Mieczysław Nowicki
}}
Mieczysław Paweł Nowicki (ur. 26 stycznia 1951 w Piątku) – polski kolarz. Dwukrotny medalista olimpijski z Montrealu.
Życiorys
Był związany z łódzkimi klubami – Społem i Włókniarzem. Na początku kariery specjalizował się kolarstwie torowym. W tej roli brał udział w IO 72, gdzie wraz z drużyną zajął 4. miejsce w wyścigu na 4 km na dochodzenie, a w wyścigu indywidualnym odpadł w eliminacjach. Czterokrotnie startował w mistrzostwach świata, zajmując w drużynowym wyścigu na 4 km miejsca: 8 (1969), 5 (1970), 5-8 (1971) i 4 (1973), a indywidualnie w 1971 odpadł w eliminacjach w/w konkurencji. Był także dwukrotnie indywidualnym mistrzem Polski w tej konkurencji (1970, 1972) i dwukrotnie drużynowym (1970, 1974). Następnie przekwalifikował się i szybko awansował do reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie.
W 1975 wraz z kolegami został mistrzem świata w drużynowym wyścigu szosowym. Rok później drużyna w składzie: Tadeusz Mytnik, Mieczysław Nowicki, Stanisław Szozda, Ryszard Szurkowski zdobyła srebrny medal olimpijski. Nowicki dołożył do niego brąz w wyścigu indywidualnym. W 1977 sięgnął w szosowym wyścigu drużynowym po brązowy medal mistrzostw świata. W indywidualnym wyścigu mistrzostw świata w 1974 był 41, rok później został zdyskwalifikowany.
Trzykrotnie sięgał po tytuł szosowego wicemistrza Polski (1970 - jazda indywidualna na czas, 1975 - jazda parami (z Marianem Majkowskim) 1976 - wyścig indywidualny ze startu wspólnego), a dwukrotnie zdobywał na szosie brązowy medal (1971 - jazda indywidualna na czas, 1972 - jazda parami (z W. Kowalskim)).
Trzykrotnie startował w Wyścigu Pokoju, zajmując miejsca 10 (1973), 55 (1975), 8 (1976). W 1974 wygrał jeden z etapów Tour de Pologne. W 1975 zwyciężył w wyścigu dookoła Szkocji, a w 1976 w wyścigu dookoła Nadrenii
Po zakończeniu kariery sportowej prowadził własną firmę. W 1995 został dyrektorem Wyścigu Solidarności i Olimpijczyków. Funkcję pełnił do 2000. W latach 2001–2002 był prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu. W wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Bloku Senat 2001, a w wyborach samorządowych w 2006 do sejmiku województwa łódzkiego z listy Chrześcijańskiego Ruchu Samorządowego. Pracuje w łódzkim Urzędzie Miasta.
30 sierpnia 1999 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.