Ryszard Nieścieruk


Ryszard Nieścieruk (ur. 15 czerwca 1949 w Gorzowie Wlkp., zmarł tragicznie 14 lipca 1995) – polski trener żużlowy, doktor Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, odznaczony pośmiertnie 18 lipca 1995 Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi dla rozwoju sportu polskiego przez prezydenta RP Lecha Wałęsę<ref>Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 1995 r. o nadaniu odznaczenia. Rej. 133/95 (Dziennik Urzędowy "Monitor Polski" z dnia 17 listopada 1995 r., Nr 59, poz. 650)</ref>.

Biografia

Był w polskim środowisku żużlowym postacią nietuzinkową i kontrowersyjną. Gruntownie wykształcony, z doktoratem w dorobku naukowym, z szerokimi horyzontami, swoimi koncepcjami odnośnie np. kontraktów zawodników, list transferowych, systemu rozgrywania meczów ligowych wyprzedził w polskim speedway'u epokę. Absolwent poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego, świetny pływak tamtejszej "Warty", związał się ze sportem żużlowym w rodzinnym Gorzowie. Początkowo pracował jako kierownik, a później jako trener i specjalista od zajęć ogólnorozwojowych "Stali Gorzów", z którą w latach 1973-1977 czterokrotnie sięgał po tytuł Drużynowego Mistrza Polski i raz po tytuł wicemistrzowski. Jego wychowankami byli tacy światowej klasy zawodnicy jak Zenon Plech, Edward Jancarz, Jerzy Rembas, czy Bogusław Nowak.

Główna Komisja Sportu Żużlowego, doceniając jego zdolności oraz fachowość, powierzyła mu prowadzenie kadry narodowej. Pod jego wodzą reprezentacja wywalczyła m.in. srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Świata w 1977 na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Jako szkoleniowiec prowadził też "GKM Grudziądz" (1980) oraz "Polonię Bydgoszcz" (1983-1990). W Bydgoszczy pracował jako kierownik techniczny sekcji żużlowej i trener zespołu ekstraklasy. Jego niekonwencjonalne niekiedy podejście menedżerskie, noszące cechy nowoczesnego sportowego zarządzania, marketingu i promocji, wyszło naprzeciw przełomowym przemianom ustrojowym. Przeżywająca bardzo trudne chwile Polonia, musiała w sposób zasadniczy, dosłownie z dnia na dzień, przestawić się ze starych, dobrze znanych i bezpiecznych układów organizacyjno-finansowych, na nowe - rynkowe tory, bez szwanku dla poziomu sportowego. Udało się to w największym stopniu właśnie dzięki Nieścierukowi, który jak mało kto potrafił się poruszać swobodnie w nowych realiach. Był na dobrej drodze do stworzenia trwałej potęgi sportowej, ale potencjał zawodniczy jakim dysponował okazał się zbyt skromny, a wzmocnienia z zewnątrz tylko częściowo poprawiały sytuację. Zostawił jednak swoim następcom zarówno solidne podwaliny, jak i gotowe wzorce działania, które sam realizował w późniejszych latach z powodzeniem we Wrocławiu. Efektem pracy trenerskiej było wybronienie bydgoskiego zespołu przed spadkiem (1983) oraz zdobycie trzech medali DMP: dwóch srebrnych (1986-1987) i jednego brązowego (1988).

Apogeum kariery zanotował jednak we Wrocławiu. W 1991 szefowie startującej na zapleczu ekstraklasy "WKM Sparty-ASPRO Wrocław" mieli zastrzeżenia do pracy dotychczasowego trenera i po dwóch pierwszych kolejkach poszukiwali nowego. Wybór padł na Ryszarda Nieścieruka, który właśnie przestał pracować w "Polonii Bydgoszcz" i społecznie prowadził kadrę narodową. Efekt był piorunujący - jeszcze w tym samym sezonie wprowadził wrocławską drużynę do ekstraklasy z 4. miejsca, po 11 długich latach drugoligowej banicji i decydujących, dramatycznych barażowych bojach z Unią Leszno. W 1993 razem z Andrzejem Rusko stworzył "Wrocławskie Towarzystwo Sportowe", które otworzyło nowy rozdział w historii wrocławskiego, ale i polskiego, speedway'a. To wówczas przylgnął do niego przydomek "Wielki Mag", nadany mu przez felietonistę "Tygodnika Żużlowego" Bartłomieja Czekańskiego z uwagi na zmysł taktyczny i talenty menedżerskie. W latach 1993-1994 dwukrotnie zdobył z wrocławianami tytuł Drużynowego Mistrza Polski. W 1995 walczył o trzecią z rzędu koronę, lecz nagła śmierć 14 lipca 1995 na zawał serca, w drodze po silniki do fabryki Jawy w czeskim Divisovie, nie pozwoliła dokończyć dzieła. Żużlowcy "Sparty" zmobilizowali się i mimo dość trudnej sytuacji w tabeli sięgnęli po trzeci tytuł DMP, dedykując go zmarłemu trenerowi. Nie odczarowali jednak złośliwego fatum - tuż po zakończeniu sezonu zmarł nagle następca Ryszarda Nieścieruka, Witold Zwierzchowski.

Do dziś fani wrocławskiego żużla ("Fanatycy Sparty Wrocław") wywieszają podczas meczów transparent: "Trzy tytuły mistrza mamy, wszystkie Tobie zawdzięczamy". W latach 1995-2002 i 2004-2005 wrocławski klub na zakończenie sezonu żużlowego organizował prestiżowe turnieje poświęcone Jego pamięci.

Trener

Osiągnięcia trenerskie

Odznaczenia

18 lipca 1995 odznaczony pośmiertnie przez prezydenta Lecha Wałęsę Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi dla rozwoju sportu polskiego.

Zobacz też