Gyula Bíró
Gyula Bíró (ur. 10 maja 1890, zm. 1961) – węgierski piłkarz i trener.
Z wykształcenia był inżynierem. Występował w klubie MTK, z którym dwukrotnie został mistrzem Węgier (1908, 1914) oraz czterokrotnie wywalczył puchar kraju (1910, 1911, 1912, 1914)<ref></ref>. Początkowo grał na pozycji bramkarza, następnie prawoskrzydłowego, później obrońcy i pomocnika<ref name="A. Gowarzewski"></ref>.
W reprezentacji Węgier zadebiutował mając 16 lat. W barwach narodowych występował do 1916 roku, rozegrał w tym czasie 36 meczów i strzelił trzy gole – dwa w spotkaniach z Austrią i jednego w pojedynku ze Szwajcarią<ref></ref>. Ponadto w 1912 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Sztokholmie – w turnieju piłkarskim wystąpił w trzech meczach<ref></ref>.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem, początkowo pracował w MTK oraz w klubach niemieckich. Od 1922 roku do sierpnia 1923 był szkoleniowcem Makkabi Kraków. Następnie powrócił do MTK, zaś w marcu 1924 wybrano go trenerem reprezentacji Polski (funkcję kapitana związkowego pełnił wówczas Adam Obrubański). Był nim w dwóch oficjalnych meczach – przegranym 5:1 spotkaniu ze Szwecją oraz zakończonym porażką 0:5 pojedynku igrzysk olimpijskich w Paryżu z Węgrami<ref name="A. Gowarzewski"/>.
W czerwcu 1924 został szkoleniowcem Warty Poznań, którą prowadził do jesieni 1925 roku. Następnie pracował m.in. w klubach z Austrii, Szwecji, Francji i Szwajcarii<ref name="A. Gowarzewski"/>.