David Villa


}}

David Villa Sánchez (wym. ; ur. 3 grudnia 1981 w Langreo) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji napastnika, gracz FC Barcelona.

Karierę rozpoczął w Sportingu Gijón, gdzie w 2000 zadebiutował w Segunda División. Podczas dwóch lat gry wystąpił w 76 spotkaniach i zdobył 44 bramki. Następnie w Realu Saragossa po raz pierwszy zagrał w Primera División. Z klubem wygrał Puchar Króla oraz Superpuchar Hiszpanii, łącznie zagrał w 73 meczach, w których 32 razy wpisał się na listę strzelców. W 2005 za sumę 12 milionów euro przeszedł do Valencii. W debiutanckim sezonie w zespole strzelił 25 bramek, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi hiszpańskiej przegrywając tylko o jedną bramkę z Samuelem Eto'o, zaś trzy lata później po raz drugi w karierze zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Króla. 19 maja 2010 podpisał kontrakt z FC Barceloną. Kwota transferu wyniosła 40 milionów euro<ref></ref>.

Występuje w reprezentacji Hiszpanii, w której zadebiutował w 2005. Wziął udział w Mistrzostwach Świata 2006, Mistrzostwach Europy 2008 oraz Mistrzostwach Świata 2010. Na pierwszym turnieju zdobył trzy bramki, a w kolejnym o jedną więcej, zostając zarazem najlepszym strzelcem mistrzostw. Jest najlepszym w historii strzelcem reprezentacji Hiszpanii<ref></ref>. 11 października 2011 roku strzelił swoją 50 bramkę dla reprezentacji<ref></ref>.

Dzieciństwo i początki kariery

Urodził się 3 grudnia 1981 w Tuilli, małej wsi w Langreo leżącej w Asturii, jako syn Jose Manuela i Dority<ref name="thriller"></ref><ref name="pdf"></ref>. Gdy miał dziewięć lat, po upadku ze schodów doznał w trzech miejscach złamania kości udowej, jednak dzięki prawidłowej rehabilitacji powrócił do zdrowia<ref name=autonazwa1>Orłowski, Leszek; Fernando Torres - Woskowy guru; Piłka Nożna Plus; nr 9 (225), str. 37; wrzesień 2004, wyd. Profus Management; issn = 1230-9737</ref>.

Villa przyznał, że w wieku 14 lat pragnął zrezygnować z uprawiania piłki nożnej po tym, jak pokłócił się z trenerem. Stwierdził również, że to dzięki zaangażowaniu i wsparciu rodziców nie zrezygnował z gry<ref name="thriller" />. W jednym z wywiadów powiedział: "Wtedy byłem nikim, po całym sezonie spędzonym na ławce rezerwowych pragnąłem uciec i po prostu zagrać w piłkę z przyjaciółmi. Jednak mój tata zawsze mi kibicował i pocieszał mnie."<ref name="thriller" />

Karierę zaczął w UP Langreo<ref name="dvow1"></ref>. Podczas kontuzji prawej nogi, pracował nad zwiększeniem siły i zręczności drugiej kończyny, dzięki czemu stał się piłkarzem obunożnym<ref name="dvow1" />. Kiedy skończył 17 lat, został przyjęty do szkółki piłkarskiej Mareo<ref name="dvow1" />.

Kariera klubowa

Sporting Gijón i Real Saragossa

Villa był obserwowany przez wiele asturyjskich zespołów, jednak działacze jednego z największych klubów z tego regionu, Realu Oviedo stwierdzili, że zawodnik nie ma wystarczających umiejętności i zrezygnowali z dowożenia chłopca autobusem na treningi<ref name="dvow2"></ref><ref name="leO" />. Ojciec Villi zaczął sam przywozić syna na zajęcia do poprzedniego klubu, UP Langreo<ref name="leO" />. Kilka lat później przeszedł do Sportingu Gijón, gdzie niegdyś grał jego idol, Quini<ref name="dvow1" />. Po dwóch latach występów w młodzieżowych drużynach i strzeleniu 25 bramek, w sezonie 2000–2001 zadebiutował w pierwszym zespole. W kolejnym sezonie wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce, zdobył w rozgrywkach ligowych 18 goli, a rok później zaliczył o dwa trafienia więcej.

Po trzech sezonach gry w Sportingu, w lecie 2003 podpisał kontrakt z występującym w Primera División Realem Saragossa. W nowej drużynie również imponował skutecznością, strzelając w debiutanckim sezonie 17 bramek<ref name="sndvstat"></ref>. W lidze wystąpił po raz pierwszy 31 sierpnia 2003 w przegranym 0:1 meczu z Deportivo La Coruña<ref></ref>, zaś pierwszego gola strzelił dwa tygodnie później w wygranym 3:0 spotkaniu przeciwko Realowi Murcia<ref></ref>.

4 grudnia zdobył dwie bramki w zremisowanym 2:2 meczu z Athletic Bilbao<ref></ref>, zaś 25 kwietnia 2004 w zakończonym remisem 4:4 spotkaniu przeciwko Sevilla FC strzelił dla drużyny wszystkie cztery gole, zdobywając przy tym swojego pierwszego hat-tricka w barwach klubu<ref></ref>.

W finale rozgrywek o Puchar Króla z Realem Madryt, w 44. minucie Villa skutecznie wykonał rzut karny, dający drużynie prowadzenie 2:1, a spotkanie zakończyło się ostatecznie zwycięstwem Realu Saragossa 3:2. Triumf w pucharze oraz otrzymanie powołania do reprezentacji sprawiły, że kibice klubu w uznaniu dla zawodnika zaczęli na niego wołać "illa illa illa, Villa maravilla" (maravilla - cudowny)<ref name="dvow1" />.

Dzięki wygranej w Copa del Rey, drużyna zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. W swoim debiucie w rozgrywkach europejskich przeciwko FC Utrecht, Villa w końcowych minutach spotkania zdobył dwie, dające zwycięstwo bramki. W rundzie pucharowej przeciwnikiem Realu była Austria Wiedeń. Pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1, zaś w rewanżu, zremisowanym 2:2, Villa strzelił jedną z bramek, jednak dzięki większej liczbie goli zdobytych na wyjeździe, do dalszej fazy awansował austriacki klub<ref></ref>. W jednym z pierwszych spotkań w kolejnym sezonie rozegranym 23 września Saragossa przegrała na Camp Nou z FC Barcelona 1:4, zaś otwierającą wynik spotkania i zarazem honorową bramkę strzelił w 14. minucie Villa<ref></ref>. 17 kwietnia 2005 Hiszpan dwukrotnie trafił do siatki w wygranym 3:0 meczu z Sevillą<ref></ref>. Sezon zakończył z 15 strzelonymi golami w 35 występach ligowych, będąc jednym z najlepszych strzelców drużyny<ref name="temp04/05" /><ref></ref>.

Valencia

Sezon 2005–2006

Przed rozpoczęciem sezonu 2005–2006 otrzymał wiele ofert transferowych i ostatecznie za 12 milionów euro przeszedł do Valencii<ref name="leO" />. W debiucie w meczu z KAA Gent rozegranym w ramach Pucharu Intertoto, zdobył pierwszą bramkę dla klubu, a spotkanie zakończyło się zwycięstwem Valencii 2:0<ref></ref>. Po raz pierwszy w lidze w barwach klubu wystąpił 27 sierpnia 2005 w wygranym 1:0 spotkaniu z Betisem Sewilla<ref></ref>. W kolejnym meczu Valencia zmierzyła się z poprzednim klubem Villi, Realem Saragossa. Przez większą część spotkania Saragossa prowadziła 2:1, lecz w 81. minucie Villa wszedł na boisko zastępując Rubéna Baraję i zdobył wyrównującą bramkę, ustalając wynik meczu na 2:2<ref></ref>.

W rozegranym 21 września 2005 meczu z FC Barcelona, Villa ponownie strzelił gola na wagę remisu<ref></ref>. Miesiąc później Hiszpan zdobył zwycięską bramkę w wygranym 2:1 wyjazdowym spotkaniu z Realem Madryt<ref></ref>, zaś w lutym 2006 zapewnił zespołowi wygraną 1:0 z FC Barcelona<ref></ref>. W rozegranym w tym samym miesiącu meczu z Deportivo La Coruña na Estadio Riazor, zdobył bramkę strzałem z połowy boiska<ref></ref>. 23 kwietnia w potyczce z Athletic Bilbao strzelił pierwszego hat-tricka w barwach klubu, zaś bramki zdobył w przeciągu pięciu minut<ref name="thriller" />.

W lidze rozegrał 35 meczów i 25 razy trafiał do siatki, ustępując tym samym o jedno trafienie królowi strzelców rozgrywek, Samuelowi Eto'o. Villa został również najskuteczniejszym zawodnikiem Valencii od czasu Edmundo Suáreza, który w sezonach 1941–1942 oraz 1943–1944 zdobywał 27 bramek<ref></ref>.

Sezon 2006–2007


W kolejnym sezonie Villa utrzymał dobrą formę, tworząc z Fernando Morientesem parę snajperów, która zdobyła we wszystkich rozgrywkach 43 bramki<ref name="sndvstat" /><ref></ref>.

Zadebiutował także w Lidze Mistrzów w pierwszym, wygranym 1:0 spotkaniu z Red Bull Salzburg w ramach kwalifikacji do tych rozgrywek. W meczu rewanżowym wygranym 3:0 dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, dzięki czemu Valencia awansowała do fazy grupowej<ref></ref>. Gole zdobyte w potyczkach przeciwko AS Roma<ref></ref> i Szachtarowi Donieck<ref></ref> pozwoliły Valencii zakwalifikować się do następnej rundy, w której zmierzyła się z Interem Mediolan. W trakcie meczu rewanżowego doszło do zamieszek pomiędzy zawodnikami obydwu drużyn<ref name="BBC" />. Ostatecznie awans uzyskał hiszpański klub, a Villa strzałem z rzutu wolnego przyczynił się do awansu drużyny do półfinału<ref name="BBC"></ref>, w którym trafiła na Chelsea Londyn. Villa zagrał w obu spotkaniach, lecz ani razu nie pokonał bramkarza przeciwnika, a Valencia przegrała dwumecz 2:3<ref></ref>.

Skuteczność strzelecka pod koniec rozgrywek ligowych w meczach z Espanyolem<ref></ref> i Sevillą<ref></ref> sprawiła, że z 16 golami razem z innym reprezentantem Hiszpanii Raúlem Tamudo został szóstym najskuteczniejszym zawodnikiem ligi, przyczyniając się tym samym do zajęcia przez Valencię czwartego miejsca w tabeli.

W październiku 2006 znalazł się na liście nominowanych do Złotej Piłki<ref name="villad" />.

Sezon 2007–2008

Pomimo spekulacji dotyczących zmiany klubu, w sierpniu podpisał nowy, sześcioletni kontrakt z Valencią<ref></ref>. Sezon 2007-2008 nie zaczął się dla klubu pomyślnie. Zwolniono trenera Quique Floresa, a jego następca, Ronald Koeman, przesunął do rezerw czołowych piłkarzy zespołu, kapitana Davida Albeldę, Santiago Cañizaresa oraz Miguela Ángela Angulo, a także, pomimo potencjału zawodników ofensywnych występujących w bocznych sektorach boiska, zdecydował się na taktykę bez skrzydłowych<ref></ref>. Ze względu na słabe wyniki rozwiązano umowę z holenderskim szkoleniowcem, zaś drużynę przejął ówczesny trener UD Almería, Unai Emery<ref name="guardian_sacking"></ref>. Pomimo niepewnej sytuacji w klubie oraz licznych kontuzji kluczowych zawodników, Villa zdołał zdobyć 18 bramek w 26 występach<ref name="dvow1" /><ref name="sndvstat" />. Ponadto zwyciężył z klubem w Copa del Rey, po raz drugi w karierze, zaś pierwszy raz z Valencią, pokonując w finale Getafe CF 3:1<ref></ref>.

Ponownie udanie zaprezentował się w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Zdobył zwycięską bramkę w meczu z Schalke 04 Gelsenkirchen<ref></ref> oraz strzelił gola w przegranym 1:2 spotkaniu przeciwko Chelsea<ref></ref>. Valencia zajęła ostatnie miejsce w tabeli, kończąc tym samym swój udział w rozgrywkach<ref></ref>.

W setnym ligowym występie w barwach klubu, którym był mecz z Levante, Villa strzelił hat-tricka, zdobywając swoją 54., 55. i 56. bramkę dla Valencii<ref></ref>. W ostatnim spotkaniu sezonu z Atlético Madryt dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, kończąc rozgrywki z 18 zdobytymi golami<ref name="sndvstat" />.

Sezon 2008–2009

Po zakończeniu zwycięskich dla Hiszpanii Mistrzostw Europy 2008, na których został królem strzelców, kontynuował zdobywanie bramek w rozgrywkach ligowych, strzelając pierwszego gola w inaugurującym nowy sezon meczu z Mallorcą. Valencia w tym okresie miała poważne problemy finansowe, w związku z czym od końca stycznia do kwietnia piłkarze nie otrzymywali pensji<ref></ref><ref></ref>. Sytuacja ta wpłynęła na zainteresowanie Villą czołowych europejskich zespołów, jednak zawodnik stwierdził, że chce wypełnić kontrakt z klubem<ref></ref>.

W październiku 2008 Kaká w wywiadzie dla Canal+ nazwał Villę "najlepszym hiszpańskim piłkarzem" oraz stwierdził, że jest on "zawodnikiem, z którym najbardziej chciałbym zagrać"<ref name="dvow3"></ref>.

W grudniu 2008 zajął siódme miejsce w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy<ref></ref>, zaś miesiąc później wspólnie z Andrésem Iniestą został wybrany dziewiątym piłkarzem świata podczas gali FIFA.

Valencia zajęła drugie miejsce w rozgrywkach grupowych Pucharu UEFA, zaś Villa często był zawodnikiem rezerwowym lub wprowadzanym w końcowych minutach meczów<ref></ref>. W spotkaniu kolejnej fazy przeciwko Marítimo Funchal strzałem z rzutu karnego zapewnił drużynie zwycięstwo<ref></ref> oraz wystąpił w następnej rundzie w meczu z Dynamem Kijów. Oba spotkania zakończyły się remisami, lecz do 1/16 rozgrywek, dzięki lepszej różnicy bramkowej awansował ukraiński klub<ref></ref>.

Na półmetku sezonu zademonstrował dobrą formę strzelając gola w meczu z Deportivo la Coruña, jednak otrzymał również czerwoną kartkę, która wykluczyła go z gry w następnym spotkaniu z Realem Valladolid, przegranym 1:2. Następnie doznał kontuzji lewej nogi, w związku z czym nie mógł wystąpić w meczach z Numancią, Recreativo Huelva oraz Racingiem Santander<ref></ref>. 5 kwietnia powrócił na boisko, zdobywając dwie bramki w zwycięskim 4:1 meczu z Getafe<ref></ref>. 12 kwietnia Valencia zmierzyła się na wyjeździe z byłym klubem Villi, Sportingiem Gijón, a sam zawodnik stwierdził, że bardzo emocjonalnie podszedł do tego spotkania. Goście wygrali 3:2, zaś Villa wpisał się na listę strzelców, nie celebrując potem zdobytej bramki<ref></ref>.

Hiszpan zakończył sezon z 28 strzelonymi golami, będąc trzecim, po Samuelu Eto'o i Diego Forlánie najlepszym strzelcem ligi. Dorównał tym samym byłym zawodnikom Valencii, Mario Kempesowi i Predragowi Mijatoviciowi, którzy odpowiednio w sezonach 1977–1978 i 1995–1996 zdobyli 28 bramek.

Sezon 2009-2010

Po zajęciu przez Hiszpanię trzeciego miejsca w Pucharze Konfederacji, Villa po spędzonych wakacjach powrócił do klubu 27 lipca, zaś media zaczęły łączyć go z takimi zespołami jak Real Madryt, FC Barcelona, Liverpool oraz Manchester United. Hiszpan jednak zapewnił, że chciałby wypełnić wiążącą go umowę z Valencii, mówiąc przy tym: "Nie chciałem marnować całego lata, by zaprzeczać tym informacjom, dlatego siedziałem cicho. Wiele osób powiedziało mi, bym dla dobra klubu pozostał w nim i od tego czasu zupełnie inaczej patrzę na całą sytuację. Nie mógłbym widzieć siebie w innym zespole. Nic nie straciłem podejmując taką decyzję, przecież wszystko, co do tej pory osiągnąłem, zawdzięczam grze w Valencii i reprezentacji". Gdy został zapytany, czy z powodu całego zamieszania nie powinien przeprosić kibiców klubu, odparł: "Nie zabiłem nikogo, więc uważam, że nie muszę prosić o przebaczenie"<ref></ref>. 19 maja 2010 na oficjalnych witrynach FC Barcelony<ref></ref> i Valencii CF<ref></ref> pojawiła się informacja o transferze Villi do klubu z Barcelony. Kwota transferu wyniosła ostatecznie 40 milionów euro.

FC Barcelona

Sezon 2010-2011

W lipcu 2010 roku David Villa został kupiony przez FC Barcelona za 40 milionów euro. Villa w sezonie 2010/11 wystąpił w 34 meczach i strzelił 18 bramek.
Zdobył z Barceloną mistrzostwo Hiszpanii, Superpuchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów, strzelając w finale bramkę (3:1).

Sezon 2011-2012

David Villa sezon zaczął sezon od bramek w towarzyskich meczach z C.D. Guadalajara oraz Club América. Pierwszy oficjalnym spotkaniem był dwumecz o Superpuchar Hiszpanii z Realem Madryt gdzie strzelił gola na 1:1 (2:2), w tym meczu otrzymał również czerwoną kartę za sprzeczkę z Mesutem Özilem
<ref></ref>. 17 września 2011 roku w meczu z Osasuną (8:0) strzelił 2 bramki oraz przyczynił się do gola samobójczego Rovérsio<ref></ref>. 15 grudnia 2011 podczas trwających w Japonii Klubowych Mistrzostw Świata podczas meczu z katarską drużyną Al-Sadd odbywającego się Jokohamie po walce z obrońcami w 36 minucie meczu złamał kość piszczelową. Według lekarzy, absencja El Guaje może wynieść od 4 do 5 miesięcy, co zagraża występowi napastnika reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwach Europy w 2012 roku<ref></ref>.

Reprezentacja

Mistrzostwa Świata 2006

{ cellspacing="4" cellpadding="4" style="width: 280px; border: 1px solid #aaa; font-size: 90%; padding: 4px; margin: 0.5em 0 0.8em 1.4em; float: right; clear: right; background: #f9f9f9;"

style="text-align:left;" <div>"Bardziej chciałbym mieć w drużynie Davida Villę niż Kakę czy Cristiano Ronaldo<ref></ref>."</div><div style="text-align:right;">— Vicente Del Bosque</div>
}
Po okazjonalnych występach w reprezentacji Hiszpanii U-21 9 lutego 2005 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w wygranym 5:0 meczu kwalifikacyjnym do Mistrzostw Świata 2006 przeciwko San Marino. Pierwszą bramkę zdobył w 71. minucie zremisowanego 1:1 spotkania ze Słowacją, również rozegranego w ramach kwalifikacji do owego mundialu<ref></ref>.

Otrzymał powołanie do 23-osobowej kadry na turniej. W pierwszym meczu Hiszpania zwyciężyła 4:0 z Ukrainą, a Villa dwukrotnie wpisał się na listę strzelców<ref></ref>. W 1/8 mistrzostw strzelił bramkę na 1:0 w potyczce z Francją, lecz ostatecznie Hiszpania przegrała 1:3<ref></ref>. Na turnieju zdobył trzy bramki i wspólnie z Fernandem Torresem, który uzyskał tyle samo trafień, został najlepszym strzelcem drużyny<ref></ref>.

Euro 2008

Pod koniec 2006 Villa stał się kluczowym piłkarzem reprezentacji, zajmując w niej miejsce Raúla Gonzáleza<ref name="LEO" /><ref name="FIFA" />. Swoją klasę udowodnił w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy 2008, zdobywając sześć bramek w meczu z Liechtensteinem. Został powołany na mistrzostwa, gdzie nawiązał wyjątkowo dobre relacje z Fernandem Torresem i wspólnie celebrował z nim strzelane gole. Villa zdobył hat-tricka w wygranym 4:1 spotkaniu z Rosją, dzięki czemu stał się pierwszym zawodnikiem od czasu Patricka Kluiverta z turnieju w roku 2000 i siódmym w historii całych mistrzostw, któremu udała się ta sztuka<ref></ref>. Po trzecim trafieniu podbiegł do siedzącego na ławce Torresa, by wspólnie z nim cieszyć się ze zdobytej bramki<ref></ref>. W następnym meczu ze Szwecją w 92. minucie zapewnił drużynie wygraną 2:1. W ćwierćfinale z Włochami doszło do serii rzutów karnych, w której Hiszpania zwyciężyła 4:2, a Villa wykorzystał pierwszą wykonywaną przez zespół jedenastkę.

Hiszpania w półfinale pokonała Rosję, jednak Villa w początkowych minutach spotkania doznał kontuzji uda, która uniemożliwiła mu występ w finale z Niemcami, wygranym 1:0. Pomimo absencji w meczu, z czterema golami został uznany królem strzelców turnieju<ref name="villad" />. Wspólnie z Torresem trafił również do Drużyny Turnieju<ref name="en.euro2008.uefa.com"></ref>.

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata 2010 i Puchar Konfederacji 2009

Dobra forma strzelecka podtrzymana również w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata 2010 sprawiła, że Villa z 12 trafieniami w ciągu jednego roku pobił rekord Raúla Gonzáleza, który w 1999 strzelił dla kadry 10 bramek<ref name="marca ano natural"></ref>.

Villa udanie rozpoczął rok 2009, strzelając jedną z bramek w wygranym 2:0 towarzyskim meczu z Anglią<ref></ref>. Zdobywając gola w szóstym kolejnym meczu poprawił rekordy należące do Telmo Zarry i Ladislao Kubali<ref name="goal.com"></ref>. Komentując to trafienie, powiedział: "Jestem szczęśliwy ze zdobycia tej bramki. Bardzo chciałbym ją obejrzeć jeszcze raz w telewizji. To miłe, że udało mi się pobić ten rekord. Nigdy bym nie przypuścił, że dokonam czegoś takiego. Jestem z tego bardzo dumny i mam nadzieję, że będę kontynuował poprawianie osiągnięć poprzedników"<ref name="goal.com"/>.

1 czerwca 2009 Vicente del Bosque powołał zawodnika na Puchar Konfederacji<ref name="Spain unveils Confederations Cup roster"></ref>. W poprzedzającym turniej spotkaniu towarzyskim z Azerbejdżanem strzelił swojego drugiego hat-tricka w reprezentacji. W pierwszym meczu przeciwko Nowej Zelandii, strzelił gola pieczętującego zwycięstwo Hiszpanii 5:0<ref></ref>, zaś w następnej potyczce z Iranem zdobył zwycięską bramkę<ref></ref>. W spotkaniu z gospodarzami turnieju, Republiką Południowej Afryki Villa nie wykorzystał rzutu karnego, jednak i tak miał duży wkład w pobicie przez Hiszpanię rekordu największej ilości meczów wygranych oraz nieprzegranych z rzędu, a w drugiej połowie meczu zastąpił go Pablo Hernández<ref></ref>. Turniej zakończył z trzema zdobytymi bramkami, wspólnie z Fernando Torresem i Clintem Dempseyem zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców oraz znalazł się w Drużynie Turnieju<ref name="con"></ref>.

Mistrzostwa Świata 2010

Na mundial w RPA reprezentacja Hiszpanii pojechała w roli faworyta, a Villa był jednym z ważniejszych jej piłkarzy. Villa strzelił dwa gole Hondurasowi oraz po jednym w meczach z Chile, Portugalią i Paragwajem. Z pięcioma bramkami został królem strzelców wraz z Diego Forlanem, Wesleyem Sneijderem i Thomasem Muellerem. Z reprezentacją Hiszpanii zdobył mistrzostwo świata w finale pokonując Holandię. Dołączony do 11 turnieju FIFA.

Numer "7"

Dziennikarze, głównie hiszpańscy, często porównywali Villę do Raúla Gonzáleza i oskarżyli napastnika Barcelony o odebranie Raúlowi koszulki z numerem "7". W marcu 2009 Villa zaprzeczył temu, mówiąc:"Nikomu nic nie zabrałem, po prostu w nagrodę za dobrą grę dla klubu trener reprezentacji dał mi możliwość wystąpienia z tym numerem. Zrobiono z tego zbyt wielką aferę. Nie szukam rozgłosu, nie chcę wzbudzać kontrowersji. Kiedyś przecież grałem razem z Raúlem w kadrze. Naprawdę, nic od nikogo nie wymusiłem". Zapytany, czy nieobecność Raúla w zespole miała wpływ na niego samego, odpowiedział: "Nigdy mi się to nie podobało, gdyż myślę, że było krzywdzące dla nas obu. Zawsze dobrze się dogadywaliśmy podczas spotkań na zgrupowaniach."<ref name="FIFA"></ref>.

W rozmowie o reprezentacyjnym rekordzie strzeleckim napastnika Realu Madryt, powiedział: "Mam na koncie 25 goli, jednak on ma 44 i nadal regularnie gra! Byłbym zachwycony, gdybym zdobył taką ilość bramek i pomógł drużynie odnosić wspaniałe zwycięstwa. A potem, wiele lat później, moje nazwisko widniałoby na liście najlepszych strzelców i z przyjemnością patrzyłbym na chłopców, próbujących pobić moje osiągnięcie"<ref name="FIFA"/>.

Styl gry

Hiszpańscy eksperci uważają go za napastnika kompletnego, posiadającego instynkt strzelecki, mocne uderzenie z obu nóg oraz szybkość<ref name="LEO" /><ref name="goal50"></ref>. Jego atutem jest także, mimo stosunkowo niskiego wzrostu, gra w powietrzu oraz wyszkolenie techniczne, które jak sam stwierdził, wypracował w czasie gry w piłkę halową, którą to trenował podczas pobytu w Langreo<ref name="leO" />. Często wycofuje się przed pole karne, zajmując pozycję rozgrywającego<ref name="LEO" />. Udanie współpracuje z partnerami z zespołu, czego dowodem jest duża ilość zdobywanych przez niego asyst<ref name="LEO" />. Znany jest ze skutecznego wykonywania rzutów karnych oraz wolnych<ref name="leO" /><ref name="LEO" />. Podczas gdy zawodnikiem Valencii był Patrick Kluivert, Villa przyznał, że kilka zdobytych goli zawdzięcza podpatrzonym u Holendra zagraniom<ref name="leO" />.

Jego idolami są były napastnik Realu Saragossa Juanele oraz Luis Enrique, od którego otrzymał koszulkę po spotkaniu z FC Barcelona w sezonie 2003–2004<ref name="leO" />. Najbardziej wzoruje się jednak na Ruudzie van Nistelrooyu i Ronaldo<ref name="leO" />.

Statystyki

Występy w klubie

{ class="wikitable" style="font-size:90%; text-align: center;"

!"2"Klub
!"2"Sezon
!"2"Liga
!"2"Puchar (Copa del Rey
i Superpuchar Hiszpanii)
!"2"Europa (Liga Mistrzów
i Superpuchar Europy)
!"2"Łącznie

!Występy
!Gole
!Występy
!Gole
!Występy
!Gole
!Występy
!Gole

"3" align=center valign=centerSporting Gijón
align="center"2001–2002<ref name="david" />
align="center"38
align="center"23
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"38
align="center"23

align="center"2002–2003<ref name="david"></ref>
align="center"38
align="center"21
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"38
align="center"21

!Łącznie
!76!!44!!-!!-!!-!!-!!76!!44

"3" align=center valign=centerReal Saragossa
align="center"2003–2004<ref></ref><ref name="LEO">Orłowski, Leszek; Wyceniamy gwiazdę - David Villa; Piłka Nożna Plus; nr 9 (261), str. 43-45; wrzesień 2007, wyd. Profus Management; issn = 1230-9737</ref>
align="center"38
align="center"17
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"
align="center"38
align="center"17

align="center"2004–2005<ref name="temp04/05"></ref>
align="center"35
align="center"15
align="center"
align="center"
align="center"10
align="center"3
align="center"45
align="center"18

!Łącznie
!73!!32!!-!!-!!10!!3!!83!!34

"6" align=center valign=centerValencia CF
align="center"2005–2006<ref></ref>
align="center"37
align="center"25
align="center"
align="center"
align="center"1
align="center"0
align="center"38
align="center"25


align="center"2006–2007<ref></ref>
align="center"36
align="center"15
align="center"2
align="center"0
align="center"11
align="center"5
align="center"49
align="center"20

align="center"2007–2008<ref></ref>
align="center"28
align="center"18
align="center"2
align="center"1
align="center"7
align="center"3
align="center"37
align="center"22

align="center"2008–2009<ref></ref>
align="center"33
align="center"28
align="center"3
align="center"1
align="center"5
align="center"1
align="center"41
align="center"31

align="center"2009–2010<ref name="sezon_09/10" />
align="center"32
align="center"21
align="center"0
align="center"0
align="center"1
align="center"1
align="center"33
align="center"22

!Łącznie
!166!!107!!7!!2!!25!!10!!198!!120

"3" align=center valign=centerFC Barcelona
2010-11
3418611245223

2011-12
1553153239

!Łącznie
!49!!23!!9!!2!!17!!7!!75!!32

! "2" align="center" Ogółem
! 364
! 206
! 16
! 5
! 52
! 20
! 432
! 230

}

<small>Ostatnia aktualizacja: 17 grudnia 2011</small>

Występy w reprezentacji

{ class="wikitable" style="text-align: center;"

! Zespół narodowy !! Sezon !! Występy !! Gole

"6" valign="center"Hiszpania
2004–2005<ref name="David Villa Game Log"></ref> 1 0

2005–2006<ref name="David Villa Game Log" /> 12 5

2006–2007<ref></ref> 11 7

2007–2008<ref></ref> 12 6

2008–2009<ref></ref> 14 13

2009–2010<ref name="sezon_09/10" /> 20 14

! "2" Ogólnie !! 70 !! 45
} <small>Ostatnia aktualizacja: 17 września 2009</small><ref name="sezon_09/10"></ref>

Gole w reprezentacji

{ class="wikitable" style="font-size:90%"
+
! # !! Data !! Miejsce !! Przeciwnik !! Gol !! Wynik !! Zawody

1. 16 listopada 2005 Tehelné pole, Bratysława, Słowacja 1 – 1 1–1 El. do MŚ 2006

2. 1 marca 2006 Estadio José Zorrilla, Valladolid, Hiszpania 1 – 1 3–2 Mecz towarzyski

3. 13 czerwca 2006 Zentralstadion, Lipsk, Niemcy 2 – 0 4–0 MŚ 2006

4. 13 czerwca 2006 Zentralstadion, Lipsk, Niemcy 3 – 0 4–0 MŚ 2006

5. 27 czerwca 2006 AWD-Arena, Hannover, Niemcy 1 – 0 1–3 MŚ 2006

6. 2 września 2006 Estadio Nuevo Vivero, Badajoz, Hiszpania 2 – 0 4–0 El. do ME 2008

7. 2 września 2006 Estadio Nuevo Vivero, Badajoz, Hiszpania 3 – 0 4–0 El. do ME 2008

8. 6 września 2006 Windsor Park, Belfast, Irlandia Północna 1 – 2 3–2 El. do ME 2008

9. 11 października 2006 Estadio Nueva Condomina, Murcia, Hiszpania 2 – 1 2–1 Mecz towarzyski

10. 24 marca 2007 Estadio Santiago Bernabéu, Madryt, Hiszpania 2 – 0 2–1 El. do ME 2008

11. 6 czerwca 2007 Rheinpark Stadion, Vaduz, Liechtenstein 0 – 1 0–2 El. do ME 2008

12. 6 czerwca 2007 Rheinpark Stadion, Vaduz, Liechtenstein 0 – 2 0–2 El. do ME 2008

13. 26 marca 2008 Estadio Manuel Martínez Valero, Elche, Hiszpania 1 – 0 1–0 Mecz towarzyski

14. 31 maja 2008 Nuevo Colombino, Huelva, Hiszpania 1 – 0 2–1 Mecz towarzyski

15. 10 czerwca 2008 Tivoli Neu, Innsbruck, Austria 1 – 0 4–1 ME 2008

16. 10 czerwca 2008 Tivoli Neu, Innsbruck, Austria 2 – 0 4–1 ME 2008

17. 10 czerwca 2008 Tivoli Neu, Innsbruck, Austria 3 – 0 4–1 ME 2008

18. 14 czerwca 2008 Tivoli Neu, Innsbruck, Austria 1 – 2 1–2 ME 2008

19. 6 września 2008 Nueva Condomina, Murcia, Hiszpania 1 – 0 1–0 El. do MŚ 2010

20. 10 września 2008 Estadio Carlos Belmonte, Albacete, Hiszpania 2 – 0 4–0 El. do MŚ 2010

21. 10 września 2008 Estadio Carlos Belmonte, Albacete, Hiszpania 3 – 0 4–0 El. do MŚ 2010

22. 11 października 2008 A. Le Coq Arena, Tallinn, Estonia 0 – 2 0–3 El. do MŚ 2010

23. 15 października 2008 Stadion Króla Baudouina I, Bruksela, Belgia 1 – 2 1–2 El. do MŚ 2010

24. 19 listopada 2008 El Madrigal, Villarreal, Hiszpania 1 – 0 3–0 Mecz towarzyski

25. 11 lutego 2009 Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, Sevilla, Hiszpania 1 – 0 2–0 Mecz towarzyski

26. 9 czerwca 2009 Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan 1 – 0 6–0 Mecz towarzyski

27. 9 czerwca 2009 Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan 2 – 0 6–0 Mecz towarzyski

28. 9 czerwca 2009 Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan 3 – 0 6–0 Mecz towarzyski

29. 14 czerwca 2009 Royal Bafokeng Stadium, Rustenburg, RPA 5 – 0 5–0 Puchar Konfederacji 2009

30. 17 czerwca 2009 Free State Stadium, Bloemfontein, RPA 1 – 0 1–0 Puchar Konfederacji

31. 20 czerwca 2009 Free State Stadium, Bloemfontein, RPA 1 – 0 2–0 Puchar Konfederacji

32. 5 września 2009 Estadio Municipal de Riazor, A Coruña, Hiszpania 2 – 0 5–0 El. do MŚ 2010

33. 5 września 2009 Estadio Municipal de Riazor, A Coruña, Hiszpania 5 – 0 5–0 El. do MŚ 2010

34. 18 listopada 2009 Ernst Happel Stadion, Innsbruck, Austria 1 – 2 1–5 Mecz towarzyski

35. 18 listopada 2009 Ernst Happel Stadion, Innsbruck, Austria 1 – 3 1–5 Mecz towarzyski

36. 3 marca 2009 Stade de France, Saint-Denis, Francja 0 – 1 0–2 Mecz towarzyski

37. 29 maja 2010 Tivoli Neu, Innsbruck, Austria 1 – 1 3–2 Mecz towarzyski

38. 21 czerwca 2010 Ellis Park, Johannesburg, RPA 1 – 0 2-0 MŚ 2010

39. 21 czerwca 2010 Ellis Park, Johannesburg, RPA 2 – 0 2-0 MŚ 2010

40. 25 czerwca 2010 Loftus Versfeld Stadium, Tshwane/Pretoria, RPA 1 − 0 2−1 MŚ 2010

41. 29 czerwca 2010 Green Point Stadium, Cape Town, RPA 1 - 0 1-0 MŚ 2010

42. 3 lipca 2010 Ellis Park, Johannesburg, RPA 0 – 1 0–1 MŚ 2010

43. 3 września 2010 Vaduz, Rheinpark Stadion, Liechtenstein 0 - 2 0-4 El. do ME 2012

44. 12 października 2010 Hampden Park, Glasgow, Szkocja 0 – 1 2–3 El. do ME 2012

45. 25 marca 2011 Nuevo Los Cármenes, Grenada, Hiszpania 1 – 1 2–1 El. do ME 2012

46. 25 marca 2011 Nuevo Los Cármenes, Grenada, Hiszpania 2 – 1 2–1 El. do ME 2012

47. 7 czerwca 2011 Estadio José Antonio Anzoátegui, Puerto la Cruz, Wenezuela 0 − 1 0−3 Mecz towarzyski

48. 6 września 2011 Estadio Las Gaunas, Logroño, Hiszpania 5 − 0 6−0 El. do ME 2012

49. 6 września 2011 Estadio Las Gaunas, Logroño, Hiszpania 6 − 0 6−0 El. do ME 2012

50. 11 października 2011 Estadio José Rico Pérez, Alicante, Hiszpania 3 – 0 3–1 El. do ME 2012

51. 15 listopada 2011 Estadio Nacional de Costa Rica, San José, Kostaryka 2 − 2 2−2 Mecz towarzyski

}

<small>Ostatnia aktualizacja: 17 grudnia 2011</small><ref name="sndvstat" />

Osiągnięcia

FC Barcelona
Real Saragossa
Valencia