Charków
Charków (ukr. Харків [Charkiw], ros. Харьков [Char'kow]) – miasto w północno-wschodniej części Ukrainy, położone na południowym krańcu Wyżyny Środkoworosyjskiej. Jest drugim co do wielkości miastem Ukrainy. Znajduje się w nim Konsulat Generalny RP.
Dane ogólne
- Powierzchnia: 306 km²
- Liczba mieszkańców: 1,420 mln mieszkańców (2004)
- Aglomeracja: 1,626 mln mieszkańców (2004).
Jeden z największych ośrodków przemysłowych i kulturalno-naukowych Ukrainy. Przemysł maszynowy, zbrojeniowy, metalowy, chemiczny, środków transportu (m.in. lotniczy), materiałów budowlanych, lekki i spożywczy. Był trzecim ośrodkiem naukowym i przemysłowym ZSRR po Moskwie i Leningradzie.
Międzynarodowe Targi Przemysłu Obronnego. Obecnie 40 szkół wyższych http://www.all.kharkov.ua/vuz/; muzea.
Miasto leży nad trzema niewielkimi rzekami: Charkiw (dopływ rzeki Łopań), Łopań (dopływ rzeki Uda) i Uda (dopływ Dońca).
Dominującym językiem jest rosyjski, zgodnie z uchwałą rady miejskiej – regionalny.
Historia
- w 1805 utworzono uniwersytet
- w 1882 w Charkowie ukształtowało się koło żydowskich studentów, które wysunęło hasło powrotu Żydów do Palestyny. Domu Jakuba powstań — a pójdziemy — to slogan charkowskiej grupy żydowskich studentów, który legł u podstaw późniejszego ruchu syjonistycznego. Uznanym twórcą doktryny syjonistycznej i przywódcą tego ruchu Żydów był austro-węgierski dziennikarz Teodor Herzl, który ideowe zasady syjonizmu wyłożył w książce pt. Państwo żydowskie, wydanej po raz pierwszy w 1896 roku.
- w 1885 powstała politechnika
- w latach 1917-1934 Charków był stolicą Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej
- w latach 1921-1924 w Charkowie działało Poselstwo Rzeczypospolitej Polskiej, przemianowane w 1924 roku w Konsulat Generalny RP w Charkowie.
- 1932-1933 – klęska głodu (Wielki głód na Ukrainie)
- W kwietniu i maju 1940 NKWD zamordowało w swojej siedzibie przy pl.Dzierżyńskiego 3 ok. 3800 więźniów obozu w Starobielsku, pochowanych następnie w Piatichatkach. Ta egzekucja stanowi część zbrodni katyńskiej.
- Podczas II wojny światowej stoczono cztery bitwy o miasto, przy czym przemysł zdążono przemieścić za Ural.
Zabytki
- Monaster Opieki Matki Bożej z soborem pod tym samym wezwaniem (z XVII wieku)
- sobór Zaśnięcia Matki Bożej z XVIII wieku z dzwonnicą z pierwszej połowy XIX wieku
- Plac Swobody
- fragmenty XVII-wiecznych murów obronnych
- Cmentarz ofiar 48u w 49, na którym spoczywają ofiary wielkiej czystki z końca lat trzydziestych XX w. oraz oficerowie Wojska Polskiego, rozstrzelani przez NKWD wiosną 1940 r. – ofiary zbrodni katyńskiej
- synagoga z początku XX wieku
- Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Transport
Węzeł kolejowy, stacja Charków Jużny, i drogowy. Miasto posiada metro, tramwaje, trolejbusy i międzynarodowy port lotniczy.- Transport miejski
Gospodarka
Za czasów sowieckich Charków był centrum produkcji przemysłowej Ukrainy i trzecim co do wielkości ośrodkiem przemysłu i handlu w ZSRR. Po rozpadzie kraju, jego zorientowany na sektor obronny przemysł stracił na znaczeniu. W początkowych latach wieku XXI przemysł zaczął się odradzać i adaptować do warunków rynkowych. W tej chwili w mieście znajduje się ponad 380 przedsiębiorstw przemysłowych, zatrudniających około 150,000 osób. Główne sektory to budowa maszyn, technologie elektryczne, produkcja narzędzi oraz instalacji przemysłowych.
Przedsiębiorstwa takie jak Turboatom i Elektrotiażmasz zajmują 17% światowego rynku ciężkich instalacji energetycznych (np. turbin). Zakłady Antonowa produkują samoloty wielozadaniowe. Firma XADO jest rosyjskim i ukraińskim liderem chemii samochodowej. Fabryka Małyszewa produkuje pojazdy opancerzone i kombajny ronicze. Miasto jest gospodarzem piłkarskich Mistrzostw Europy Euro 2012.
Linki zewnętrzne
- Metro w Charkowie
- Gallery "Old Kharkov". Photos, cards, figures.
- Oficjalna strona Konsulatu Generalnego RP w Charkowie
- Cmentarz ofiar totalitaryzmu w Charkowie
- Historia Żydów w Charkowie na portalu Wirtualny Sztetl