Janusz Wójcik
Janusz Marek Wójcik (ur. 18 listopada 1953 w Warszawie) – polski piłkarz, trener i polityk, poseł na Sejm V kadencji.
W latach 1989–1992 trener polskiej reprezentacji olimpijskiej w piłce nożnej mężczyzn, z którą zdobył srebrny medal igrzysk w Barcelonie, a w latach 1997–1999 reprezentacji Polski seniorów. Poseł na Sejm V kadencji.
Kariera piłkarska
Jako piłkarz występował w klubach warszawskich: Agrykoli, Gwardii (jeden mecz w ekstraklasie), Ursusie i Hutniku oraz za granicą: w Rawalpindi w Pakistanie i w kanadyjskim Toronto Falcons.
- 1967–1970: Agrykola Warszawa
- 1970–1974: Gwardia Warszawa
- 1974–1974: Ursus Warszawa
- 1975–1976: Hutnik Warszawa
- 1976–1977: Ravalpindi
- 1979–1980: Toronto Falcons
Kariera trenerska
W 1979 ukończył studia na Wydziale Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pracę trenerską rozpoczął w Hutniku Warszawa. Następnie współpracował z reprezentacją Polski juniorów do lat 16. Później pracował w Pogoni Grodzisk Mazowiecki, Huraganie Wołomin, reprezentacji Polski juniorów do lat 16, Hutniku Kraków i Jagiellonii Białystok, z którą w 1987 awansował do ekstraklasy. Odszedł jednak po nieudanym początku nowego sezonu.
Był szkoleniowcem reprezentacji Polski do lat 18. Od lutego 1989 trenował młodzieżowo-olimpijską reprezentację Polski, z którą wywalczył awans do turnieju olimpijskiego w Barcelonie w 1992, gdzie zdobył srebrny medal. Po tym sukcesie stał się faworytem mediów i jednym z głównych kandydatów do zastąpienia na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua. Objął jednak funkcję trenera Legii Warszawa. W pierwszym sezonie pracy zajął z drużyną Legii pierwsze miejsce w lidze. Jednak po zweryfikowaniu wyników ostatniej kolejki ekstraklasy władze PZPN postanowiły odebrać Legii punkty zdobyte w meczu z Wisłą Kraków, a tym samym Legia straciła tytuł Mistrza Polski na rzecz Lecha Poznań. Kontynuował pracę z Legią do końca rundy jesiennej sezonu 1993–1994, po czym w przerwie zimowej opuścił Polskę i podjął pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie prowadził reprezentację olimpijską oraz klubowe drużyny Kworfakkan i Al-Khallej.
Po dymisji Antoniego Piechniczka ze stanowiska selekcjonera kadry narodowej i krótkim epizodzie Krzysztofa Pawlaka w lipcu 1997 objął stanowisko pierwszego trenera reprezentacji. Znaczącą rolę w prowadzonej przez niego drużynie odgrywali zawodnicy, z którymi zdobył srebrny medal w Barcelonie (m.in. Jerzy Brzęczek, Andrzej Juskowiak, Wojciech Kowalczyk, Tomasz Łapiński czy Tomasz Wałdoch). Zwolniony został w 1999 po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Europy w 2000. Później pracował jako menedżer w Pogoni Szczecin, jako trener w Śląsku Wrocław, w cypryjskim Anorthosis Famagusta i reprezentacji Syrii. W 2004 prowadził drużynę Świtu Nowy Dwór Mazowiecki. Od 2004 do 2007 był członkiem Wydziału Szkolenia PZPN. W latach 2007–2008 prowadził Znicz Pruszków. W 2008 został trenerem Widzewa Łódź, zwolniono go po trzech meczach.
- 1978–1979: reprezentacja Polski U-16, asystent
- 1981–1982: Pogoń Grodzisk Mazowiecki
- 1983–1984: Huragan Wołomin
- 1983–1984: reprezentacja Polski U-16
- 1984–1985: Hutnik Kraków
- 1986–1987: Jagiellonia Białystok
- 1988–1988: reprezentacja Polski U-18
- 1989–1992: reprezentacja Polski olimpijska
- 1992–1993: Legia Warszawa
- 1994–1996: reprezentacja Zjednoczonych Emiratów Arabskich olimpijska
- 1996–1997: Al-Khallej
- 1997–1999: reprezentacja Polski
- 2000–2001: Pogoń Szczecin, menedżer
- 2001–2001: Śląsk Wrocław, dyrektor sportowy i trener
- 2001–2002: Anorthosis Famagusta
- 2003–2003: reprezentacja Syrii
- 2003–2004: Świt Nowy Dwór Mazowiecki
- 2007–2008: Znicz Pruszków
- 2008–2008: Widzew Łódź
Sukcesy trenerskie
- 1987 – awans do I ligi z Jagiellonią Białystok
- 1992 – 2. miejsce na Igrzyskach Olimpijskich z reprezentacją Polski
- 1993 – wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa (po odebraniu tytułu mistrzowskiego przez PZPN)
Działalność publiczna
Należał do PZPR<ref></ref>. W okresie III RP przez pewien czas był doradcą szefa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu Jacka Dębskiego. Później związany z lewicą. W latach 2001–2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał w zespole konsultacyjnym ds. sportu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdy stanowisko premiera zajmował Leszek Miller.
W 2005 wystartował w wyborach do Sejmu z okręgu białostockiego z listy Samoobrony RP, uzyskując liczbą 4236 głosów mandat poselski. W Sejmie V kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Zasiadał też w Komisji Łączności z Polakami za Granicą i był wiceprzewodniczącym podkomisji ds. ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.
W przedterminowych wyborach w 2007 nie został ponownie wybrany (otrzymał 630 głosów). W lutym 2008 został wykluczony z Samoobrony RP<ref></ref>.
Pojawił się także jako gość w pubie w filmie Chłopaki nie płaczą w reż. Olafa Lubaszenki z 2000.
Postępowania karne
8 stycznia 2006 został zatrzymany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym<ref></ref> (1,48‰ w pierwszym badaniu i 1,30‰ w drugim). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie wniósł za to przeciw niemu do sądu akt oskarżenia. Janusz Wójcik zgodził dobrowolnie poddać się karze 10 tys. zł grzywny i dwuletniemu zakazowi prowadzenia samochodów<ref></ref>.
22 października 2008 został zatrzymany przez policję w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce nożnej. Prokurator przedstawił mu 11 zarzutów dotyczących ustawienia ośmiu meczów Świtu Nowy Dwór w 2004<ref></ref>. Wrocławski sąd zastosował wówczas wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł<ref></ref>.
Życie prywatne
Jest żonaty, ma jedno dziecko.