Kołobrzeg


Kołobrzeg ( (łac. , niem. Kolberg) – miasto i gmina w północno-zachodniej Polsce, w północnej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie kołobrzeskim, położone na Pomorzu Zachodnim, u ujścia rzeki Parsęty, nad Zatoką Pomorską, przy drodze krajowej nr 11. Czwarty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby ludności), duże kąpielisko morskie oraz uzdrowisko.

W ujściu rzeki znajduje się port morski z funkcjami: handlową, pasażerską, rybacką i jachtową. W mieście i okolicach występują źródła wody mineralnej, solanki oraz pokłady borowiny. W Kołobrzegu leczy się głównie choroby górnych dróg oddechowych, krążenia i choroby stawów.
Kołobrzeg jest także regionalnym ośrodkiem kulturalnym. W okresie letnim odbywają się tu liczne koncerty popularnych piosenkarzy, muzyków, kabarecistów.
Miasto jest jedną ze stolic diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (konkatedra) Kościoła katolickiego.

Według danych z 30 czerwca 2010 r. miasto miało 44 980 mieszkańców<ref name="Ludność2010-06"></ref>.

Położenie

Kołobrzeg leży w środkowej części wybrzeża województwa zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu kołobrzeskiego u ujścia rzeki Parsęty do Zatoki Pomorskiej. Miasto jest położone na pograniczu dwóch makroregionów Pobrzeża Szczecińskiego i Pobrzeża Koszalińskiego. Ujściowy odcinek doliny Parsęty i wschodnia część miasta należy do Wybrzeża Słowińskiego, natomiast zachodni kraniec Kołobrzegu należy do Wybrzeża Trzebiatowskiego<ref>J. Kondracki, A. Richling: Regiony Fizycznogeograficzne 1:1500 000 [w:] Atlas Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Geodeta Kraju, Warszawa 1994</ref>.

Historycznie Kołobrzeg leży na Pomorzu Zachodnim, gdzie związany był z biskupim księstwem kamieńskim. Od 1815 roku w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. W 1946 r. Kołobrzeg włączono do województwa szczecińskiego. W 1950–1998 roku należał do województwa koszalińskiego.

Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 25,67 km²<ref></ref>, co stanowi 3,54% powierzchni powiatu kołobrzeskiego.

W rejestrze urzędowym wyróżnia się 8 części miasta: Kostrzewno, Lubinia, Lubostronie, Podczele, Przylaski, Radzikowo, Radzikowskie Przedmieście, Żółczyce<ref></ref>.

Środowisko naturalne

{ class="wikitable" align=left style="font-size: 90%; text-align:right;"
+ Struktura użytkowania gruntów (2005)<ref name="GUS_BDR"/>

! Rodzaj !! Powierzchnia !! %

bgcolor="FFEBCD" Użytki rolne
610 ha
23,76%

bgcolor="FFEBCD" Lasy i grunty leśne
142 ha
5,53%

bgcolor="FFEBCD" Pozostałe grunty i nieużytki
1815 ha
70,71%

! Σ
<u>2567</u> ha
<u>100%</u>
}

Przez środkową część miasta przepływa rzeka Parsęta wraz z jej ramieniem bocznym Więceminką.

z mostu ul. E. Łopuskiego

Miasto leży w dolinie rzeki Parsęty, która oddziela Wybrzeże Trzebiatowskie od Wybrzeża Słowińskiego.
Kołobrzeg położony jest na nizinnym i podmokłym obszarze zaplecza wydm nadmorskich. Ok. 3 km² zurbanizowanego obszaru miasta znajduje się na wysokości 0–2,5 m, a wskutek tego zagrożone zalaniem przez podnoszący się poziom morza<ref>K. Rotnicki, R. K. Borówka, N. Devine: Accelerated sea level rise as a threat to the
Polish coastal zone – quantification of risk W: </ref>. Abrazja brzegu morskiego i zagrożenie powodzią sztormową jest przyczyną prowadzonych tu zabiegów ochrony wydm nadmorskich. Miasto jest przykładem silnej antropopresji obszarów nadbrzeżnych. Z powodu obecności obiektów infrastruktury wypoczynkowo-uzdrowiskowej, portowej i obiektów handlowych w strefie brzegowej nastąpiło całkowite przekształcenie i zanik naturalnych wydm nadmorskich po wschodniej części ujścia Parsęty. Po zachodniej stronie ujścia Parsęty na odcinku ok. 1,5 km znajduje się wysoki szeroki wał wydmowy<ref></ref>. Wysoczyzna morenowa wschodniej części miasta Kołobrzeg położona jest na wysokości 7–8 m n.p.m. Ograniczona od północy umocnionym brzegiem klifowym przechodzi bez wyraźnych krawędzi w dolinę przymorską<ref name="Dobracka"/>.

Miasto Kołobrzeg znajduje się na wschodnim skłonie antykliny Kołobrzegu, wysoko wypiętrzonej struktury permo-mezozoicznej pociętej siecią uskoków. Ze strukturą antykliny Kołobrzegu wiąże się występowanie wód mineralnych ujmowanych dla celów leczniczych. Są one, obok wysokiej jakości borowiny, podstawowym surowcem leczniczym decydującym o walorach uzdrowiskowych Kołobrzegu. Należą one do reliktowych wód mezozoicznych, a odnawianie ich zasobów następuje drogą ascenzji wód słonych z poziomu triasowego i cechsztyńskiego wzdłuż linii tektonicznych<ref name="Dobracka"> (Studium miasta, Załączniki do Uchwały Nr XLV/470/01 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 4 grudnia 2001 r).</ref>.

Przyroda

pod miastem

Według podziału geobotanicznego szaty roślinnej Polski, miasto Kołobrzeg należy do strefy klimatycznej pobrzeża bałtyckiego w środkowoeuropejskiej prowincji niżowo-wyżynnej. Strefa Pobrzeże Południowobałtyckie charakteryzuje się zatorfionymi dolinami przymorskimi, wydmami z roślinnością piaskową oraz płaskimi płatami pomorskiej moreny dennej i wzgórzami moreny czołowej zajętymi przez lasy. Charakterystyczną roślinnością tej krainy są torfowiska wrzosowiskowe (właściwie wrzoścowe) oraz lasy bukowe i mieszane, olszyny, wilgotne bory sosnowe i lasy sosnowo-mieszane. Osobliwościami florystycznymi tych lasów są: jarząb szwedzki i wiciokrzew pomorski<ref name="plan_szata"></ref>.

Władze miasta w 1996 roku objęły ochroną użytek ekologiczny Ekopark Wschodni w Podczelu, który stanowi zbiorowisko łąkowe i szuwarowe roślinności halofilnej z wieloma gatunkami słonorośli mających tu jedyne stanowisko w Polsce.

Część terenów miasta znajduje się w granicach dwóch obszarów Natura 2000 tj. Trzebiatowsko-Kołobrzeski Pas Nadmorski oraz Dorzecze Parsęty. Wschodnia część miasta należy do Koszalińskiego Pasa Nadmorskiego.

W mieście jest 6 parków o łącznej powierzchni 62,9 ha, z których największy Park im. Stefana Żeromskiego (31,1 ha) został założony w XIX wieku i stanowi nadmorski park zdrojowy tutejszego uzdrowiska.

Klimat


Kołobrzeg leży w krainie klimatycznej zwanej Pobrzeżem Kołobrzeskim w obrębie klimatów bałtyckich. Klimat miasta kształtowany jest pod wpływem Morza Bałtyckiego. Kołobrzeg posiada znacznie zróżnicowany klimat miejscowy. Można tu wyróżnić kilka mikroregionów klimatycznych: 1) klimat plaży, 2) klimat parku i lasu na wydmach na zachód od parku, 3) klimat terenów zabudowanych (centrum miasta i uzdrowisko), 4) klimat terenów zabagnionych i doliny Parsęty na południe od miasta, 5) klimat obszarów wysoczyznowych. Suma rocznych opadów w Kołobrzegu przekracza średnie dane liczbowe odnotowane dla kraju, a średnia roczna temperatura wynosi około 8&nbsp;°C. Ze względu na charakterystyczny klimat od wielu lat znane jest jako uzdrowisko i letnisko polskiego wybrzeża.

Uzdrowisko

W uzdrowisku prowadzone jest leczenie w następujących kierunkach: choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego, choroby reumatologiczne, choroby kardiologiczne i nadciśnienie, choroby górnych dróg oddechowych, choroby dolnych dróg oddechowych, cukrzyca, otyłość, choroby endokrynologiczne, osteoporoza, choroby skóry<ref>(§8. Statutu Uzdrowiska Kołobrzeg) Uchwała Nr L/673/10 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 29 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 113, poz. 2081)</ref>.

Na terenie uzdrowiska znajdują się udokumentowane następujące naturalne surowce lecznicze zaliczane do kopalin podstawowych: wody lecznicze i podziemne, peloid leczniczy (torf)<ref>(§7. Statutu Uzdrowiska Kołobrzeg) Uchwała Nr L/673/10 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 29 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 113, poz. 2081)</ref>.

W Kołobrzegu znajdują się 24 zakłady lecznictwa uzdrowiskowego<ref>Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr L/673/10 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 29 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 113, poz. 2081)</ref>.

Historia


Jedno z najstarszych miast na Pomorzu Zachodnim istniało już w VIII wieku, gdzie funkcjonował gród obronny słynny na całe Pomorze (pierwotna lokalizacja na terenie dzisiejszej wsi Budzistowo). W 1000 roku książę Bolesław Chrobry założył tu biskupstwo, właściwe terytorialnie dla całego Pomorza, którego biskupem został Reinbern, jednakże upadło ono w latach 1007–1013<ref>„Pomorze Zachodnie w tysiącleciu” : praca zbiorowa /, pod red. Pawła Bartnika i Kazimierza Kozłowskiego ; Polskie Towarzystwo Historyczne. Oddział w Szczecinie, Kuratorium Oświaty w Szczecinie, Urząd Miejski w Szczecinie</ref>. W XIII wieku Kołobrzeg dostał się pod kuratelę biskupów kamieńskich, ponadto po śmierci Bolesława Krzywoustego (1138) przeszedł pod zwierzchnictwo cesarza niemieckiego, a następnie króla Danii. W 1255 roku miasto otrzymało prawa miejskie. Było centrum warzelnictwa, handlu i rybołówstwa. Od XIV wieku członek bałtyckiej Hanzy.
Tu w 1564 roku cech kowali zagwarantował sobie w statucie, że ludność pochodzenia słowiańskiego nie będzie przyjmowana<ref>Hieronim Kroczyński [w]: Kołobrzeg zarys dziejów, Wyd. Poznańskie Poznań 1979, str. 27</ref>.

W 1653 miasto przejęli brandenburczycy, którzy natychmiast zamienili je w twierdzę. Od tego czasu miasto zaczęło podupadać. W 1761 podczas wojny siedmioletniej miasto zdobyli Rosjanie.

W 1807 Twierdza Kołobrzeg (niem. Festung Kolberg) została oblężona przez wojska Napoleona. Polskie oddziały na Kołobrzeg prowadził płk Sułkowski. Komendantem twierdzy był hrabia pruski, major Gneisenau. Miasto broniło się aż do podpisania traktatu pokojowego w Tylży, który zakończył wojnę. Wydarzenie to urosło w Prusach do rangi legendy. Major Gneisenau otrzymał awans na podpułkownika i zyskał znaczną sławę jako dowódca.

W 1830 powstał pierwszy zakład kąpieli solankowych.

W 1859 Kołobrzeg uzyskał połączenie kolejowe ze Szczecinem i Gdańskiem. Szybki rozwój uzdrowiska nastąpił po utraceniu przez miasto statusu twierdzy. W roku 1899 został otwarty dom zdrojowy (Strandschloß).

Decyzją króla Prus twierdza została zlikwidowana w 1872 roku, rozpoczęła się rozbiórka fortyfikacji i stopniowo zaczął się zmieniać charakter miasta.
W czasie I wojny światowej Kołobrzeg wraz ze swoimi sanatoriami i domami wypoczynkowymi przekształcił się w wielki szpital wojskowy.

W 1933 roku dużą liczbę głosów otrzymała tu NSDAP Adolfa Hitlera, który został honorowym obywatelem miasta.

W listopadzie 1944 roku rozkaz Hitlera ogłosił ponownie Kołobrzeg twierdzą. Pierwszy atak na twierdzę Armia Czerwona przypuściła 4 marca 1945. Po kilku dniach do walki weszła 6 Dywizja Piechoty Wojska Polskiego, 3 Dywizja Piechoty i pododdziały saperów.

Po 14 dniach walki, 18 marca 1945 Kołobrzeg zdobyły przez I Armię Wojska Polskiego i wojska I Frontu Białoruskiego pod dowództwem marszałka Gieorgija Żukowa. Punktem zwrotnym było ściągnięcie ze zdobytego wcześniej Koszalina baterii katiusz, po 60 seriach wystrzelonych w kolegiatę (960 rakiet) została ona zniszczona, a oddziały polskie mogły wejść do śródmieścia. Ostatnim punktem oporu Niemców był Fort Ujście, na którym obecnie stoi wieża latarni morskiej. Większość żołnierzy niemieckich zdołano ewakuować do Świnoujścia.

Podczas działań wojennych w 1945 roku, znanych jako Bitwa o Kołobrzeg, miasto zostało zniszczone w 95%<ref></ref>. Jeszcze w marcu 1945 roku odbyły się tu zaślubiny Polski z morzem. Aktu tego dokonał żołnierz – kapral Franciszek Niewidziajło.

W 1967 roku Kołobrzeg otrzymał formalnie status uzdrowiska<ref>Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. ()</ref>.

W roku 1998, w Kołobrzegu odnotowano największą liczbę ludności – 48 tys. ludzi. Od 1999 roku siedziba powiatu w granicach województwa zachodniopomorskiego. 30 września 2006 roku Kołobrzeg otrzymał Honorową Flagę Rady Europy<ref></ref>.

Toponimia

Nazwa miasta została po raz pierwszy w dokumentach zapisana przez kronikarza niemieckiego Thietmara z Merseburga, gdy cesarz Otton III wraz z Bolesławem Chrobrym w 1000 roku ustalili arcybiskupstwo w Gnieźnie i podległą mu diecezję w Kołobrzegu. Wówczas Reinbern był biskupem kościoła Soli Kołobrzeskiej (łac. Salsae Cholbergiensis aecclesiae episcopus) i podlegał arcybiskupowi Radzimowi.

. Później, podobnie jak w przypadku Magnum Sal koło Krakowa, dzisiejszej Wieliczki nazwa uległa skróceniu.

Obecna nazwa miasta formalnie obowiązuje od 19 maja 1946<ref>Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. ()</ref>.

Architektura i urbanistyka


Jednym z nadmorskich obiektów jest kołobrzeskie molo, które ma długość 220 metrów i jest najdłuższym żelbetowym molem w Polsce. Kolejnym charakterystycznym obiektem dla tego nadmorskiego miasta jest latarnia morska wybudowana w 1946 r. na miejscu poprzedniej wysadzonej w marcu 1945 r. przez wojska niemieckie. Wzdłuż kołobrzeskiej plaży zbudowano Bulwar Jana Szymańskiego.

Kołobrzeg znajduje się na liście miast Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego. Najlepszym przykładem architektury gotyckiej w mieście jest bazylika mariacka oraz Baszta Lontowa.
Architektura neogotycka to przede wszystkim ratusz miejski, gmach kołobrzeskiej poczty oraz kościół rektoralny Niepokalanego Poczęcia NMP.
Przykładem stylu modernistycznego jest kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego.

. Niektóre obiekty udało się odremontować, ale w większości odgruzowanego miasta postawiono dużą liczbę bloków z tzw. wielkiej płyty. Dopiero w latach 80. zaczęto przebudowę centrum miasta. Wokół dawnego Rynku i katedry powstała nowa dzielnica, która nie odtwarzała ani dawnych podziałów własnościowych, ani też przedwojennej zabudowy, lecz była raczej próbą stworzenia nastroju staromiejskiego<ref></ref>.

Tereny kolejowe oddzielają uzdrowisko od miasta, stanowią barierę przestrzenną w rozwoju układu miejskiego. Przed wojną pomimo istnienia portu Meikuhle – park zdrojowy położony na lewym brzegu Parsęty miał w sezonie stałe połączenie z częścią prawobrzeżną kurortu – tereny uzdrowiskowe rozciągały się po obydwu brzegach rzeki.

Dawny układ fortyfikacji został wchłonięty przez miasto w XIX wieku. Tradycja twierdzy – miasta obronnego jest utrwalona w jego strukturze przestrzennej<ref name="studium_urbanis"></ref>. Tereny koszar i poligonów otaczają miasto kręgiem podobnie jak niegdyś fortyfikacje. Ich niedostępność spowodowała współcześnie powstanie nowych przedmieść – osiedli zabudowy jednorodzinnej w zupełnej izolacji od układu miejskiego<ref name="studium_urbanis"/>.

Gospodarka

Funkcja portowa jest najstarszą funkcją miastotwórczą Kołobrzegu, choć miasto rozwijało się w oderwaniu od portu. Dzisiaj tereny portowe, miejskie i uzdrowiskowe zlewają się ze sobą.

W mieście działa port handlowy (Polska Żegluga Bałtycka), rybacki, jachtowy, wojenny oraz przystań pasażerska. Port handlowy w Kołobrzegu ma znaczenie regionalne<ref name="plan_port"/>; obroty ładunkowe w 2003&nbsp;r. wynosiły 150,8 tys. ton. W okresie przedwojennym port kołobrzeski miał prawie dwukrotnie wyższe obroty ładunkowe tj. 234,2 tys. ton. Flota rybacka w Kołobrzegu składa się ze 114 jednostek<ref name="plan_port"></ref>

W Kołobrzegu funkcjonuje morskie przejście graniczne. Ruch graniczny w porcie wyniósł w 2003 roku 9714 osób<ref name="plan_port"/>.

Według danych z 2008 roku Kołobrzeg miał 9181 prywatnych podmiotów gospodarczych, z czego 7456 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, 67 spółdzielnie oraz 101 spółki handlowe z udziałem kapitału zagranicznego<ref name="GUS_BDR"/>.

Wg danych z 31 grudnia 2010 roku w powiatowym urzędzie pracy było zarejestrowanych 1801 bezrobotnych mieszkańców Kołobrzegu<ref></ref>.

Struktura demograficzna mieszkańców Kołobrzegu wg danych z 31 grudnia 2007<ref name="GUS_BDR"></ref>:

W Kołobrzegu butelkuje się wodę mineralną z okresu lodowcowego oraz sprzed czwartorzędu<ref></ref>

Infrastruktura turystyczna


Główną gałęzią lokalnej gospodarki jest działalność uzdrowiskowo-turystyczna. Liczne sanatoria (27 ośrodków sanatoryjnych o łącznej liczbie łóżek sięgającej 6500<ref name="GUS_BDR"/>) i domy wypoczynkowe. W 2008 r. miasto posiadało 56 obiekty zbiorowego zakwaterowania na 11&nbsp;098 miejsc.
Znajduje się tu 11 hoteli całorocznych. W tym luksusowy 5-gwiazdkowy Marine Hotel i Hotel Aquarius oraz 4-gwiazdkowe: Sand Hotel****, Hotel Diva SPA, Leda i Arka Medical SPA.
W ciągu całego 2008 roku z noclegu w Kołobrzegu skorzystało 247&nbsp;494&nbsp;osób, z których 35,5% stanowili turyści zagraniczni<ref name="GUS_BDR"/>.

W 2006 r. pobrano 84 próbki w 6 punktach poboru wody w Kołobrzegu. W wyniku analizy próbek stwierdzono, że woda w Kołobrzegu nie odpowiada wymaganiom sanitarnym jakim powinna odpowiadać woda w kąpieliskach<ref></ref>.

W mieście i okolicach występują źródła wody mineralnej (Perła Bałtyku), solanki oraz pokłady borowiny. W Kołobrzegu leczy się głównie choroby górnych dróg oddechowych i krążenia, choroby stawów, jak również zaburzenia przemiany materii (cukrzyca).
W mieście przez cały rok działają 23 zakłady uzdrowiskowe, z których w 2007 roku 39% korzystających stanowili goście zagraniczni<ref name="GUS_BDR"/>.

Liczba korzystających z noclegów w Kołobrzegu w ciągu ostatnich lat<ref name="GUS_BDR"/>:

W mieście znajdują się 3 punkty informacji turystycznej<ref>przy dworcu kolejowym, przy placu Ratuszowym, ul. Morska 2</ref>. Władze miasta powołały Centrum Promocji i Informacji Turystycznej, którego zadaniem jest promocja Kołobrzegu jako największego kurortu nadmorskiego w Polsce.

Szlaki turystyczne

Na terenie Kołobrzegu funkcjonują trzy piesze szlaki turystyczne:

Na terenie miasta nie istnieje zorganizowany system dróg i szlaków rowerowych<ref name="system_rower"></ref><ref>Przez całą ulicę Jedności Narodowej wytyczony jest pas ruchu dla rowerów</ref>. W mieście działa Stowarzyszenie Turystyki Rowerowej "Bicykl", które wytyczyło wiele szlaków rowerowych po powiecie kołobrzeskim. W Kołobrzegu rozpoczyna się kilka szlaków rowerowych gminy Kołobrzeg i gminy Ustronie Morskie. Przez miasto przechodzi także międzynarodowy szlak rowerowy R-10, który został wytyczony wzdłuż wybrzeża Bałtyku.

Tereny o szczególnym znaczeniu dla ruchu turystycznego to rejon Starego Miasta, dzielnica portowa i teren uzdrowiska wschodniego.

Oświata


W Kołobrzegu znajduje się 8 przedszkoli oraz 1 miejski żłobek. W 2006 roku uczyło się 2954 dzieci w szkołach podstawowych oraz 201 dzieci w szkołach podstawowych specjalnych. Na terenie miasta znajduje się 7 szkół podstawowych<ref>6 szkół jest podporządkowane samorządowi gminnemu</ref> oraz 2 szkoły specjalne<ref name=autonazwa1>GUS, Bank Danych Regionalnych, Grupa: Szkolnictwo podstawowe, rok 2006.</ref>.

W 2006 roku w mieście uczyło się 1821 gimnazjalistów w sześciu gimnazjach oraz 134 uczniów w dwóch gimnazjach specjalnych<ref name=autonazwa1 />.

Kultura

Kołobrzeg w kulturze i sztuce

Miasto jest częstym motywem pojawiającym się w dziełach sztuki. Rycina panoramy Kołobrzeg pojawia się na Wielkiej Mapy Księstwa Pomorskiego z 1618 roku, autorstwa Eilharda Lubinusa. W 1761 roku rosyjski malarz Ałeksandr Kocebu namalował obraz przedstawiający zdobycie twierdzy kołobrzeskiej w czasie wojny siedmioletniej.

Pod koniec II wojny światowej nazistowska propaganda wykorzystała wydarzenia z wojny napoleońskiej i obrony Kołobrzegu w 1807 roku, by nakręcić film Kolberg. Była to wielkobudżetowa produkcja ukazująca bohaterskich mieszczan i chłopów zjednoczonych ponad podziałami, którzy brali udział w walce z przeważającymi siłami francuskimi.
W roku 2005 z okazji jubileuszu 750-lecia nadania praw miejskich kompozytor Jan Maślankiewicz-Pogany skomponował „Kantatę Kołobrzeską”<ref></ref>. Tematyka utworu nawiązuje do historii, życia ludności oraz najważniejszych zabytków Kołobrzegu.

Życie kulturalne

Kołobrzeg jest także regionalnym ośrodkiem kulturalnym. W okresie letnim mają miejsce – liczne koncerty popularnych piosenkarzy, muzyków, kabarecistów. Miejski Ośrodek Kultury, znajdujący się w dawnym ratuszu, prowadzi stałe zajęcia artystyczno-plastyczne, teatralne oraz taneczne. Patronuje młodzieżowym zespołom wokalnym i chóralnym. Organizuje coroczny festiwal Interfolk, czyli Międzynarodowe Spotkanie z Folklorem, a także inne imprezy o charakterze kulturalnym. Kino Piast jest miejscem spotkań Dyskusyjnego Klubu Filmowego. W latach 1967–1990 w mieście odbywał się Festiwal Piosenki Żołnierskiej.

W Kołobrzegu organizowanych jest wiele wystaw stałych i czasowych o charakterze artystycznym oraz historycznym. W kołobrzeskim ratuszu mieści się Galeria Sztuki Współczesnej, w której eksponowane są wystawy kołobrzeskich plastyków, a także poza lokalnych środowisk artystycznych. Galeria prowadzi również działalność edukacyjną, m.in. organizowane są przez galerię lekcje sztuki dla dzieci i młodzieży ze szkół.

będący siedzibą oddziału Muzeum Oręża Polskiego

W mieście znajduje się Muzeum Oręża Polskiego, w którym prezentowane są zbiory militariów pochodzących od wczesnego średniowiecza do współczesności. W pałacyku Braunschweigów mieści się oddział muzeum zajmujący się ponadtysiącletnią historią miasta. W swoich zbiorach oddział prezentuje także kolekcję rzadko spotykanych narzędzi pomiarowych, a także specjalistycznych miar warsztatowych.
Do tutejszego muzeum należy również zacumowany w porcie okręt patrolowy ORP Fala, zbudowany w 1964 roku, następnie po zakończeniu służby przekształcony w muzeum<ref name="orp"></ref>.

W Kołobrzegu placówką gromadzącą zbiory biblioteczne jest Miejska Biblioteka Publiczna im. Galla Anonima. Wg danych z 2008 roku posiada ona 149&nbsp;720 woluminów, z których korzystało 8889 czytelników<ref></ref>. Biblioteka tworzy kilka placówek tj. wypożyczalnię ogólną, wypożyczalnię beletrystyki, bibliotekę młodzieżową i bibliotekę dziecięcą.
W mieście działa także filia Biblioteki Pedagogicznej im. Zenona Klemensiewicza w Koszalinie, która posiada księgozbiór z 27499 woluminami<ref></ref>.

W Kołobrzegu znajduje się 1-salowe kino "Wybrzeże" z 287 miejscami na widowni, w którym w 2008 roku odbyło się 1668 seansów filmowych<ref name="GUS_BDR"/>.

Imprezy cykliczne


Imprezy organizowane cyklicznie w Kołobrzegu (chronologicznie):

Media lokalne

Sport

Głównym kompleksem sportowym jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji przy ul. Łopuskiego. Największą halą sportową w mieście jest hala "Milenium" z płytą boiska o wymiarach 24×48 m i trybunami na 1307 miejsc siedzących. Hala została oddana do użytku w październiku 2000 roku. Organizowane są w niej imprezy sportowe, kulturalne, targi, wystawy i przyjęcia. Centrum sportowe posiada: małą salę zapaśniczą o wymiarach 12×12 m przygotowaną do treningów sportów walki, salę fitness o wymiarach 28×16 m przygotowaną również do zajęć tanecznych, siłownię, boisko do gry w mini piłkę nożna (2 na 2). Znajduje się tu także centrum rekreacji dla dzieci o powierzchni 550 m²<ref name="raport2008sport"/>.

Przy hali Milienium mieści się aquapark, w skład którego wchodzi: basen sportowy o wymiarach 25×12,5 m i głębokości do 1,8 m, łaźnia parowa, basen rekreacyjny i 3 zjeżdżalnie. W 2006 roku oddano halę z torami łuczniczymi o wymiarach 26×12 m, gdzie odbywają się także treningi sportów zespołowych. W kompleksie sportowym w okresie zimowym czynne jest także lodowisko o wymiarach 60×30 m. W skład kompleksu wchodzi strzelnica z 6 stanowiskami strzeleckimi<ref name="raport2008sport"></ref>.

Kluby sportowe

Lista klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ogólnopolskich:

Kołobrzeg w Mistrzostwach Europy w Piłce Nożnej 2012

Kołobrzeg jest oficjalnym kandydatem na Centrum Pobytowe na Euro 2012 do treningu dla narodowych drużyn w piłce nożnej uczestniczących w Euro 2012. Przedstawiciele Euro 2012 i UEFA przy weryfikacji zgłoszeń brali pod uwagę obiekty noclegowe i centrum treningowe. Wśród hoteli wymagania spełnił i został wybrany dla reprezentacji nadmorski Marine Hotel. Natomiast dla zaplecza drużyny Sand Hotel****, Hotel Solny Resort & Spa*** i Senator. Centrum treningowe to otwarty w 2011 roku Stadion sportowy. Kołobrzeg został wybrany jako jedno z 21 potencjalnych Centrów, po selekcji z ponad 100 miejscowości<ref></ref>. Ostatecznie Kołobrzeg i Marine Hotel, a dla dziennikarzy i zaplecza organizacyjnego Sand Hotel**** wybrała Reprezentacja Danii<ref name="gk24"></ref>.

Wspólnoty religijne

W Kołobrzegu znajduje się konkatedra diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Istnieje 6 parafii, które wchodzą w skład dekanatu Kołobrzeg i 1 parafia garnizonowa pw. św. Macieja.
W mieście znajdują się dwa domy zgromadzeń zakonnych: franciszkanów i felicjanek<ref>franciszkanie – ul. Jedności Narodowej; felicjanki – ul. Katedralna</ref>.
Miasto posiada także mniejsze wspólnoty religijne. Znajduje się tu cerkiew greckokatolicka Opieki Przenajświętszej Bogurodzicy (ul. Szpitalna) oraz kilka kościołów protestanckich, do których należą: zbór Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, zbór Kościoła Chrystusowego, zbór zielonoświątkowy "Droga Życia" oraz zbór Kościoła ewangelicznego (nabożeństwa odbywają się w mieszkaniu prywatnym). Prócz wymienionych Kościołów protestanckich w mieście działa również zbór Świadków Jehowy<ref>zbór Świadków Jehowy (ul. Szpitalna 4)</ref>.

W latach 1000–1007 miasto było stolicą diecezji kołobrzeskiej, której ordynariuszem był biskup Reinbern. Od 1187 roku miasto należało do biskupów kamieńskich i wchodziło w skład biskupiego dominium zwanego księstwem kamieńskim. W XVI wieku w wyniku reformacji kołobrzeżanie przyjęli luteranizm. W 1557 r. Kołobrzeg stał się siedzibą superintendenta luterańskiego. W XVII wieku powstała w mieście parafia kalwińska. Do XIX wieku w mieście nie było parafii katolickiej. Wzrost liczby katolików spowodował jednak, że w 1889 roku powołano tu parafię rzymskokatolicką pw. św. Marcina. Podlegała ona początkowo pod diecezję wrocławską. Po I wojnie światowej pod diecezję berlińską. Natomiast po II wojnie światowej parafie protestanckie uległy likwidacji, a jedyna katolicka parafia w Kołobrzegu znalazła się w granicach administratury apostolskiej z siedzibą w Gorzowie Wielkopolskim. W 1972 r. rzymskokatolicka parafia kołobrzeska została włączona do diecezji koszalińskiej, nawiązującej tradycją do biskupstwa kołobrzeskiego. W latach 90. XX wieku po zniesieniu wielu ograniczeń administracyjno-prawnych<ref>Dekret Rady Państwa z 1956 roku o organizowaniu i obsadzaniu stanowisk kościelnych ()</ref>, w Kołobrzegu powołano kilka nowych parafii rzymskokatolickich, które wyodrębniły się z parafii konkatedralnej.

Polityka i administracja

Kołobrzeg ma status gminy miejskiej. Organem uchwałodawczym i kontrolnym jest Rada Miasta Kołobrzegu, w której zasiada 21 radnych<ref>Zarządzenie Nr 75/2010 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 25 lutego 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2010 r. Nr 20, poz. 389)</ref>, wybieranych w 4 okręgach wyborczych. Organem wykonawczym władzy samorządowej od 1987 roku jest prezydent miasta. Kołobrzeg tytuł prezydenta miasta otrzymał w 1987 roku jako 1 z 11 miast, które nie posiadały wtedy wymaganej liczby 50 tys. mieszkańców<ref>Zarządzenie Ministra – Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 1986 r. ws. ustalenia miast, w których terenowym organem administracji państwowej o właściwości ogólnej jest prezydent miasta ()</ref>. W 1990 roku kiedy podwyższono wymagane kryterium do 100 tys. mieszkańców, tytuł prezydenta dla Kołobrzegu został zachowany<ref>(Art. 16. ust. 4) Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (, s. 19)</ref>.

Prezydenci Kołobrzegu:

Mieszkańcy Kołobrzegu wybierają 12 z 19 radnych do Rady Powiatu w Kołobrzegu (w 4 okręgach wyborczych)<ref>Uchwała Nr XXXIV/210/2002 Rady Powiatu w Kołobrzegu z dnia 5 lipca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2002 r. Nr 51, poz. 1093)</ref>.
Mieszkańcy wybierają radnych do sejmiku województwa w okręgu III. Parlamentarzystów wybierają z okręgów wyborczych z siedzibą komisji w Koszalinie, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Miasto Kołobrzeg jest członkiem związków międzygminnych: Związek Miast i Gmin Morskich<ref>Uchwała Nr XXXVIII/174/92 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 17 lutego 1992 roku</ref>, Stowarzyszenie Gmin Uzdrowiskowych RP, Stowarzyszenie Gmin Polskich Euroregionu Pomerania<ref>Uchwała Nr XXVII/323/00 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 10 października 2000 roku</ref>, Związek Miast Polskich<ref>Uchwała Nr VII/76/99 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 30 marca 1999 roku</ref>, Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty<ref>Uchwała Nr XLI/201/92 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 13 kwietnia 1992 roku</ref>, Stowarzyszenie Gmin, Powiatów i Województw "Droga S11"<ref>Uchwała Nr LIII/690/06 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 11 lipca 2006 roku</ref>, Kołobrzeska Lokalna Grupa Rybacka<ref>Uchwała Nr XXXVIII/514/09 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 29 października 2009 roku</ref>, Zachodniopomorska Regionalna Organizacja Turystyczna<ref></ref>.

Podział administracyjny

Obszar miasta jest podzielony na 9 jednostek pomocniczych miasta – osiedli.
Każde z osiedli posiada organy samorządowe. Organem uchwałodawczym każdego jest rada osiedla, która liczy 15 radnych. Organem wykonawczym jest zarząd osiedla w liczbie 5 osób spośród członków rady osiedla<ref></ref>.

Rady osiedli mają wspierać i organizować inicjatywy społeczne w osiedlach. Ponadto są ciałem opiniodawczym<ref name="XXX/388/04"/>.

{ class="wikitable sortable" align=left style="text-align:right; font-size: 90%;"
+ Osiedla Kołobrzegu i głosowanie do rad osiedli 15 czerwca 2008<ref></ref>
! Jednostka pomocnicza
! Liczba uprawnionych
do głosowania
! Frekwencja

style="text-align:left;" Osiedle Nr 1 “Solne Zdroje”<ref name="XXX/388/04">Uchwała Nr XXX/388/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 1 „Solne Zdroje”- jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 249)</ref>
5190
4,55%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 2 “Śródmiejskie”<ref>Uchwała Nr XXX/389/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 2 „Śródmiejskie”- jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 250)</ref>
7979
2,39%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 3<ref>Uchwała Nr XXX/390/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 3 – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 251)</ref>
5181
4,34%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 4<ref>Uchwała Nr XXX/391/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 4 – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 252)</ref>
3323
6,23%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 5 “Lęborskie”<ref>Uchwała Nr XXX/392/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 5 „Lęborskie” – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 253)</ref>
7357
3,02%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 6<ref>Uchwała Nr XXX/393/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 6 – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 254)</ref>
2105
10,36%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 7 “Ogrody”<ref>Uchwała Nr XXX/394/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 7 „Ogrody” – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 255)</ref>
5424
4,68%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 8 “Rzemieślnicze”<ref>Uchwała Nr XXX/395/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 8 „Rzemieślnicze” – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 256)</ref>
204
41,18%

style="text-align:left;" Osiedle Nr 9 “Podczele”<ref>Uchwała Nr XXX/396/04 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 15 grudnia 2004 r. ws. uchwalenia Statutu Osiedla Nr 9 „Podczele” – jednostki pomocniczej miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2005 r. Nr 14, poz. 257)</ref>
1232
21,02%

<u>Razem</u> (Σ)
<u>37995</u>
<u>4,99%</u>
}

Współpraca międzynarodowa

{ class="wikitable" style="font-size: 90%;"
+ Miasta i gminy partnerskie oraz nawiązujące współpracę
! Flaga
! Miasto/gmina
! Data nawiązania współpracy


Bad Oldesloe
1996-06-07<ref name="mpartnerskie_Niemcy"></ref>


Barth
2001-05-26<ref name="mpartnerskie_Niemcy"/>


Follonica
2006-05-14<ref></ref>


Koekelberg (Bruksela)
2003-08-30<ref></ref>


gmina Landskrona
2005-04-29<ref name="mpartnerskie_Szwecja"></ref>


Nexø (gmina Bornholm)
brak formalnej umowy<ref name="mpartnerskie_Dania"/>


gmina Nyborg
1992-04-28<ref name="mpartnerskie_Dania"></ref>


Pankow (Berlin)
1994-05-30<ref name="mpartnerskie_Niemcy"/>


Pori
lata 80. XX wieku<ref></ref>


gmina Simrishamn
2001-05-26<ref name="mpartnerskie_Szwecja"/>


Teodozja
2008-11-30<ref></ref>
}

Bezpieczeństwo

W Kołobrzegu mieści się Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej, której obszarem działania jest cały powiat kołobrzeski. W jej strukturach działa jedna jednostka ratowniczo-gaśnicza PSP.

W mieście działa także specjalistyczna jednostka płetwonurków Ochotniczej Straży Pożarnej "Tryton", której celem jest ratowanie ludzi na wodzie i pod wodą. Jednostka ta działa na terenie miasta, wód portowych, rzeki Parsęty oraz wód morskich przylegających do kąpieliska.

W Kołobrzegu znajduje się Brzegowa Stacja Ratownicza Służby SAR, która na swoim wyposażeniu posiada łódź ratowniczą, specjalistyczny samochód ratowniczy oraz sprzęt przeciwrozlewowy. Na nabrzeżu promowym w kołobrzeskim porcie cumuje morski statek ratowniczy Szkwał, którego załoga w ciągu 15 min. od zgłoszenia jest gotowa do akcji ratowania życia ludzkiego na morzu<ref name="sar"></ref>.

Komenda Powiatowa Policji w Kołobrzegu prócz miasta działa także na terenie innych gmin powiatu. Kołobrzeg posiada także straż miejską.

W Kołobrzegu znajduje się placówka Straży Granicznej, która obsługuje morskie przejście graniczne w Kołobrzegu. Zasięgiem służbowym obejmuje powiat kołobrzeski i powiat białogardzki.

Do lat 90. XX wieku, stacjonowało tu dużo jednostek wojskowych, jednak obecnie siedzibę ma tutaj 8 Batalion Remontowy, wchodzący w skład 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej oraz Komenda Punktu Bazowania Okrętów 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w dawnym porcie wojennym. Natomiast 8 Kołobrzeski Batalion Saperów obecnie stacjonuje w Dziwnowie.

Opieka zdrowotna

W Kołobrzegu znajduje się 20 aptek. W 2007 roku działało tu 18 niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz 1 Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej "Regionalny Szpital" podległy samorządowi terytorialnemu<ref></ref>. Praktyki lekarskie w Kołobrzegu prowadziło 37 lekarzy<ref name="GUS_BDR"/>. Znajduje się tutaj Regionalny Szpital w Kołobrzegu z 15 oddziałami, szpitalnym oddziałem ratunkowym, 3 zakładami diagnostycznymi oraz 23 poradniami specjalistycznymi<ref name="regszpital"></ref>. Kolejną dużą placówką ochrony zdrowia jest 117 Szpital Wojskowy z Przychodnią SP ZOZ, który posiada 17 poradni specjalistycznych i 4 pracownie specjalistyczne<ref name="poradnie117"></ref>. Przy szpitalu tym mieści się Międzynarodowe Centrum Dializ z poradnią nefrologiczną.

Transport

Komunikacja drogowa

Z Kołobrzegu wychodzi droga krajowa nr 11 oraz 2 drogi wojewódzkie.

Od południa do centrum Kołobrzegu wchodzi droga wojewódzka nr 102, która ok. 2,5 km przed Kołobrzegiem odbiera także ruch drogi wojewódzkiej nr 162. Droga nr 102 stanowi w mieście ciąg ulic: 6 Dywizji Piechoty, Trzebiatowska oraz Kamienna, a następnie łączy się drogą krajową nr 11 tj. ulica Koszalińska biegnąca na wschód. Układ ten stanowi główną oś komunikacji samochodowej Kołobrzegu. Z ronda Solidarności od drogi nr 11 odchodzi droga wojewódzka nr 163 w kierunku południowo-wschodnim.

W 2005 r. na końcowym odcinku (3,4 km) drogi nr 102 wyliczono średni dobowy ruch, wynoszący 17,4 tys. pojazdów/dobę, z czego 87,2% stanowiły samochody osobowe, 8% lekkie samochody dostawcze, a 2,2% samochody ciężarowe<ref></ref>.

W 2009 r. WIOŚ w Szczecinie sporządził mapy imisji hałasu na drodze nr 102 w Kołobrzegu, z długookresowym średnim poziomem dźwięku wyznaczony w ciągu wszystkich dób w roku. Na analizowanym obszarze oceniono, że na terenach zagrożonych ponadnormatywnym hałasem zameldowanych jest prawie 4,5 tys. osób, z czego 8% tej grupy narażonych jest na przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu od 10 do 20 dB. W porze nocnej zagrożonych jest 4,3 tys. mieszkańców<ref></ref>.

{ class="wikitable" style="font-size: 90%;"
+ Drogi przechodzące przez Kołobrzeg
! Droga
! Trasa
! Ulica

Droga krajowa nr 11
Kołobrzeg→ Koszalin→ Piła→ Poznań→ Lubliniec→ Bytom
ul. Portowa, ul. Kniewskiego, ul. Unii Lubelskiej, rodno Solidarności, ul. Koszalińska

droga wojewódzka nr 102
Kołobrzeg→ Trzebiatów→ Dziwnów→ Międzyzdroje
ul. Kamienna, ul. Młyńska, rondo Bpa I. Jeża, ul. Trzebiatowska, ul. 6 Dywizji Piechoty

droga wojewódzka nr 163
Kołobrzeg→ Białogard→ Połczyn-Zdrój→ Czaplinek→ Wałcz
rondo Solidarności, ul. Bolesława Krzywoustego
}

Środkami komunikacji miejskiej w Kołobrzegu są autobusy należące do spółki Komunikacja Miejska Kołobrzeg, która świadczy usługi przewozowe na terenie miasta i przyległych terenach podmiejskich.

W mieście znajdują się 144 przystanki komunikacji drogowej, których właścicielem lub zarządzającym jest samorząd Kołobrzegu<ref>Załącznik nr 1 do Uchwały Nr XIII/167/11 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 17 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2011 r. Nr 154, poz. 3208)</ref>.

Komunikacja kolejowa

Kołobrzeg to ostatni przystanek wielu pociągów zmierzających na wybrzeże. Kołobrzeski dworzec kolejowy stanowi regionalny punkt wyjazdowy dla podróżnych, co sprawia, że latem dworzec potrafi być bardzo zatłoczony. Kołobrzeg łączy ze Szczecinem szynobus Urzędu Marszałkowskiego woj. zachodniopomorskiego.

Do miasta prowadzą dwie linie kolejowe:

Komunikacja morska

W miesiącach od kwietnia do października z portu w Kołobrzegu wypływają pasażerskie rejsy turystyczne na Bornholm do Nexø<ref></ref>, a w wakacje także na Christiansø<ref></ref>. W sezonie pływają również stylizowane statki wycieczkowe m.in. MS Viking.

W centrum Kołobrzegu, na wyspie Solnej zlokalizowany jest marina, której dwa baseny są przystosowane do przyjęcia ok. 50 jachtów. Pierwszym z basenów jest Basen Jachtowy, w którym cumują jednostki mające do 3 metrów zanurzenia. Drugi basen jest zdolny do przyjęcia jedynie łodzi, których zanurzenie wynosi do 1 metra. Dla okrętów, z większym zanurzeniem przewidziano keję z głębokością 5,5 m.

Przy Basenie Jachtowym znajduje się również zabytkowy fort.

Transport lotniczy

Pod Podczelem (8 km od centrum Kołobrzegu) w osadzie Bagicz znajduje się poradzieckie lotnisko wojskowe, które jest wykorzystywane przez Aeroklub Bałtycki.

Najbliższy port lotniczy Szczecin-Goleniów znajduje się ok. 99 km od Kołobrzegu<ref></ref> (79 km w linii prostej), posiadający połączenia lotnicze do Warszawy, Anglii, Irlandii, Norwegii i czarterowe do Egiptu.

, oddalonego 65 km od Kołobrzegu<ref></ref> (w linii prostej 50 km).

Honorowi obywatele Kołobrzegu

Lista osób, którym niemiecka rada miejska w Kołobrzegu nadała honorowe obywatelstwo miasta:
Lista osób, którym Rada Miasta Kołobrzeg nadała tytuł Honorowy Obywatel Miasta Kołobrzeg:

Zasłużeni dla Miasta Kołobrzegu

Lista osób, którym Rada Miasta Kołobrzeg nadała tytuł Zasłużony dla Miasta Kołobrzegu:

Osoby związane z Kołobrzegiem

Zobacz też