Edward Szymkowiak
Edward Józef Szymkowiak (ur. 13 marca 1932 w Dąbrówce Małej, zm. 28 stycznia 1990 w Bytomiu), polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski, olimpijczyk.
Pięciokrotny mistrz Polski w barwach trzech różnych klubów, dwukrotny zdobywca Pucharu Polski, Pucharu Rappana i Pucharu Ameryki.
Biografia
Był wychowankiem KS Unia Dąbrówka Mała, ale gry w bramce nauczył się sam<ref>1920-2005. 85 lat Polonii Bytom Towarzystwo Sportowe Polonia Bytom, Bytom 2005</ref>. W wieku osiemnastu lat przeszedł do chorzowskiego Ruchu, gdzie trenowany był przez Teodora Peterka i Spirydiona Albańskiego<ref name="ruch"></ref>. Przez trzy sezony w Ruchu rozegrał 24 mecze i zdobył wicemistrzostwo i dwukrotnie mistrzostwo Polski<ref name="ruch"/>.
Po sezonie 1952 został powołany do służby wojskowej i zaczął występować w barwach GWKS Bielsko, a po roku trafił do CWKS Warszawa. Szymkowiak bronił bramki stołecznego klubu przez cztery sezony i rozegrał sto meczów dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Polski i również dwa razy Puchar Polski<ref></ref>.
W sezonie 1957 rozpoczął występy w Polonii Bytom, w której grał do końca kariery. Do historii przeszło spotkanie z Górnikiem Zabrze rozegrane 16 października 1960 roku, w którym obronił trzy rzuty karne, które wykonywali Edward Jankowski, Roman Lentner i Erwin Wilczek<ref name="bramkarze"></ref>. W bytomskim klubie mistrzem Polski został w 1962 roku, wicemistrzem w 1958, 1959, 1961, a w 1964 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Polski. W 1965 roku zdobył Puchar Rappana. Nie grał w pierwszym meczu finału, a Polonia przegrała z SC Lipsk 0:3. W rewanżu Szymkowiak stanął już w bramce i bytomianie zwyciężyli 5:1<ref name="życie"></ref>. Po tym sukcesie wraz z drużyną udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w rozgrywkach ISL, które Polonia wygrała i zdobyła Puchar Ameryki<ref></ref>.
W reprezentacji Polski rozegrał 53 mecze, a odstęp między jego pierwszym i ostatnim występem wynosi 13 lat i 125 dni – był najdłużej występującym bramkarzem w historii polskiej Kadry Narodowej<ref name="bramkarze"/>. Bronił polskiej bramki w meczu z ZSRR na Stadionie Śląskim w 1957 roku. Został wtedy przez kibiców zniesiony z boiska na rękach<ref name="życie"/>. Reprezentował Polskę na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach i w Rzymie<ref name="życie"/>.
Czterokrotnie otrzymywał Złote Buty redakcji Sportu – w 1957, 1958, 1965, 1966 roku<ref name="polonia"></ref>. Został uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu i dwa razy odznaczony złotym medalem ''Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe'' oraz Złotym Krzyżem Zasługi w 1964<ref name="polonia"/>. Skończył WSWF w Katowicach.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pozostał w Polonii Bytom, gdzie trenował drużyny młodzieżowe<ref name="polonia"/>.
Zmarł 28 stycznia 1990 roku. Został pochowany na Cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu.
Literatura
Paweł Czado, Edward Szymkowiak, [Bytom 2010] ("Biblioteka 90-lecia Polonii Bytom", tom II). ISBN 978-83-931847-0-5