Bronisław Czech


}}
Bronisław Czech (ur. 25 lipca 1908 roku w Zakopanem (niektóre źródła podają 16 sierpnia<ref name=wyn />), zm. 5 czerwca 1944 roku w obozie koncentracyjnym w Auschwitz-Birkenau) – najwszechstronniejszy polski narciarz okresu międzywojennego<ref name=ski1 />, trzykrotny olimpijczyk, taternik, ratownik górski, instruktor narciarski, pilot i instruktor szybowcowy.

Był 24-krotnym mistrzem Polski w konkurencjach narciarskich<ref name=olimp></ref>. Wielokrotnie uczestniczył w narciarskich mistrzostwach świata i Europy. Był trzykrotnym rekordzistą Polski w długości skoku – do 63 m (w 1929)<ref name=ski /> i pierwszym polskim narciarzem o klasie międzynarodowej<ref name=ski1 />. Potrafił też zatańczyć na nartach walca, tj. stworzyć taki ciąg ewolucji na nartach, że sprawiały one wrażenie, jakby rzeczywiście tańczył<ref name=ski />. Wziął udział w ośmiu wyprawach ratunkowych TOPR<ref name=ski />. Kilkakrotnie brał udział w sztafecie Zakopane – Morskie Oko – Zakopane, kiedy sztafeta jego klubu SN PTT zajmowała pierwsze miejsce. Od 1932 roku był trenerem narciarskim, prowadził szkołę narciarstwa zjazdowego na Kasprowym Wierchu.

Życie prywatne

Bronisław był synem Józefa (mechanika kotłowego i palacza w Wodoleczniczym Zakładzie doktora Andrzeja Chramca, a także skrzypka i znanego cyklisty) oraz Stanisławy z Namysłowskich (hafciarki, wyróżniającej się talentem artystycznym), którzy osiedlili się w Zakopanem w 1884 roku<ref name=tatry></ref>. Miał troje rodzeństwa: brata Władysława, również narciarza i taternika (1905–1973), oraz siostry – starszą Stanisławę (1903–1993) i młodszą Janinę (1916–2005), obie były malarkami na szkle, narciarkami i taterniczkami<ref name=wet></ref><ref></ref>. Najpierw rodzina mieszkała w małym domu pod adresem Chramcówki 2, później przy dawnym Rynku pod numerem 5<ref name=tatry/>.

Od szóstego roku życia Bronisław uczył się w Ludowej Szkole Męskiej przy ulicy Nowotarskiej w Zakopanem, osiągał od razu dobre wyniki w nauce. W wieku lat 10 poszedł do prywatnego gimnazjum w willi „Liliana” przy ul. Sienkiewicza, musiał jednak przerwać naukę ze względu na wysokie czesne<ref name=tatry/>. Później uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem<ref name=wet/> (studiował w latach 1924–1927<ref name=olimp/>), najpierw ślusarstwa, później ciesielstwa<ref name=tatry/>. Był też wolnym słuchaczem w warszawskim Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego<ref name=wet/> (1932–1934), gdzie zdał maturę, co dało mu dyplom nauczyciela wf i tytuł instruktora narciarstwa<ref name=olimp />.

Poza sportami górskimi Czech uprawiał też lekkoatletykę i tenis stołowy<ref name=ski1/>. Poza tym malował na szkle i papierze, rzeźbił w drewnie<ref name=wet/>, pisał wiersze<ref name=ski1 />. Malować zaczął w wieku kilkunastu lat pod opieką pejzażysty Zefiryna Ćwiklińskiego. Od szesnastego roku życia malował na szkle, najczęściej motywy kwiatów<ref name=tatry/>. W czasie uwięzienia w Oświęcimiu tworzył m.in. z pamięci pejzaże tatrzańskie<ref name=wet/>. Czech jeździł także na motocyklu i pływał na kajakach, grał na skrzypcach i akordeonie<ref name=ski />.

Bronisław Czech był człowiekiem skromnym, nie opowiadał zbyt wiele o swoich osiągnięciach wspinaczkowych. Dopiero Witold Henryk Paryski na podstawie szkiców i notatek Czecha opracował opisy dróg przez niego wytyczonych<ref name=tatry/>.

Przebieg kariery sportowej

Pierwszy start Bronisława Czecha na nartach miał miejsce 18 stycznia 1925 r., na Lipkach, w biegu na 5 km, w zawodach zorganizowanych przez sekcję narciarską zakopiańskiego Sokoła. Czech zajął w nim 1. miejsce w kategorii juniorów<ref name=ski></ref>.

Lata 1927–1930

W 1927 Czech został międzynarodowym mistrzem Austrii w kombinacji norweskiej<ref name=ski1></ref>. 12 kilometrów pokonał w 50 minut i 50 sekund. W skokach osiągnął odległość 33,5 m, ustanawiając rekord skoczni w Raxie. W drugiej serii silny wiatr zniósł go cztery metry w lewo, poza nawias śnieżny, który kończył się na około 27 m<ref name=ski1 />. Polak upadł na lód i stoczył się ze stromego zbocza. Wystartował potem w mistrzostwach świata w Cortina d'Ampezzo. Zajął 5. miejsce w kombinacji i 12. w biegu na 18 km<ref name=olimp />. Zdobył tytuły mistrza Polski w kombinacji i w sztafecie 5&nbsp;×&nbsp;10&nbsp;km, a w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10 Najlepszych Sportowców Polski zajął 6. miejsce. Otrzymał wówczas od czytelników 2 956 głosów<ref></ref>.

Pierwszą olimpiadą zimową Czecha były igrzyska w St. Moritz w Szwajcarii. W biegu do kombinacji klasycznej (nazywaną wtedy biegiem złożonym) zajął 5. miejsce, wyprzedzając m.in. mistrza świata w biegach i kombinacji Otakara Německiego<ref name=ski2></ref>. W konkursie skoków swoją próbę zakończył upadkiem na 56. metrze. W drugiej serii osiągnął 60,5 m i został sklasyfikowany na 23. miejscu. Ostatecznie zajął w kombinacji 10. miejsce z łączną punktacją 12&nbsp;635 pkt<ref name=ski2 /><ref name=wyn></ref>. W otwartym konkursie skoków oba skoki (56,5 m i 62,5 m) miał z upadkiem<ref name=olimp />. Zajął 37. lokatę. Potem, po raz pierwszy w karierze, zdobył złoty medal mistrzostw kraju w skokach narciarskich<ref name=mp></ref>. Był najlepszy także w MP w kombinacji i w sztafecie. Ponadto został rekordzistą Wielkiej Krokwi, skacząc 61 m. Wynik ten poprawił o dwa metry rok później<ref></ref>. W Plebiscycie Przeglądu Sportowego zajął drugą pozycję (53 416 pkt.), przegrywając jedynie z mistrzynią olimpijską, Haliną Konopacką<ref></ref>.

, miejsce zwycięskiego biegu Czecha podczas zawodów FIS w 1929
Podczas narciarskich mistrzostw świata FIS rozegranych w Zakopanem w 1929 roku wygrał w biegu zjazdowym z Kasprowego Wierchu. Rozegrano go w dniu 2 lutego w dwu etapach. Pierwszy ciągnął się ze szczytu "Kasprowej Góry" na Halę Gąsienicową, drugi z Kopy Magury na Halę Olczyską. Do startu zgłosiło się 31 zawodników<ref name=ski2 />. Pierwszy etap wygrał Czech z przewagą 18 sekund nad rywalem, Brackenem. W przerwie spotkał się z obserwującym zmagania ze specjalnej trybuny prezydentem Rzeczypospolitej Ignacym Mościckim<ref name=ski2 />. Po krótkiej rozmowie prezydent pożegnał go, życząc mu zwycięstwa w drugim etapie. Bracken odrobił w nim 15 sekund, ale to Polak był zwycięzcą. Wziął potem jeszcze udział w zawodach kombinacji. W konkursie skoków osiągnął dwukrotnie odległość około 60 m<ref name=ski2 />. W końcowej klasyfikacji kombinacji uplasował się na czwartym miejscu<ref></ref>. Zdobył kolejne tytuły mistrza Polski: w skokach, dwuboju, zjeździe, biegu na 18 km i w sztafecie. Startował także w narciarskich mistrzostwach Czechosłowacji w Szczyrbskim Jeziorze (4. miejsce w biegu na 18 km i 6. w skokach). Następnie brał udział w mistrzostwach HDW w Westerowie, gdzie zajął pierwsze miejsce w skokach i biegu zjazdowym<ref name=ski3></ref>. Potem startował w mistrzostwach Finlandii w Lahti (zawody rozgrywano w dniach 8–9 marca) i uplasował się na 9. lokacie w biegu na 15 km, i 7. w kombinacji norweskiej. W konkursie skoków był z kolei piąty. Był jeszcze drugi w konkursie skoków w Helsingforsie, otrzymując najwyższą notę za styl<ref name=ski3 />. Na jego ręce złożył gratulacje poseł polski Franciszek Charwat. W Plebiscycie Przeglądu Sportowego obronił drugie miejsce, otrzymując 123 784 głosów<ref></ref>.

Podczas zawodów FIS w Oslo w 1930 roku startował we wszystkich konkurencjach: kombinacji norweskiej, biegu na 17 km, skokach i biegu na 50 km. Był mistrzem Polski w sztafecie, a w Plebiscycie na Sportowca Roku został sklasyfikowany na 8. miejscu (7 464 punkty)<ref></ref>.

Lata 1931–1935

W roku 1931 Czech i Stanisław Marusarz wzięli udział w konkursie skoków narciarskich zorganizowanych we Włoszech w miejscowości Ponte di Legno, gdzie Czech zajął drugie, a Marusarz czwarte miejsce<ref name=ski4 />. Już po zakończeniu konkursu organizatorzy zaproponowali bicie rekordu ich skoczni i zarazem rekordu świata. Zgłosiło się tylko dwóch zawodników: Czech i Marusarz. Ten pierwszy uzyskał 79,5 metra, a za swój skok z upadkiem na zeskoku otrzymał puchar z napisem Recordo mondiale – rekord świata.

W rzeczywistości żadne inne źródło nie uznaje tego rezultatu jako rekordu, rekordzistą świata był wówczas Sigmund Ruud<ref></ref>. Czech w roku 1931 zdobył jeszcze złote medale MP w skokach i w sztafecie. W Plebiscycie Przeglądu Sportowego był dziewiąty z 3 191 głosami<ref></ref>.


Polscy narciarze przygotowujący się do wzięcia udziału w olimpiadzie w Lake Placid startowali w Zakopanem, na mistrzostwach Podhalańskiego Okręgu Narciarskiego, kilkakrotnie wyjeżdżali też na międzynarodowe zawody do Czechosłowacji<ref name=ski5></ref>. W biegu zjazdowym Czech przegrał wtedy ze Stanisławem Marusarzem. Wyjazd do Stanów Zjednoczonych odbywał się w nerwowej atmosferze, ponieważ Polski Związek Narciarski nie dysponował wystarczającymi funduszami i skład polskiej ekipy olimpijskiej był ustalany niemal w ostatnim momencie<ref name=ski5 />. W rezultacie wyjechało tylko pięciu narciarzy: Czech, Stanisław i Andrzej Marusarzowie, Zdzisław Motyka i Stanisław Skupień. W Warszawie dołączyli do nich hokeiści, których koszty wyjazdu pokryła Polonia amerykańska. W Lake Placid Czech startujący w biegu na 18 km z numerem 27 zajął 7. miejsce w biegu do kombinacji<ref name=ski5 />. Łączną klasyfikację kombinacji klasycznej ogłoszono po konkursie skoków, który odbył się w warunkach dużej odwilży. Czech był w skokach 12. (skoki na 56 m i 60 m, z notą 200,7 pkt.), a w klasyfikacji dwuboju 7., z notą 392,0 pkt. W biegu zaś był 18.<ref name=ski5 /> z czasem 1:36.37,0. Po powrocie do Polski został mistrzem kraju w sztafecie 5 × 10&nbsp;km. Zagrał także w filmie Adama Krzeptowskiego Biały ślad<ref></ref>. PZN obdarzył go tytułem „honorowego nauczyciela narciarstwa w stopniu trenera”<ref name=olimp />, a w Plebiscycie na Sportowca Roku po otrzymaniu 20 009 głosów znalazł się na 5. miejscu<ref></ref>.

W 1933 roku sezon zimowy otwarły zawody o puchar przechodni kapitana sportowego PZN – Stanisława Fächera – podczas których rozegrano bieg sztafetowy z udziałem sztafet SN PTT, SN "Sokoła", "Strzelca" i SN "Wisły". W tym biegu Czech uzyskał najlepszy czas indywidualny, a zwyciężyła sztafeta jego klubu<ref name=ski6></ref>. Znalazł się w reprezentacji Polski na mistrzostwa świata FIS w Innsbrucku. 7 lutego odbył się bieg rozstawny 4&nbsp;×&nbsp;10&nbsp;km, rozegrany w niemal bezśnieżnych warunkach. Polska sztafeta zajęła siódme miejsce. W biegu do kombinacji Czech był 31., a po konkursie skoków awansował na 15. lokatę<ref name=ski6 />. W otwartych zawodach skoków upadł w pierwszej serii. Po powrocie do kraju został mistrzem Polski w biegu i – po raz ostatni w karierze – w sztafecie.

Na kolejnych zawodach FIS w Sollefteå Czech i Marusarz toczyli wyrównany pojedynek z ponad 200 zawodnikami z państw skandynawskich. W kombinacji klasycznej Czech był ostatecznie 13. W skokach wypadł gorzej, gdyż był 37<ref name=ski6 />. W biegu sztafetowym Polacy zajęli 5. miejsce. Po zakończeniu tej imprezy został mistrzem Czechosłowacji w biegu na 18 km i kombinacji klasycznej<ref name=ski />. Potem zdobył czwarty tytuł najlepszego skoczka w Polsce, był także najlepszy w kombinacji. Był współautorem książki Narciarska zaprawa biegowa i skokowa. Wskazówki dla trenerów, komendantów patroli, instruktorów i uczniów<ref name=olimp />, rekomendowanej przez ówczesnego prezesa PZN, Aleksandra Bobkowskiego.

W 1935 roku wziął udział w MŚ w Wysokich Tatrach, gdzie był dziewiąty w kombinacji<ref></ref>. 17 marca skakał na skoczni "mamuciej" w Planicy<ref name=ski />.

Lata 1936–1939

W roku 1936 był trenerem polskich narciarzy przygotowujących się do udziału w igrzyskach w Garmisch-Partenkirchen. Dużą wagę przywiązywał do porządku podczas treningów. Był również sztandarowym polskiej ekipy – na ceremonii otwarcia niósł biało-czerwoną flagę<ref name=ski6 />. W biegu zjazdowym był najlepszy z Polaków i zajął 19. miejsce, po slalomie przesunął się w rankingu kombinacji alpejskiej na pozycję 20. Biegł też w sztafecie, która ukończyła rywalizację na 7. miejscu w składzie: Czech, Orlewicz, Karpiel i Górski. W biegu na 18 km był 33., w skokach do kombinacji był 8., a w kombinacji norweskiej 16.<ref name=ski6 /> z notą 375,0 pkt. W skokach był 33. (skoki na 62,5 m i 63,5 m, z notą 193,0 pkt.). Jeszcze w tym samym roku wziął udział w MŚ w narciarstwie alpejskim i zajął tam 15. lokatę. Został mistrzem Polski w slalomie i w kombinacji alpejskiej i wicemistrzem w skokach<ref name=mp />.

Na zawodach FIS w Chamonix w 1937 roku był 22. w kombinacji alpejskiej i 7. w kombinacji norweskiej<ref name=ski6 />. 18 września został mianowany członkiem Komisji Wyszkoleniowej PZN, powierzono mu też opiekę nad kadrą narodową klasyków podczas przygotowań do mistrzostw świata FIS w Zakopanem w 1939 i igrzysk w 1940<ref name=olimp />. Zdobył tytuły mistrza Polski w kombinacji klasycznej, zjeździe, slalomie i kombinacji alpejskiej oraz wicemistrza w skokach<ref name=mp />.

W 1938 roku wystartował w MŚ w narciarstwie alpejskim w Engelbergu, gdzie w kombinacji alpejskiej był 18<ref name=ski />.

Ostatnim startem Czecha były mistrzostwa świata FIS w Zakopanem w 1939 roku, które były rozgrywane od 12 do 15 lutego. Na trasie FIS II z Kasprowego Wierchu był najlepszy z Polaków i zajął 20. miejsce, w slalomie na Kalatówkach był 17<ref name=ski6 />. Pod koniec lat trzydziestych założył własną szkołę narciarską na Kasprowym Wierchu i w latach 1937–1939 zajmował się trenowaniem młodych zawodników. Razem ze Stefanem Radkiewiczem prowadził sklep sportowy w Zakopanem przy Krupówkach<ref name=olimp />.

Taternictwo i narciarstwo wysokogórskie

Od roku 1925 Bronisław Czech zajmował się taternictwem<ref name=wet/>, do którego namówił go Kazimierz Schiele<ref name=chwascinski></ref>. Istotnym punktem jego kariery wspinacza był rok 1927, w którym razem z Schielem i Mieczysławem Świerzem pokonał północną ścianę Koziego Wierchu. Najczęstszymi partnerami wspinaczkowymi Czecha byli Jan Gnojek, Jerzy Ustupski i Józef Wójcik, do innych towarzyszy należeli Antoni Kenar, Stanisław Motyka, Tadeusz Pawłowski, Jan Sawicki, Lida Skotnicówna oraz brat Władysław i siostry Stanisława i Janina<ref name=wet/>.

, po której Czech wielokrotnie się wspinał
W 1929 roku z inicjatywy Czecha udało się pokonać mu w zespole z Lidą Skotnicówną i przypadkowo napotkanym Wiesławem Stanisławskim północną ścianę Żabiego Konia – przejście to zapoczątkowało w taternictwie nowy trend polegający na atakowaniu nawet najbardziej niedostępnych dróg. Dawniej niesłusznie osiągnięcie to przypisywano przede wszystkim Stanisławskiemu, który odegrał wówczas mniejszą rolę – taternicy prowadzili na zmianę, jednak koncepcja należała do Czecha. Pozostałe nowe drogi wytyczone zostały na podstawie koncepcji samego Bronisława Czecha, choć bardzo często towarzyszyli mu w ich przechodzeniu najlepsi polscy wspinacze. W latach 1928–1929 Czech był czołową postacią taternictwa, jednak w literaturze wspinaczkowej niesłusznie umniejszano jego zasługi na rzecz Stanisławskiego (który był za to odpowiedzialny w głównej mierze za rozwój wspinaczki w kolejnych latach) i Wincentego Birkenmajera. Po 1932 roku Czech mniej poświęcał się już taternictwu (aktywny pozostał przede wszystkim w zimie), skupił się na narciarstwie<ref name=wet/> i nauce w Warszawie – wpływ na to miał z pewnością także śmiertelny wypadek sióstr Lidy i Marzeny Skotnicówien na Zamarłej Turni 6 października 1929 roku, którego Czech był świadkiem<ref name=tatry/>.

Jako jeden z nielicznych sportowców<ref name=wet/> Czech uprawiał także narciarstwo wysokogórskie w Tatrach Wysokich i Zachodnich<ref name=ski4></ref>, dokonując przy okazji treningów w terenie zjazdów, m.in. z Zawratowej Turni ścianą północno-zachodnią w stronę Hali Gąsienicowej żlebem z Niebieskiej Przełęczy. Stał się w prekursorem popularnego dzisiaj w Alpach i Tatrach narciarstwa ekstremalnego – ski-extreme<ref name=ski4 />. Zrobił także zjazd z Koziego Wierchu do Doliny Pięciu Stawów Polskich, zjazd z Żółtej Turni na Dubrawiska i zjazd Żlebem pod Palcem do Doliny Suchej Kasprowej z Romanem Serafinem w 1936 roku<ref name=ski />. Zjechał też na nartach z Niebieskiej Przełęczy i dokonał wielu zjazdów terenowych w Tatrach Polskich i Słowackich. Trasy w górach, pokonywał przy użyciu kijków, naśladując bieg narciarski, czasami biegiem<ref name=ski4 />. Trenował przez cały rok. Jednym z jego ulubionych treningów w okresie studiów w Warszawie były marszobiegi w Lasku Bielańskim, połączone ze skokami z wysokich skarp nad brzegiem Wisły, które według niego wpływały na wzmacnianie mięśni nóg<ref name=ski4 />.

Czech był aktywnym ratownikiem górskim. Brał udział zarówno w wyprawach TOPR, jak i w spontanicznie organizowanych akcjach ratunkowych dla uwięzionych w skałach taterników<ref name=wet/>.

Osiągnięcia wspinaczkowe

Szybownictwo

Pasją Czecha było szybownictwo, z którym po raz pierwszy zetknął się w 1932 roku w Winnej Górze koło Biegonic pod Nowym Sączem, gdzie odbywał się obóz szybowcowy. Po tym obozie uzyskał kategorie „A” i „B” pilota szybowcowego. W 1936 roku po odbyciu określonej liczby lotów na obozie szybowcowym w Ustianowej uzyskał tytuł instruktora szybowcowego (kategoria „C”)<ref name=ski />. Dzięki niemu w tym samym roku w Zakopanem powstało Koło Szybowcowe. W październiku 1937 roku na stokach Gubałówki brał udział w pierwszych lotach szybowcowych w Zakopanem (wzięły w nich udział trzy szybowce treningowe)<ref name=ski />. Tuż przed wybuchem wojny wziął jeszcze udział w kursach szybowcowych w Ustianowej i Polichnie<ref name=ski1/>.

Działalność podczas II wojny światowej i śmierć

Po wybuchu II wojny światowej włączył się w działalność konspiracyjną. Był kurierem na Węgrzech. 14 maja 1940 roku, kiedy był w swoim domu i malował, przyszło po niego gestapo. Został aresztowany i 14 czerwca znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu<ref name=olimp />. W obozie otrzymał numer obozowy 349 i przydział do bloku IV. Uczestniczył w tamtejszym ruchu oporu organizowanym przez rotmistrza Witolda Pileckiego. Nie przyjął propozycji trenowania młodych niemieckich narciarzy<ref name=ski7 />. Pracował w stolarni wraz ze swoim przyjacielem, Izydorem Łuszczkiem<ref name=bystre></ref>. Zmarł z wycieńczenia 5 czerwca 1944 roku. Informacja o śmierci Czecha została przekazana jego siostrze, Stanisławie Czech-Walczakowej, przez rzeźbiarza Xawerego Dunikowskiego.

Symboliczny grób Czecha znajduje się na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem<ref name=ski />.

Po śmierci


Od 1946 rokrocznie rozgrywany jest Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, organizowany ku czci tej dwójki narciarzy, którzy zginęli w czasie wojny<ref name=ski7></ref>. Projekt organizowania takich zawodów zgłosił na posiedzeniu zarządu SN PTT Zakopane Ignacy Bujak, co spotkało się z powszechną aprobatą. Przez pierwsze sześć lat zawody odbywały się w marcu, w Zakopanem, w formie czwórmeczu: skoki, biegi, slalom i bieg zjazdowy – było to nawiązanie do narciarskiej wszechstronności patrona. Pierwszymi zwycięzcami memoriału byli Anna Bujak, Stefan Dziedzic, Józef Daniel Krzeptowski i Jan Kula. W 1952 roku zmieniono formę memoriału, rozdzielając dotychczasowy czwórbój na kombinację norweską (biegi i skoki) oraz kombinację alpejską (slalom i bieg zjazdowy)<ref name=ski7 />. W 1953 roku memoriał po raz pierwszy odbył się w obsadzie międzynarodowej, obok Polaków startowali zawodnicy z Czechosłowacji, NRD i Węgier. Popularność imprezy wzrastała z roku na rok, przyciągając setki zawodników i tysiące kibiców<ref name=ski7 />. Na przestrzeni lat w zawodach wzięli udział m.in.: alpejczycy Martin Strolz i Egon Zimmermann, skoczek niemiecki Henry Glaß, Fin Arto Tiainen, Josef Rieder, Walter Schuster, James Couttet<ref name=ski7 />. Memoriał znajdował się na liście największych imprez narciarskich w kalendarzu FIS<ref name=ski7 />. Kryzys w kraju pod koniec lat 70., stan wojenny oraz brak środków finansowych zepchnęły tę imprezę na dalszy plan<ref name=zak></ref>. Nadal znajdował się on w kalendarzu FIS, ale organizowano go z dużo mniejszym rozmachem. Jego miejsce zajęły w Zakopanem zawody Pucharu Świata w skokach. Obecnie czynione są próby przywrócenia tej imprezie dawnego znaczenia<ref name=zak />, lecz przeprowadza się jedynie konkursy w narciarstwie alpejskim<ref></ref>.

przy alei Jana Pawła II
Imię Bronisława Czecha od 1978 roku nosi Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie<ref></ref>, a w przeszłości (od 1951) także nieistniejące już schronisko na Starej Polanie w Karkonoszach<ref></ref>. W 1967 roku Rada Państwa odznaczyła pośmiertnie Czecha Krzyżem Walecznych<ref name=olimp />. Jest on także patronem Szkoły Podstawowej nr 86 w Warszawie przy ul. Korynckiej, SP nr 15 w Jeleniej Górze przy ul. Kamiennogórskiej, SP nr 2 w Zakopanem przy ul. Skibówki oraz SP w Nowem Bystrem. Jego imię noszą ulice w Warszawie i w Zakopanem, a także w Łodzi (osiedle Stoki), Radlinie, Częstochowie, Krakowie, Gdańsku, Słupsku, Radomiu, Katowicach, Jaworznie, Jeleniej Górze, Bielsku-Białej, Świdniku, Puławach, Nowym Sączu, Bydgoszczy<ref name=ski7 /> i Mielcu<ref></ref>. W Szkole Podstawowej nr 2 w Zakopanem odbywa się tzw. Mały Memoriał im. Bronisława Czecha<ref name=zne />. W 1983 roku w rodzinnym domu sportowca w Zakopanem otwarto Izbę Pamięci Bronisława Czecha, gdzie zgromadzono pamiątki po nim. Była ona oddziałem Muzeum Tatrzańskiego. Została ona jednak zamknięta w latach 90.<ref name=ski7 /> W 1996 roku dr Halina Zdebska opublikowała książkę Bohater sportowy. Studium indywidualnego przypadku Bronisława Czecha 1908–1944. 6 września 1985 roku w Stoczni Szczecińskiej spłynął na wodę statek m/s "Bronisław Czech"<ref name=zne></ref><ref></ref>. Pośmiertnie odznaczony został w 1987 roku Krzyżem Oświęcimskim<ref name=olimp />.

25 lipca 2008 roku zakopiańską Średnią Krokiew nazwano jego imieniem. Odsłonięto także pamiątkową tablicę oraz zorganizowano Mały Memoriał Bronisława Czecha. W konkursie na igelicie skakało około 50 młodych skoczków z Polski, Słowacji, Kazachstanu, Ukrainy i Rosji. Pierwsze miejsce w kategorii juniorów A zajął Dawid Kubacki z TS Wisła Zakopane, a w kategorii juniorów B Andrzej Zapotoczny ze Startu Zakopane<ref></ref>.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1928 Sankt Moritz
width=5% align=center–
10. miejsce (w kombinacji norweskiej), 37. miejsce (w skokach)

width=28%1932 Lake Placid
width=5% align=center–
18. miejsce (w biegu na 18 km), 12. miejsce (w skokach), 7. miejsce (w kombinacji norweskiej)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1936 Garmisch-Partenkirchen
width=5% align=center–
7. miejsce (w sztafecie 4x10 km), 33. miejsce (w skokach), 33. miejsce (w biegu na 18 km), 16. miejsce (w kombinacji norweskiej), 20. miejsce (w kombinacji alpejskiej)
}

Starty B. Czecha w kombinacji na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Dyscyplina/konkurencja
! Wynik
! Strata
! Zwycięzca



}

Starty B. Czecha w skokach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=100% class=wikitable style="font-size: 89%; text-align:center"

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Skocznia
! Konkurs
! Skok 1
! Skok 2
! Nota
! Strata
! Zwycięzca

align=right18 lutego
align=left Sankt Moritz
align=leftOlympiaschanze

align=right12 lutego
align=left Lake Placid
align=leftOlimpijska

align=right16 lutego
align=left Garmisch-Partenkirchen
align=leftGroße Olympiaschanze

}

Starty B. Czecha w biegach na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Dyscyplina
! Czas
! Strata
! Zwycięzca



}

Starty B. Czecha w kombinacji alpejskiej na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

{ width=70% style="font-size: 89%; text-align: center" class=wikitable

! Miejsce
! Dzień
! Rok
! Miejscowość
! Dyscyplina/konkurencja
! Wynik
! Strata
! Zwycięzca

}

Mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1927 Cortina d'Ampezzo
width=5% align=center–
5. miejsce (w kombinacji norweskiej), 12. miejsce (w biegu na 18 km)

width=28%1929 Zakopane
width=5% align=center–
4. miejsce (w kombinacji norweskiej)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1930 Oslo
width=5% align=center–
?

width=28%1933 Innsbruck
width=5% align=center–
7. miejsce (w sztafecie), 15. miejsce (w kombinacji norweskiej)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1934 Sollefteå
width=5% align=center–
37. miejsce (w skokach), 13. miejsce (w kombinacji norweskiej), 5. miejsce (w biegu sztafetowym)

width=28%1935 Wysokie Tatry
width=5% align=center–
9. miejsce (w kombinacji norweskiej)
bgcolor=f7f7f7
width=28%1937 Chamonix
width=5% align=center–
7. miejsce (w kombinacji norweskiej)
}

Mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim

{ width=100% cellpadding=3
bgcolor=f7f7f7
bgcolor=f7f7f7
width=28%1936 Innsbruck
width=5% align=center–
15. miejsce (w kombinacji alpejskiej)

width=28%1937 Chamonix
width=5% align=center–
22. miejsce (w kombinacji alpejskiej)

bgcolor=f7f7f7
width=28%1938 Engelberg
width=5% align=center–
18. miejsce (w kombinacji alpejskiej)

width=28%1939 Zakopane
width=5% align=center–
20. miejsce (w zjeździe), 17. miejsce (w slalomie)
}

Sukcesy krajowe

Inne