dużej oraz w zawodach drużynowych<ref name="ahonen"></ref>.
Podczas treningu przed konkursem drużynowym wypadkowi uległ Witalij Szumbareć, który po wyjściu z progu upadł na zeskok i uderzył twarzą w lód. Ukraiński zawodnik został przetransportowany do szpitala<ref name="ukraina"></ref>. Z uwagi na to, że Szumbareć był jednym z czterech ukraińskich zawodników, ekipa ta wycofała się z konkursu drużynowego z powodu braku wystarczającej liczby zawodników<ref name="szumbarec"></ref>.
W pozostałych startach na igrzyskach w Vancouver nie odnotowano żadnego upadku<ref name="vanc"></ref>.
Źródła
Olympische Winterspiele 2010/Skispringen
Ski jumping at the 2010 Winter Olympics
Saut à ski aux Jeux olympiques de 2010