Parafia św. Kazimierza w Poznaniu
Parafia św. Kazimierza w Poznaniu – parafia Kościoła Polskokatolickiego w RP, położona w dekanacie pomorsko-wielkopolskim diecezji wrocławskiej. Proboszczem parafii jest ks. inf. Roman Skrzypczak. Msze św. sprawowane są w niedzielę o godz. 11.Historia
Pierwsza parafia polskokatolicka w Poznaniu, powstała bezpośrednio po II wojnie światowej, chociaż niektóre źródła wskazują, że ok. 1935 roku mogła istnieć tutaj wspólnota narodowokatolicka - z zastrzeżeniem, że nie tworzyła ona żadnej parafii. W mieście przejściowo istniała placówka Polskiego Kościoła Starokatolickiego<ref>E. Elerowski, Parafie Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła w Polsce na tle historii, Warszawa 2011, s. 195.</ref>.
W 1947 roku przekazano Polskiemu Narodowemu Kościołowi Katolickiemu kaplicę poewangelicką przy ul. Grunwaldzkiej 46, toteż stała się ona siedzibą parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W 1960 roku w wyniku przebudowy węzła drogowego w mieście, placówka została zamknięta. W tym samym roku utworzoną nową parafię pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy na ul. Kościuszki. Jej pierwszym proboszczem był ks. Hieronim Górecki. W 1974 roku obiekty polskokatolickie zostały włączone do insfrastruktury wojskowej i musiały zostać zlikwidowane, a parafia zniesiona.
Od 14 lipca 1963 roku w Poznaniu działała jeszcze parafia pw. św. Kazimierza, która uzyskała obiekt poreformacki przy ul. Bydgoskiej. 8 sierpnia 1965 roku parafia przeżywała jubileusz 300-lecia wybudowania kościoła, na którym gościł bp Julian Pękala. Początkowo parafia liczyła 650 wiernych, obecnie jest to niewielka społeczność wiernych, a kościół znalazł się w niekorzystnym położeniu komunikacyjnym<ref>tamże, s.197.</ref>.Kościół
Parafia polskokatolicka pw. św. Kazimierza w Poznaniu użytkuje obecnie XVII wieczny kościół, który ufundował wojewoda kujawski Łukasz Szeliga Niemojowski dla reformatów. Istotnie w latach 1693-1704 stopniowo osiedlali się tutaj zakonnicy, aby utworzyć klasztor. W 1794 Prusacy dokonali kasaty domu zgromadzeniowego. Zabudowania zmieniono na szpital wojskowy, a od 1805 przez seminarium nauczycielskie. W 1847 zabudowania przekazano Zakładowi dla Głuchoniemych. Obecnie w budynkach poklasztornych znajduje się Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Głuchych, zaś kościół należy do polskokatolików.